Mahal ko
Sumusulat ako dahil kailangan kong gawin ito, hindi para magtanong kung paano ka, o para maghintay ng sagot. Sumusulat ako para sa sarili ko, para tuluyan nang isara ang pinto na matagal ko nang binabantayan, umaasa na babalik ka.
Matagal-tagal na rin akong namuhay sa 'paano kung' at 'baka sakali'. Matagal-tagal na rin akong kumakapit sa anino ng ikaw at ako noong mga panahong mahal mo pa ako. Alam kong masakit ang mawalan, pero mas masakit pala ang umaasa sa taong matagal nang wala na ang pag-ibig sa iyo. Araw-araw, inaasahan kong babalik ang dating ikaw, ang dating tayo, kahit pa ang bawat kilos mo, bawat salita mo, at lalo na ang katahimikan mo ay nagsasabing hindi na talaga.
Napakalinaw ng katotohanan: Hindi mo na ako mahal.
Hindi ko alam kung bakit napakatagal bago ko ito lubos na matanggap. Siguro dahil ang pag-ibig ko sa iyo ay napakalalim, kaya't mas pinili ng puso ko ang magbulag-bulagan. Ngunit ngayon, kailangan ko nang maging tapat sa sarili ko. Hindi ko na hahayaang ang pag-asa sa iyo ang maging kulungan ko.
Oras na para bitiwan ka. Oras na para hayaan ang sarili kong maghilom. Oras na para ibalik ang pagmamahal na ibinigay ko sa iyo sa sarili ko. Alam kong hindi magiging madali, pero kailangan kong umalis sa lugar kung saan ako lang ang nagmamahal.
Hindi mo kailangang mag-alala pa o makonsensya. Tanggap ko na. Hinihiling ko lang na sa pag-alis ko, hayaan mo akong umalis nang tuluyan.
Salamat sa lahat ng aral, kahit masakit. Paalam sa pag-asa.
Lubos na Gumagalang,
Ako
