"ศจ.มิล่า" เสียงหนึ่่งดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังล้างเชิร์ด อ่อ คริส นักศึกษาปริญญาโทที่ฉันเป็นที่ปรึกษาธีสิสของเข้า
"ไง?" ฉันวางแปรงสีฟันที่ตอนนี้กลายเป็นแปรงล้างโบราณวัตถุลง
"แผล ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมครับ?" เขายิ้ม ยิ้มกว้างตาหยีเชียว
"หืม? ไม่นี่ จริงๆมันก็ไม่เจ็บมาตั้งนานแล้วล่ะ" ฉันยิ้ม แล้วก้มหน้าก้มตาล้างเชิร์ดจากหลุม S1W28 จากควอแดนท์ที่ SWQ ระดับที่ 0-40 cmdt หรือ 0-30 cm ปกติ
"เอ่อ ผมขอโทษนะครั้บที่ชวนศจ.มาฟิลด์ทั้งๆที่ศจ.ยังไม่หายดี" เขาบอกแบบนั้นแล้วลงมานั่งตรงข้ามกับฉันแล้หยิบถุงโบราณวัตถุ อ่อ ถุงกระดูกน่ะที่ขุดได้วันนี้มาแล้วเทใส่ถังน้ำอีกถังหนึ่งก่อนจะเริ่มล้าง
"ไม่นี่ ฉันก็หายดีแล้ว หมอก็แค่พันแผลให้มันน่ากลัวแค่นั้นเอง"ฉันพูดกลั้วหัวเราะพลางล้างเชิร์ดไปเรื่อย อันนี้ลายสวยดีนะ เป็นเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์ชิง
"หืม?" ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาสีเขียวนั่นพอดี คริสเป็นคนที่ตาสวยนะ คิ้วเขาเข้มๆ ตัวสูง ตัวใหญ่เหมือนผู้ชายคอร์เคซอยทั่วไป
"ศจ. เอ่อ มีแฟน รึยังครับ?" เขาถาม แก้มซีบสีเรื่อๆเล็กๆ ทำเอาฉันยิ้มออกมา นี่คง? รวบรวมความกล้ามานานงั้นสิ?
"ยัง"ฉันตอบ แล้วก้มหน้าขัดเชิร์ดต่อเหมือนไม่หยี่ระอะไร
"งั้น.........ผม เอ่อ ชอบศจ. ไม่สิ คุณมิล่า มาตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณมิล่าสัมภาษณ์ผม เพราะงั้น......."เขาพูดกระอึกกระอัก มือไม้ปัดป่ายได้จนฉันกลัวว่ากระดูกในถังนั้นจะแตกรึเปล่า?
"..........ขอบคุณนะ แต่ฉันเห็นเธอเป็นแค่ลูกศิษท์เท่านั้น แล้วก็ เรียก ศจ.มิล่า ดีกว่านะ" ฉันตอบแล้วเอาเชิร์ดอันสุดท้ายขึ้นจากน้ำแล้วตากบนหนังสือพิม.....ชิ้นนี้กับอีกชิ้น ต่อกันได้นี่นะ
เขาเงียบไปนานพอดู นานเท่าไรก็ไม่รู้สินะ เพราะฉันบังเอิญกำลังมองลวดลายปลาคู่บนเครื่องเคลือบชิงไป๋อยู่น่ะนะ
"เก็บไป คิดดู ได้ไหมครับ?" เสียงเขาหงอยลงพอดู แต่ฉันก็ไม่ทันได้หันไปดูเพราะเห็นว่าถ้าลองต่อดีๆอาจจะได้ชามเต็มใบก็ได้ คงต้องไปบอกศจ.เคิร์กแล้วสินะ
"ขอโทษนะ ฉันมีเรื่องต้องคิดเยอะเหมือนกัน จะให้เก็บอีกเรื่องไปคิดก็คงจะลำบาก อ่อ ธีสิสเธอบทสุดท้ายจำเป็นต้องแก้นะ ไม่งั้นฉันคงให้ผ่านไม่ได้ แล้วก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปคิดมากจนเสียงานเสียการล่ะ และสุดท้ายกระดูกน่ะ แช่น้ำไว้นานขนาดนั้นมันจะเปื่อย และศจ.เคิร์กจะขึ้นแบล๊คลิสเธอได้"
เขาเงียบไปสักพัก แต่ฉันก็ไม่ได้หันไปมองหรอกนะ ได้ินแต่เสียงแปรงเบาๆ คงจะเริ่มล้างกระดูกนั่นแล้วสิ
ฉันเดินออกมา ด้วยความรู้สึก ก็ไม่อะไรสักนิด ฉันก็ไม่ใช่สาวน้อย อายุอานามก็ไม่ใช่น้อย เรื่องสารภาพรักแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก และ คริส เวนเนลส์ นักศึกษาปริญญาโทที่ดูร่าเริงและมุ่งมั่น ยิ้มกว้าง เขาชอบยิ้มกว้างตาหยีเสมอ ไม่ค่อยท้อถอยอะไรง่ายๆ สุภาพบุรุษ เป็นคนดี
เป็นคนดี......กว่าวิลล์ตั้งเยอะ แต่ฉัน ก็ไม่ชอบเขา ถ้าเมื่อกี้.........ตอบรับไปมันจะเป็นยังไงนะ? แต่ถ้าจะให้คบกับใครทั้งๆที่ไม่ได้รัก มันก็คงไม่ได้ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
คิดๆดูมันก็ตลกดีนะ ฉันที่ยังไม่หายดี แผลก็ยังเจ็บๆตึงๆอยู่ แต่ที่ฉันมาไกลจนถึงที่จีนนี่ก็คงเพราะอยากจะลองเดินทางแล้วก็คิดอะไรนิดหน่อยล่ะมั้ง
ได้ห่างกับเรื่องไม่สบายใจทางนั้น สักแป๊บล่ะนะ รึจะกลับบ้านเลยดี? ไม่หรอก หนีคงไม่ดี ตลกดีนะทั้งๆที่ เขาร้ายกับฉัน ขนาดนี้ แต่ ฉัน ก็ยัง รู้สึก........อยู่ดี
กิ่งบ๊วยไหวลู่ลม พัดพาให้กลีบดอกบ๊วยที่เพิ่งบานร่วงลงมาบ้าง ฉันกระชับผ้าคลุมไหล่เล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองกิ่งบ๊วยนั่น
ฉันยังรักเขาอยู่........งั้นเหรอ?
พรุ่งนี้เสี่ยวเจี้ยนจะมาหา ไปนอนเถอะ
izzy806
prguitarman
turnnoffyourmind
dailybridgerton
theartofmadeline
titsay
