Nuestro solar es cerrado, todo montañas que tienen por techo día y noche el cielo bajo. No tenemos ríos no tenemos pozos no tenemos fuentes, unos pocos aljibes, y ésos vacíos, que resuenan y veneramos. Un sonido estancado y vano, igual que nuestra soledad igual que nuestro amor, igual que nuestros cuerpos. Nos extraña que una vez pudiéramos levantar nuestras casas, chozos y apriscos. Y nuestros casamientos, frescas coronas y dedos tórnanse enigmas inexplicables a nuestro espíritu. ¿Cómo nacieron y medraron nuestros hijos?
Nuestro solar es cerrado. Lo cierran las dos negras Simplégadas. En los puertos cuando bajamos los domingos a tomar aire vemos relumbrar en el poniente maderos rotos de viajes inacabados cuerpos que ya no saben cómo amar.
Yorgos Seferis
di-versión©ochoislas
*
Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα. Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές, μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και που τις προσκυνούμε. Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας. Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας. Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας. Πώς γεννηθήκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;
Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια την Κυριακή σαν κατεβούμε ν’ ανασάνουμε βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν’ αγαπήσουν.
Γιώργος Σεφέρης
