#p.24

[commetombeunarbre]

korte, vluchtige momenten, geladen met een intense kracht die onuitwisbare sporen achterlaat. Deze fase wordt gekarakteriseerd door het wegvallen van het 'ik': zichzelf vergeten, geen acht meer slaan op zichzelf, zichzelf zo verliezen dat je niet meer schijnt te bestaan, bevrijd worden van jezelf, vernietigd worden. Dit ik-verlies

[commetombeunarbre]

Bergk stelt dat de geschiedenis van een tekst één lange liefkozing is.

[commetombeunarbre]

To delay evils is a kind of cure.

[commetombeunarbre]

And it wouldn't help to explain because the explanation demands another explanation which would demand another explanation and which would open again onto the mystery.

[commetombeunarbre]

Weet je, Sonitschka, hoe langer het duurt en hoe meer het lage en het monsterachtige dat iedere dag voorvalt alle grenzen te buiten gaat, des te rustiger en standvastiger word ik, zoals men ten opzichte van een overstroming of een zonsverduistering geen zedelijke maatstaven kan hanteren, maar ze slechts als een gegeven, als voorwerp van onderzoek en kennis moet beschouwen (...) Ik heb het gevoel dat al deze morele modder waar wij doorheen waden, dit grote gekkenhuis waarin wij leven, op slag, van vandaag op morgen als door een toverstaf in het tegendeel kan omslaan, in iets groots en heldhaftigs omslaan moet; Men moet alles in het maatschappelijke bestel nemen zoals in het privé-leven: rustig, grootmoedig en met een milde glimlach. Ik geloof vast dat alles zich na de oorlog ten goede zal keren ...

[commetombeunarbre]

The gods are strange. It is not of our vices only they make instruments to scourge us. They bring us to ruin through what in us is good, gentle, humane, loving. But for my pity and affection for you and yours, I would not now be weeping in this terrible place.

[commetombeunarbre]

De engel is gevallen Het paard wil naar zijn stallen De engel blijft ongedeerd Het paard komt overeind De engel kust zijn poot Het paard likt aan zijn manen De engel zal blijven leven als stripverhaal En ik hinnik tussen rozen afgebeeld op koekjesdozen

[commetombeunarbre]

Het was vlak na Pasen en al volop lente.  In die tijd van het jaar voelde ik altijd - en nog steeds - een frisse kracht in mijn hart en mijn spieren en de vaste, onterechte en dwaze overtuiging dat al het onmogelijke me zou lukken.