Als ik mezelf kan vergeven dat ik bodemloos ben en koppig en hongerig en ambitieus en geil en tegendraads - en ervoor uitkom - dan is er, hoop ik, ook minder reden om te verstoppen voor jou en te doen alsof
#iwtv#interview with the vampire#amc tvl#sam reid#jacob anderson

seen from Germany
seen from Netherlands
seen from Türkiye
seen from China
seen from Indonesia

seen from Poland

seen from Singapore

seen from United States
seen from Japan

seen from Brunei

seen from Brunei

seen from Brunei

seen from Canada

seen from United States
seen from Brunei

seen from Indonesia
seen from Brunei
seen from Czechia
seen from United States

seen from Brunei
Als ik mezelf kan vergeven dat ik bodemloos ben en koppig en hongerig en ambitieus en geil en tegendraads - en ervoor uitkom - dan is er, hoop ik, ook minder reden om te verstoppen voor jou en te doen alsof
For desire is like the secret of a work of art, dispersed over the surface of the beloved's body, residing everywhere and nowhere at once.
L'homme n'a pu se constituer en objet de la science qu'en se référant à sa propre destruction.
Michel Foucault, Naissance de la clinique
In the words of the ancients, one should make his decisions within the space of seven breaths. It is a matter of being determined and having the spirit to break through to the other side.
En ik had horen spreken over broeder Paolo Zoppo, die als kluizenaar in het woud van Rieti leefde en beweerde regelrecht van de Heilige Geest de openbaring te hebben ontvangen dat de geslachtsdaad geen zonde was.
“Peamulis makes his face very long for a while and then very short and broad, then all sort of hollow and distended like one of Bacon’s popes.” - p. 199, Infinite Jest “There was one of a woman with every carpenter’s toll know to God exiting her face. […] A head coming out in a long string from a throttled tube of paste; a Talmudic scholar bearded in needles; a Baconian pope with his hat on fire.” - p. 1031 (note 162), Infinite Jest
En nu de bekoring van het nieuwe langzamerhand als een kledingstuk van haar afgleed, kwam de eentonigheid van de hartstocht bloot, die altijd dezelfde vorm heeft, dezelfde taal spreekt. Ondanks al zijn ervaring zag deze man niet hoe onder gelijkluidende formuleringen een afwijkende gevoelswereld schuilging. Omdat lichtzinnige of veile lippen hem eendere woorden hadden toegefluisterd, hechtte hij ook aan de oprechte van de hare maar weinig geloof; je moest dat met een korreltje zout nemen, meende hij: zulke overdreven uitlatingen maskeerde middelmatige gevoelens. Alsof men juist in de volheid van zijn gemoed niet zo nu en dan de meest zinledige beeldspraken te berde brengt; want niemand kan ooit de juiste maat aangeven van zijn verlangens, van zijn denkbeelden noch van zijn smarten; het woord van de mens is als een gebarsten ketel waarop je een wijsje trommelt dat nog net een beer aan het dansen krijgt, terwijl je de sterren zou willen ontroeren.