Ένα τσιγάρο δρόμος
Ανοίγεις τα μαγνητακια της θήκης,βγάζεις το χαρτάκι,χωρίς καν να ακούσεις το χαρακτηριστικό ήχο που κάνει,σαν κλαψουρισμα που αποχωρίζεται το διπλανό του και προορίζεται για κάψιμο. Ξέρεις,έτσι όπως έχεις μάθει να αγνοείς τους γύρω σου. Τελοσπαντων, φιλτρακι στα χείλη,να σε καίει η μέντα θυμίζοντας ένα φιλί,και καπνός, τέλεια κατανεμημένος στην επιφάνεια,μάλλον είναι το μοναδικό πλέον πράγμα που μπορείς να ελέγξεις. Στριψε,γλυψε,κόλλα. Φέρε και τον αναπτήρα,να κάψω συθεμελα ότι δημιούργησα. Και όμως με πόσες στιγμές έχω συνδέσει αυτή την εισπνεομενη μαλακία, που τόσο με ευχαριστεί. Εκατοντάδες σελίδες στριμωγμενες στο κεφάλι μου με το κλικ του αναπτήρα, αμέτρητα τα πρωινά,όπου συνοδευομενα από δαχτυλίδια καπνού,στο φως του ήλιου,μέντα και καφές μου λέγαν καλημέρα. Ένα αηχο “αντε γαμησου” που σχηματίστηκε στα πνευμόνια μου και πότε δεν ελευθερώθηκε στην αυλή ενός νοσοκομείου. Ντουμανια σε δωμάτια, που μόνο αυτά άκουσαν τα εσώψυχα μου κάποια βραδιά,τσιγάρα που πήραν τα μυστικά μου μαζί τους στο τάφο τους…στο τασάκι, τσακιζοντας τα με νεύρα ανελέητα,σβήνοντας τα μαζί με τη φωτιά τους. Βαθιές τζούρες οι οποίες προσέφεραν θολούρα στο πεδία της μάχης,εκεί που οι σκέψεις πυροβολουσαν η μία την άλλη με δεδομένα και αποδείξεις. Λίγη ηρεμία να κυριαρχήσει στον πόλεμο του μυαλού μου. Υπήρξαν στιγμές που σε νοσταλγησα όπως το τσιγάρο μετά από ώρες ταξιδιού,άλλες που σε ποθουσα με όλο μου το είναι,παρότι είχα μόλις σβήσει το προηγούμενο. Ήταν φορές που ευχομουν να καιγοσουν για μένα όπως αυτό ή να σε αποβάλλω μαζί με το καπνό,να χαθείς,έτσι απλά, σαν να μην υπήρξες ποτέ. Και μέρες που θα λάτρευα να βρισκόσουν κάτω από τη σόλα μου,καθώς και γω βαθιά μέσα μου γουστάρω να ανταποδίδω τα πυρά που έλαβα. Κάπως έτσι λοιπόν,καθώς περπατούσα στο γκρίζο,συνηδητοποιησα ότι και εσύ είσαι σαν το στριφτο μου τσιγάρο. Από μένα εξαρτάται πόσο καλά θα το στριψω, και τι από τα παραπάνω θα ακολουθήσει. Να ξέρεις όμως μου αρέσει τα δικά μου να βγαίνουν πιο ωραία από τα εργοστασιακά. Για αυτό,τι λες μωρό μου,θα το ανάψεις μαζί μου; Έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα.
