#s.39

[uyumsuzunnotlari]

“Neden böyle oluyor bimiyorum  Zaman bir başka dile geçti  Çiçek açar gibi ağlıyorum.”

[bocekcicek]

"Yalnızım belki. Belki şaşkınım. Belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim. Sadece, yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi, 'bir dümenini' bulamıyorum."

— Sokaktaki Adam, Attila İlhan

[uyumsuzunnotlari]

“Artık kabullendin, her veda ilki gibidir, artık biliyorsun, ayrılıp giden de geride kalan da bir parça ölmüştür.”

[bocekcicek]

"Artık hiçbir şey istememek. Bekleyecek bir şey kalmayana kadar beklemek. Avare dolaşmak, uyumak. Kalabalıkların, sokakların seni sürüklemesine seyirci kalmak. Su oluklarını, parmaklıkları, kıyılar boyunca akan suyu izlemek. Rıhtımlar boyunca gitmek, duvarların dibinden yürümek. Zaman kaybetmek. Tüm tasarılardan, sabırsızlıktan kurtulmak. Arzulamayan, gücenmeyen, isyan etmeyen biri olmak."

— Uyuyan Adam, Georges Perec

[uyumsuzunnotlari]

“Niceleri geldi, neler istediler;  Sonunda dünyayı bırakıp gittiler;  Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi?  O gidenler de hep senin gibiydiler.”

[uyumsuzunnotlari]

“Yüce Varlık bize bir beden verince  Sevmesini öğretti her şeyden önce  Sonra şu delik deşik yüreğimize  Mana incileri sakladı binlerce.”

[uyumsuzunnotlari]

“'Yaşamak için kendiliğinden bir eğilim vardır değil mi?' Kendi elleriyle de Ahmet'in elleriyle de ilgilenmiyor Başak. Gözlerini kocaman açarak soruyor: 'Böyle bir eğilim olmalı insanda, değil mi? İşte dünden beri bende böyle bir şeyin zerresi yok.' “

[uyumsuzunnotlari]

“kendimi tümüyle rastlantıya bırakmaktan büyük bir haz duyuyordum.”