#namkim

[marcos-arodrigues]

9/31 - Precious: Hilda and her little deer fox :) . . . . . #inktober #inktober2018 #hilda #deerfox #netflix #cartoon #drawing #ink #namkim #illustration #desenho #art #doodle https://www.instagram.com/p/Bo1-NuSBxkV/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=zlqaqqb71ta8

[marcos-arodrigues]

Little Sketchees :) . . . . . . #sketch #doodle #drawing #namkim #ink #illustration #sketchbook #art

[marcos-arodrigues]

9/31 - Screech: Zubat, Golbat and Crobat! #inktober #inktober2017 #zubat #golbat #crobat #screech #pokemon #nintendo #games #bat #anime #manga #cartoon #drawing #desenho #illustration #ink #namkim

[goldjinwoo]

this time, no need another perfect lie

[imjadoe]

A little kimnam AU...

My thumbs slipped and something happened… For @namtaeism… ❤

~~~

They hug in the cold wind and Jinwoo wishes this moment could last forever. Warmth blooms inside his chest, taking so much space that his heart violently speeds up in the struggle to mark the territory as its. It knocks against his ribcage as if to remind Jinwoo that it’s still there. Jinwoo has not forgotten.

He stands on his tiptoes with his arms wrapped around Taehyun’s neck, hoping the other boy cannot guess what is going on inside him. A thick layer of clothes separates them - Jinwoo’s coat and scarf, Taehyun’s winter jacket - but the shorter boy can still feel the heat radiating from the other’s body. He closes his eyes and listens to some random Christmas song playing in the background, but honestly, he can only focus on how close Taehyun is and how tight he holds him.

He has been waiting for this moment all day, too shy to ask first if Taehyun would mind a hug.

Normally, he would just sneak his hands under somebody’s arms and bring them closer, but with Taehyun he simply couldn’t.

His beautiful dongsaeng is too intimidating and Jinwoo never knows if it’s alright to touch him or not. In his head, he rests his chin on Taehyun’s shoulder while they are on the escalator or brushes his rosy kitten lips with his own. In real life, however, he can’t even make himself hold Taehyun’s hand.

Is it okay to… almost slips from his tongue, but he never opens his mouth and simply looks away. It’s not in his nature to initiate things. Not when he likes someone that much.

But then when they are about to part Taehyun says, “Come here,” and pulls Jinwoo closer into a hug, and the smaller boy can’t help grinning with heartbeat loud in his ears.

“Taehyunnie…,” he mumbles quietly against the furry collar of Taehyun’s jacket.

“What? What did you say, Hyung?” Taehyun tries to pull away to look at Jinwoo, but is not allowed to. Jinwoo only brings him back into the embrace, a similar image flashing behind his closed eyelids.

It’s almost like deja vu, a repeated scene from a few months back. The main difference is that then it was summer, the peak of the heat wave, and both of them were drenched in sweat after the whole day they spent in the boiling capital. Taehyun was the one seeing Jinwoo off, and they had to rush to the station not to miss Jinwoo’s train. They reached it just in time as the train rolled onto the platform. With no words spoken, Taehyun hugged his hyung as a goodbye and when he wanted to pull away, Jinwoo did not let him and squeezed him even tighter.

He wanted to feel him close for just a while longer, their bodies sticky against each other, but he couldn’t mind less.

Taehyun was so tall that all Jinwoo could do was press his lips against his exposed collarbone, wishing that the other did not feel the touch against his hot skin.

Whether he felt it or not, the younger boy decided to lean down and kissed Jinwoo’s hair, probably aiming for his cheek. When he ran to the train, Jinwoo’s heart was heavier from the knowledge of how hard goodbyes were.

He remembers it now, in the cold, windy winter, and repeats in a hushed voice, “Taehyunnie.” They have only few minutes until the bus comes, but all Jinwoo can say is Taehyunnie.

It means so many things, even if it’s only his name. It means I adore you. It means Thank you for today. It means I don’t want you to go, Stay with me, Can you hug me like this forever? Jinwoo never says these things out loud, but they run wild in his head. You’re so beautiful. I don’t deserve you. What have I ever done to get your attention?

Above all, Jinwoo is too insecure and lost in his imagined world. Taehyun has this amazing ability of reading Jinwoo’s mind and often voicing out his hyung’s unspoken words. It’s funny and adorable, but it also means that if Taehyun can guess what Jinwoo wishes to do, he does not want to do it himself, because he never actually tries. What if it’s not true at all and Taehyun does not like him the way Jinwoo thinks he does? It would be too good to be true. Such great things rarely happen to Jinwoo.

The bus comes and they separate, breaking Jinwoo’s musings.

That’s it, he thinks, but seconds before Taehyun has to go, he leans in and presses a soft, quick kiss against Jinwoo’s cheek. This time he makes sure not to miss, or that’s what passes through Jinwoo’s mind.

“It’s time for me,” he says with a smile. “We will see each other soon anyway.”

Jinwoo says something in response but he doesn’t really know what. His sanity and senses are too focused on losing themselves because of that sweet sensation still radiating from his cheek to every other cell of his body. It’s wonderful and Jinwoo wants to pay back with a thousand pecks and kisses on Taehyun’s gorgeous smiling face. He only balls his fingers into fists and presses them against his chest as if to manually stop his heart from going overdrive.

Taehyun walks away and Jinwoo does nothing to stop him. He watches him from a growing distance, but when the taller boy joins the queue to the bus, he almost runs to him. Almost. He isn’t sure what holds him back. Again, does Taehyun want it, too? How can he know if he never asked.

Jinwoo curses himself mentally, overcome with affection and disappointment at the same time. He wastes the last chance he has to tell Taehyun how much he likes him. He just stands there, observing carefully and waging a battle inside himself. A battle he has already decided he will lose. Jinwoo would have more confidence if he wasn’t so… Jinwoo.

He waves, he smiles, he sends hearts together with all the love he can’t put into words. That is how it works with him. If only he wasn’t afraid to be more direct with his feelings. There isn’t much he can do about it, though.

Through the bus window. Taehyun shows him a heart displayed on his phone screen, washing away the bitter taste of regret from Jinwoo’s throat. No, he has not wasted the day. He shakes his head, forcing these thoughts out of his mind.

Taehyun knows. Taehyun knows what he needs to know.

With time, Jinwoo will learn how to talk to him about it and show it more clearly. He doubts Taehyun will cease intimidating him -  he is too stunning to ever stop.

But maybe with time…

With time, Jinwoo will learn.

He will learn how to change his thoughts into actions, hugs into kisses.

He will learn that instead of saying “lots of love”, he can simply say “I love you.”

[mchelle1206-blog]

Life Sucks "ชีวิตห่วยๆ" WINNER Fiction [Chapter 2]

"อื้อออ" เสียงครางอย่างรำคาญใจดังออกมาจากคนตัวเล็กมือเรียวพยายามจับมืออีกคนที่ซุกซนอยู่กับร่างกายตัวเองออกทั้งๆที่ไม่ยอมลืมตาแต่เหมือนว่าจะไม่ช่วยอะไรเลย เพราะมือหนาดูเหมือนจะไม่หยุดแถมซนหนักกว่าเดิม

  "นัม..." เตรียมจะตวาดใส่แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคก็กลับโดนริมฝีปากเข้าครอบครองทันที ลิ้นร้อนไล้เลียเบาๆอย่างถนุถนอมก่อนจะแทรกเข้าไปหาความหวานภายใน ตาหวานลืมมองคนหน้าด้วยความตกใจก่อนจะรับตาลง อ้าปากออกน้อยๆให้อีกคนเข้ามาสะดวกขึ้น แขนเล็กเอื้อมมากอดคนตรงหน้าแน่นในขณะที่แทฮยอนช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาจากเตียง แล้วเปลี่ยนเป็นตัวเองนั่งพิงหัวเตียง มีจินอูนั่งอยู่บนตัก ร่างขาวๆที่มีเพียงเสื้อยืดตัวเดียวเบียดตัวซุกเข้าแผ่นอกเปลือยเปล่าตรงหน้า ทันทีที่ได้รับอิสระ ใบหน้าเล็กก็ซุกซบลงบนไหล่กว้างบ่นงุ้งงิ้งเบาๆพอจับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง

  "เจ็บอ่ะแทฮยอน... บ้า... ข้างในมัน..."

  "เดี๋ยวไปอาบน้ำได้แล้วนะ แทฮยอนมีนัดกับฮุน"

  "ไม่!!!! ไม่ให้ไป!! ไม่เอา!!!" เสียงหวานหวีดลั่นออกมาทันที มือเล็กทุบไหล่คนตรงหน้าไปมาแต่ก็ยังไม่เงยหน้าที่ซุกอยู่กับไหล่แกร่ง

  "เรานัดไว้แล้ว จินอูจะให้แทฮยอนโทรไปบอกฮุนยังไง?" หัวสวยส่ายไปมาไม่ยอมฟัง มือเล็กยังคงกอดคนตรงหน้าแน่น แทฮยอนมองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู ชอบ... ชอบที่สุดเวลาจินอูเป็นแบบนี้ ยิ่งเห็นยิ่งอยากแกล้ง

  "งั้นนอนอยู่นี่ไปนะ เราจะไปอาบน้ำก่อน ใกล้เวลานัดฮุนแล้วด้วย" พูดพร้อมแกะมือคนตรงหน้าออกแล้วยกร่างเล็กออกจากตัวก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

  เสียงร้องไห้จากคนที่นอนอยู่บนเตียงดังลอดผ่านประตูห้องน้ำ ทำเอาแทฮยอนอยากจะเข้าไปกอด แต่อีกใจก็คอยห้ามตัวเองไว้ นานๆทีจินอูจะขาดเค้าไม่ได้ ขอแกล้งให้มันสุดๆแล้วกัน ใช้เวลาซักพักนัมแทฮยอนก็อาบน้ำเสร็จก่อนจะเดินออกมาแต่งตัวในห้องนอน ตาเหลือบมองคนนอนคว่ำหน้าแนบเตียงงอตัวร้องไห้ ท่าทางแบบนั้นน่าเข้าไปกอดหนักๆให้ร้องไห้หนักกว่าเก่า

  "เราไปแล้วนะจินอู ลุกไหวก็อาบน้ำแล้วกลับบ้านไปเลยนะ" ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่นอนอยู่มีแต่เสียงร้องไห้ที่ดูเหมือนจะหนักขึ้นกว่าเดิม ผ่านไปเกือบชั่วโมงคนตัวเล็กก็ยังนอนร้องไห้อยู่ที่เดิม ที่ต่างคืิอเสียงร้องที่เบาลงมากแล้ว

  แทฮยอนไขกุญแจเข้าห้อง มือวางของที่ไปซื้อมาลงบนเคาท์เตอร์ในห้องครัว ขายาวก้าวเข้าไปในห้องนอนช้อนคนตัวเล็กที่นอนขดร้องไห้อยู่บนเตียงขึ้นมากอดจากด้านหลัง

  "ไม่ไปแล้วเนี่ย จินอูหยุดร้องไห้ได้แล้วนะ" ร่างเล็กหันกลับมาก่อนจะกอดคนตรงหน้าแน่นเหมือนเดิม

  “ไม่ไปนะ” เสียงหวานที่แหบลงอย่างเห็นได้ชัดพูดออกมา

  “ไม่ไปแล้ว ร้องเยอะจนเสียงแหบแล้วเนี่ย” พูดพร้อมเคยคางคนตรงหน้าขึ้นมาดู ตาหวานแดงก่ำยังคงมีน้ำตาคลอ แทฮยอนปาดน้ำตาออกมาเบาๆก่อนจะจูบหน้าผากใสแรงๆไปทีนึง ไอความร้อนแผ่ออกมาจากคนตัวเล็กจนรู้สึกได้

  “แค่กๆ… เค้าปวดหัวด้วย”

  “กินข้าวก่อนนะ แล้วค่อยกินยา เมื่อกี้แทฮยอนออกไปซื้อมา” พูดจบก็ช้อนตัวคนที่กอดตัวเองอยู่ขึ้นมาอุ้มไปวางที่โซฟา ก่อนจะเดินไปจัดข้าวต้มใส่ถ้วยจนเรียบแล้วแล้วเดินกลับมานั่งข้างคนตัวเล็ก มือหนาตักข้าวขึ้นมาแล้วป้อนให้คนข้างๆที่ยังทำตัวอ่อนนั่งซบนั่งพิง กินข้าวไปได้ไม่กี่คำก็งอแงไม่อยากกินต่อจนแทฮยอนต้องยอมวางถ้วยลงบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วเปลี่ยนมาส่งยาแก้ไข้ให้คนตัวเล็ก ทันทีที่กินเสร็จคนหน้าหวานก็เบียดตัวซุกอยู่กับอกแกร่ง ตาสวยปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะบ่งบอกว่าคนตัวเล็กนอนหลับไปเรียบร้อยแล้ว แทฮยอนมองคนตรงหน้าตัวเองด้วยความเอ็นดู นิ้วเรียวเกลี่ยผมที่ปรกใบหน้าหวานออก ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ออกมากด

  "ฮุน เราเลิกกันดีกว่า"

  "ฮุนก็น่าจะรู้ว่าที่เราคบกันมันมาจากแรงยุของเพื่อนในห้อง"

  "ขี้เกียจพูดหว่ะ เลิกคือเลิก แค่นี้นะ" พูดออกมาอย่างอารมณ์เสียก่อนกดวางสายไปทันที แต่ยังไม่ทันได้ปล่อยโทรศัพท์ออกจากมือก็มีอีกคนโทรเข้ามา

  "ว่าไงมิโน?"

  "เออ จินอูอยู่กับกู"

  "ขอโทษนะที่มึงอดไปปั่นจักรยานชมวิวกับของๆกู หึหึ" พูดออกมาพร้อมหัวเราะในลำคอ มือเรียวไล้ไปตามหน้าหวานของคนที่นอนหลับอยู่

  "กูไม่ให้ไป เค้าไม่สบาย"

  "เออๆ เดี๋ยววันจันทร์กูให้มึงไปนั่งกินข้าวกับจินอู พอใจแล้วนะ แล้วมึงก็ช่วยกันซึงฮุนออกไปห่างๆกูด้วย"

  "มึงรู้ใช่ไหมว่ากูทำได้ทุกอย่างเพื่อกันให้มันออกห่างจากจินอู ถึงเป็นเพื่อนมึงกับจินอูกูก็ไม่เว้นนะ"

  "กูแค่บอกให้มึงระวังไว้เฉยๆ คุมเพื่อนมึงให้อยู่ด้วย" พูดจบก็วางสายไป มือหนาอุ้มคนตัวเล็กแนบชิดตัวเองเข้าไปอีก จินอูเป็นของๆเค้า แค่ปล่อยให้ได้ทีสองทีก็ดูท่าทางจะเดินตามต้อยๆ

 "จินอูย่า~ จินอูเด็กดี อย่าทำให้นัมหวงไปมากกว่านี้สิ" พูดออกมาก่อนจะแทรกหน้าลงกับซอกคอขาว

  "บางทีอีซึงฮุนอาจได้ไปนอนแยกส่วนอยู่ในป่านะจินอู เหมือนตอนที่ไอ้เด็กนั่นที่บังอาจมาแตะต้องจินอู" อีซึงฮุนชักจะล้ำเส้นกันเกินไปแล้ว

"พวกมึงเลิกกันแล้ว?" ซึงยุนทวนคำพูดของซึงฮุนอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่เป็นความจริง

  "เออ เค้าเป็นคนขอเลิก บางทีอาจรู้เรื่องจินอู" หลุดปากพูดออกมาเบาๆ

  "เรื่องจินอูทำไม?" ซึงยุนถามออกมาทันที

  "อ่า... ไม่มีอะไรหรอก กูไปก่อนนะ" พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที คังซึงยุนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นตึกเรียน เป้าหมายคือห้องเรียนของแทฮยอน

  ทันทีที่เดินเข้ามาถึงห้องเรียนของแทฮยอน ซึงยุนก็รีบเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องทันที

  “มีไรเปล่ายุน?” คนหน้าสวยถามพร้อมส่งยิ้มเล็กๆมาให้

  “เลิกกับฮุนมันแล้วหรอ? เพราะคนที่ชื่อจินอูอะไรนั่นใช่ไหม!?” ถามพร้อมจ้องตาคนตรงหน้า

  “เปล่านิ ไม่ได้เลิกกันเพราะจินอู” พูดออกมาก่อนจะก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือต่อตามเดิม

  “ได้ งั้นเดี๋ยวเราจะไปถามจินอูเอง” พูดออกมาเสียงนิ่งๆก่อนจะหินหลังเดินออกจากห้อง แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็โดนอีกคนจับแขนไว้แน่น

  “จะไปไหน? ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่เกี่ยวกับจินอู” พูดออกมาเสียงนิ่งๆ ใบหน้าสวยงออย่างไม่สบอารมณ์

  “ปกป้องมันจังนะ เป็นแฟนคลับมันรึไง ลืมหรอว่าตัวเองโดนมันแย่งแฟน” ซึงยุนพูดพร้อมสะบัดมืออีกคนที่จับตัวเองไว้ออก

  “มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับยุนนะ” แทฮยอนพูดก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม ซึงยุนมองคนหน้างอตรงหน้าก่อนถอนหายใจออกมาน้อยๆก่อนจะเดินไปลากเก้าอี้ตัวหน้ามานั่งคร่อม มือสองข้างยกมาท้าวกับโต๊ะมองคนหน้าสวยอ่านหนังสือ

  “ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว”

  “ขอโทษนะ เราก็พูดแรงไป” แทฮยอนพูดก่อนจะจับผมคนตรงหน้าที่ปลิวให้เข้าที่

“จินอู ทำไมจะต้องอยากกินข้าวในสวน กินที่ปกติเหมือนคนอื่นไม่เป็นหรอ?” เสียงทุ้มถามออกมาขณะเดินตามคนตัวเล็กต้อยๆ

 “มินโฮก็หยุดบ่นซักทีเหอะ ก็วันนี้เค้าอยากกินในสวน” จินอูตอบไปยิ้มไปมือเล็กดึงเนกไทอีกคนให้เดินตามไปเรื่อยๆ

 “ทำไมไม่กินกับแทฮยอนหล่ะ? กลับมาดีกันแล้วนิ”

 “ก็แทฮยอนอ่านหนังสือ เค้าไม่อยากกวน มินโฮว่างก็เลยต้องไปกับเค้าไง"

 "ได้กันไปทีนี่กลับมาคืนดีกันเลยนะ" พูดแซวๆพร้อมจิ้มรอยบนคอขาวตรงหน้าที่โผล่พ้นปกเสื้อออกมา

 "เปล่าซักหน่อย" ใบหน้าน่ารักแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดรอยที่ว่า

  "ฮ่าๆ อย่ามาทำเขิน... หยุดเดินทำไมอ่ะจินอู" มินโฮถามออกมาเมื่อเดินชนคนตัวเล็กที่จู่ๆก็หยุดเดินกะทันหัน เมื่อเห็นคนตัวเล็กไม่ตอบเลยชะโงกหน้าไปมองบ้าง นัมแทฮยอนนั่งอยู่กับคังซึงยุนในห้องเรียน มือขาวๆกำลังทัดผมให้ซึงยุนก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะประเด็นคือคนตัวเล็กที่ยืนสั่นด้วยความโมโห เอาอีกแล้ว วนเข้าลูปเดิมตลอด แทฮยอนแกล้ง จินอูโกรธ แล้วแทฮยอนก็จะมาง้อ ไม่รู้ว่าชอบอะไรนักหนากับการได้เห็นจินอูร้องไห้ คราวก่อนแกล้งซะหนีไปโซลไม่ยอมหายโกรธเป็นปี

  "โทษนะมินโฮ" คนตัวเล็กพูดพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะดึงเนกไทให้อีกคนก้มตัวลงมา ริมฝีปากสีแดงสดประกบกับอีกคนก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือเล็กเปลี่ยนมากำเสื้อสูทคนตรงหน้าแน่น คนตัวใหญ่ชะงักอยู่กับที่เหมือนคนไม่เข้าใจสถานการณ์ ตาคมเหลือบมองแทฮยอนที่อยู่ในห้อง คนในห้องมองตอบนิ่งๆแต่มินโฮรู้ดีว่าคนในห้องกำลังโมโหมากขนาดไหน

  จินอูละริมฝีปากออกจากมิโนก่อนจะหันไปมองแทฮยอนพร้อมส่งยิ้มให้บ้างแล้วจึงดึงเนกไทคนตัวใหญ่ให้เดินตามตัวเองต่อ มือขาวยังคงไม่หยุดสั่น

  "มินโฮ เราต้องตายแน่ๆเลย" ขาเรียวสั่นน้อยแต่เจ้าของก็ยังพยายสมเดินต่อไป

 "เพิ่งคิดได้รึไง มึงตายบนเตียง ส่วนกูอ่ะตายที่โรงพยาบาล" มินโฮพูดก่อนจะย่อตัวลงให้จินอูขี่หลังตัวเอง

  "ช้า มัวแต่ขาสั่นอยู่นั่นแหละ ไปกินข้าว" จินอูครางออกมาเบาๆก่อนกอดคอเกาะหลังอีกคน

  "ไม่ไปสวนแล้ว ไปกินที่ห้องเรียนดีกว่า" มินโฮพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียนของคนตัวเล็กแทน

  หลังจากมาถึงห้องทั้งคู่ก็นั่งกินขนมปังเงียบๆ

  "มินโฮ ขอโทษจริงๆนะ" พูดออกมาเบาๆพร้อมเงยมองหน้าเพื่อน แขนเล็กยกขึ้นมากำชายเสื้อเพื่อนแน่น

  "คิดมากน่า" มินโฮพูดพร้อมส่งยิ้มให้ มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยเศษขนมปังบริเวณมุมปากคนตรงหน้าออก

  "ยังไงก็ต้องโดนมันกระทืบอยู่แล้ว งั้น..." ละไว้แค่นั้นก่อนจะก้มลงมาลิ้มรสความหวานจากคนข้างๆ มือหนาเอื้อมมาปลดกระดุมเสื้อด้วยความเร็ว จินอูรีบคว้ามือคนตรงหน้าทันทีที่รู้สึกตัว

  "แบบนี้ค่อยคุ้มกับจะโดนกระทืบหน่อย จินอูก็คงลุกไม่ขึ้นหลายวันเหมือนกัน" พูดก่อนพยักเพยิดไปทางประตูหน้า คนตาสวยหันไปมอทันที ก็นัมแทฮยอนหันหลังเดินออกไปแล้ว มินโฮหันมาหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

  จินอูนั่งนิ่งๆอยู่กับที่จนซึงยุนเดินกลับเข้ามานั่งข้างๆ ก่อนจะหันมามองคนน่ารักที่นั่งเหม่ออยู่เป็นช่วงๆ กว่าจะรู้สึกตัวก็เล่นเอาคนอื่นกลับบ้านกันหมด ร่างเล็กเก็บของใส่กระเป๋าก่อนจะเดินไปที่ล็อคเกอร์ ตาหวานมองคนที่ยืนรออยู่ตรงล็อคเกอร์ก็ถึงกับหายใจไม่ออกขึ้นมาทันที

  "แทฮยอน เค้า...เค้า..."

  ปัง!!!! ยังไม่ทันพูดจบคนตัวเล็กก็โดนพลักกระแทกล็อคเกอร์

  "เค้าไม่ได้ตั้ง..."

  "จูบของมินโฮมันเป็นยังไง ชอบหรอ? รอบเดียวถึงไม่พอ!!" ถามออกมาเสียงดังลั่น จินอูหันซ้ายหันขวาอย่างหวาดระแวงว่าจะมีคนได้ยิน มืออีกข้างจับไหล่ตัวเองฝั่งที่โดนกระแทก

  "กลัวคนเห็นหรอจินอู? หึหึ" พูดออกมาพร้อมหัวเราะในลำคอ มองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ จินอูรีบหันกลับมามองทันทีที่ได้ยิน

  "ไม่เอานะ" จินอูมองคนตรงหน้า ใบหน้าใสส่ายปฎิเสธราวกับรู้ทันความคิดคนตรงหน้า

“โอเค ไม่เอาก็ไม่เอา งั้นแทฮยอนไปหาซึงยุนก่อนนะ” พูดพร้อมยักไหล่น้อยๆ ก่อนทำท่าจะเดินออกไป

  “แบบนั้นก็ไม่เอา” คนตัวเล็กพูดออกมาเสียงเบาหวิว มือขาวยื้อแขนอีกคนไว้แน่น แทฮยอนลอบยิ้มน้อยๆก่อนหันกลับมาหาคนตัวเล็ก

 “แล้วจินอูจะเอาแบบไหนครับ ยุนรอแทฮยอนอยู่…” ไม่รอให้อีกคนพูดจบประโยค คนตัวเล็กกระชากคอเสื้ออีกคนให้โน้มหน้าลงมา ริมฝีปากแดงเข้าครอบครองริมฝีปากคนตัวสูงกว่า จินอูดันแทฮยอนให้เดินถอยหลังจนแผ่นหลังกว้างชนผนังห้อง ลิ้นร้อนยังคงเกี่ยวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

  มือเล็กเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตคนตรงหน้าออก ขาเล็กแทรกเข้าระหว่างตัวคนตรงหน้าก่อนจะใช้ขาตัวเองเสียดสีกับส่วนล่างของแทฮยอน ปากแดงผละออกจากคนตรงหน้าก่อนจะส่งยิ้มเย้าๆมาให้ มือขาวลากผ่านสาบเสื้อแล้วจึงถอดเสื้อของคนตรงหน้า ใบหน้าน่ารักซุกซบทิ้งรอยรักสีสวยไว้บนแผ่นอกแทฮยอน

  "ระวังซักวันคังซึงยุนจะได้ลงไปนอนในหลุม" พูดออกมาหน้างอแต่มือเล็กยังคงปลดกระดุมกางเกงคนตรงหน้าออก

  "หึหึ ดุนะ" แทฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ ตาคมมองคนตัวเล็กที่ลงไปในคุกเข่าอยู่ที่หว่างขาตัวเอง

  มือเล็กกอบกุมส่วนล่างก่อนจะเริ่มขยับเบาๆ ลิ้นเล็กไล้เลียส่วนปลายขณะที่คนที่ยืนอยู่เริ่มหอบหายใจ มือหนาเลื่อนมาจับหัวสวยก่อนจะเปลี่ยนเป็นคนคุมจังหวะซะเอง

 "อื้ออ...ออ จินอู" ครางออกมาเบาๆขณะที่ส่วนล่างขยับเข้าออกในโพรงปากคนตัวเล็ก

 "พอก่อน" พูดออกมาเบาๆก่อนจะจับคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน มือหนาเอื้อมมาปลดกางเกงคนตรงหน้าลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับจินอูหันหลังพิงตัวเอง ใบหน้าสวยซุกไซร้คนตรงหน้า ไม่ลืมทิ้งรอยไว้ในทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน มือหนาเอื้อมลงไปสัมผัสแก่นกายเล็กผ่านชั้นในก่อนจะนำออกมาสัมผัสกับบรรยากาศด้านนอก

  แก่นกายขนาดพอดีมือสั่นน้อยๆอยู่ในมือหนาของแทฮยอน คนตัวใหญ่บดเบียดสะโพกลงกับบั้นท้ายสวยก่อนจะขยับราวกับจะแทรกกายผ่านเนื้อผ้าเข้ามาหาจินอู ใบหน้าน่ารักแหงนหน้าเปิดทางให้อีกคนได้ทิ้งรอยอย่างเต็มที่ ตาหวานหลับพริ้มในขณะที่สะโพกเล็กขยับตามการชักนำของแทฮยอน

 มือเล็กยกขึ้นมาเกาะแขนแกร่งที่กอดตัวเองไว้ ร่างกายสั่นน้อยๆก่อนปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาคามือหนา ในขณะที่อีกคนปลดปล่อยใส่สะโพกเล็ก

 "เลียที" กระซิบข้างหูคนตรงหน้า จินอูมองปลายนิ้วเรียวที่เลอะไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นของตัวเองก่อนจะอ้าปากออก ลิ้นแดงไล้เลียนิ้วคนตรงหน้าในขณะที่สะโพกเล็กก็ขยับบดเบียดช้าๆ

  "มันยังไม่จบนะแทฮยอน" หันมาพูดยิ้มๆก่อนจะดันคนตัวสูงเข้าไปในห้องเรียนใกล้ๆ มือเล็กกดแทฮยอนให้นั่งก่อนขาเล็กจะก้าวขึ้นคร่อมนั่งตักคนตรงหน้า จินอูเชยคางแทฮยอนขึ้นก่อนจะก้มลงปิดปากคนตรงหน้าทันที

"หยุดแอบดูแค่นี้ดีกว่านะ" เสียงทุ้มพูดขึ้นมาพร้อมมีหนาที่เลื่อนมาปิดตาคนที่ยืนมองอยู่

  "ตั้งแต่เมื่อไหร่มินโฮ เรื่องสองคนนั้นมันตั้งแต่เมื่อไหร่?" พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นแล้วถามออกมา มินโฮถอนหายใจออกมาน้อยๆก่อนจะซี้ดปากออกมาด้วยความเจ็บบริเวณมุมปาก

  "อ่า... ตั้งแต่ก่อนจินอูย้ายไปแล้ว" พูดพร้อมออกแรงลากอีกคนออกไปทั้งๆที่ยังปิดตาอยู่

  "นี่คังซึงยุน ฉันรู้ว่านายชอบแทฮยอน แต่อย่าพยายามทำอะไรโง่ๆอย่างแยก2คนนั้นออกจากกัน มันได้่ไม่คุ้มเสียหรอก" พูดก่อนปล่อยมือออกจากตาคนตรงหน้า

  "ปากไปโดนอะไรมา?" ถามออกมาเมื่อเห็นมินโฮยืนปากแตกอยู่ตรงหน้า

  "หกล้ม ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ทำแผลให้ที" พูดก่อนโยนถุงยาในมือใส่ซึงยุนก่อนจะทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้น

  "ไม่เอา! แล้วหาที่นั่งดีๆไม่ได้รึไง ทำไมต้องนั่งที่พื้นกลางโรงอาหารด้วย!" บ่นออกมาพร้อมพยายามฉุดมินโฮให้ลุกขึ้นยืน

  คนตัวสูงหัวเราะออกมาน้อยๆแต่ก็ต้องซี้ดปากออกมาด้วยความเจ็บ

  "เอาเหอะ รีบๆทำน่า" พูดออกมาพร้อมฉุดแขนซึงยุนให้ลงมานั่งข้างๆ

-------------------------------------

"นี่มินโฮ คิดว่าอันนี้เป็นไงมั่งอ่ะ?" ถามออกมาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้มินโฮดู

  "กางเกงใน?"

  "อืม เลือกให้หน่อยดิ สีไหนดี" ดึงโทรศัพท์กลับมาที่ตัวก่อนจะยกมือขึ้นมากัดเล็บอย่างขบคิด

  "ถามแทฮยอนดีกว่ามั้ง เรื่องแบบนี้อ่ะ" ตอบก่อนจะนั่งลงตรงข้ามคนตัวเล็กที่นั่งหันหลังพิงกระจกอยู่ในห้องล็อคเกอร์

  "ทำไมต้องถามแทฮยอนด้วย?" ถามออกมาพร้อมส่งยิ้มให้

  "นั่นสิ แล้วปกติใส่สีไหนหรอ ต้องได้เห็นก่อนถึงจะเลือกให้ถูก" พูดพร้อมเขยิบเข้าใกล้จินอู มือหนาจับขาเล็กให้แยกออกจากกัน

  "ของแบบนี้มันต้องดูเองนะ" พูดพร้อมวางมือท้าวไปด้านหลังเพื่อพยุงตัวเอง

 "ไม่กลัวแทฮยอนรู้หรอ?" ถามออกมาแต่มือกำลังปลดกระดุมกางเกงของคนตัวเล็กตรงหน้า

  "ช่างแทฮยอนสิ" คำตอบของจินอูทำเอามินโฮหัวเราะออกมาน้อยๆ

 ใช่ ช่างแทฮยอนสิ ก็ตอนนี้จินอูชอบจูบจากมินโฮนิ

 "สีขาวนิ" พูดออกมาพร้อมแลบลิ้นเลียบริเวณชั้นในของคนตรงหน้า

 "อื้ออ!!" ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันที นิ้วเรียวแทรกลงบนกลุ่มผมนิ่มของมินโฮ ตาคมเหลือบขึ้นมามองก่อนจะค่อยๆถอดชั้นในบางออกจากสะโพกเล็ก

 แก่นกายสีสดยังคงไม่โตเต็มที่ มือหนาไล้เบาๆก่อนจะใช้มือกอบกุมไว้ นิ้วยาวเคล้นคลึงส่วนปลายหนักๆจนเริ่มมีน้ำซึมออกมา

  "อ๊ะ!!" เสียงหวานร้องออกมา ร่างกายกระตุกเป็นครั้งคราวเมื่ออีกคนไม่ยอมผ่อนแรงลง

  "อื้อออ...ออ มินโฮ จูบหน่อย" ร้องขอออกมาอย่างน่ารัก คนตัวสูงยกยิ้มอย่างถูกใจก่อนจะโถมตัวเข้าใส่ทันที ลิ้นร้อนไล้เลียริมฝีปากบางแล้วแทรกเข้าหาความหวาน

  มือเล็กเอื้อมมากอดคนตรงหน้าแน่น ลิ้นร้อนไล่ต้อนเกี่ยวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างเล็กสะดุ้งขึ้นมาน้อยๆเมื่อนิ้วเรียวแทรกเข้ามาภายในร่างกายตัวเอง

  มินโฮละริมฝีปากออกจากคนตัวเล็ก ตาคมมองคนตรงหน้าอย่างหลงไหล

 "จินอู ลองเอาอย่างอื่นใส่เข้าไปได้ไหม?" ถามออกมาพร้อมจ้องมองช่องทางสวยของคนตรงหน้าในขณะที่มือก็ยังคงขยับเข้าออกอยู่

  "ไม่...อ๊ะ!!!" ไม่ทันได้ปฎิเสธก็ต้องร้องออกมาเมื่อตรงหน้าแทรกปากกาเข้ามา มินโฮช้อนตัวจินอูขึ้นมาก่อนจะจับคนตัวเล็กหันหน้าเข้าหากระจกแล้วหันไปปลดกางเกงตัวเองลง แกนกายใหญ่แทรกเข้าไปในช่องทางสีสวยทันที

  มือหนาจับคนตัวเล็กนั่งตัก ขาเรียวกางออกด้านข้างในขณะที่คนตัวใหญ่ขยับปากกาเข้าออก

  เสียงครางหวานร้องออกมาไม่ขาดสาย มือเล็กเกาะแขนแกร่งที่โอบตัวไว้แน่น

  "มินโฮ ขยับที...." ขอร้องออกมาราวกับจะขาดใจ แน่นอนว่าเจ้าของชื่อก็สนองให้จนตัวเล็กแทบขาดใจเช่นกัน

  ในกระจกสะท้อนภาพแก่นกายใหญ่พลุบหายเข้าไปในช่องทางตัวเอง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยอารมณ์ราคะ ส่วนกลางขยับไปมาตามแรงกระแทกกระทั้นจากด้านหลัง ทั้งหนักหน่วง ทั้งเสียวซ่าน

  จะทำยังไงดีถ้าจินอูจะรู้สึกชอบเซ็กจากมินโฮมากกว่าแทฮยอน

 "รู้ไหมว่ากำลังทำตัวมีชู้?" ถามออกมาก่อนจะแทรกใบหน้าลงบนซอกคอขาว พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อคนตรงหน้าไปด้วย

  "แล้วรู้ไหม อ๊ะ!! อื้อออ มินโฮ กำลังเป็นชู้" พูดออกมาแทบไม่เป็นคำ ตาหวานมองกระจกตรงหน้า เห็นปากกาที่ทำท่าจะหลุดออกมาจากตัวเพราะแรงกระแทกจากคนด้านหลังก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นมาอีก

  "มินโฮ อีกนิด... งื้ออ...ออ อย่าแกล้งสิ!!" ร้องออกมาเมื่อตัวเองใกล้ถึงจุดหมาย แต่เหมือนอีกคนจะรู้เลยหยุดขยับเอาซะเฉยๆ

  "อ้อนก่อนสิ"

  "มินโฮอ่า... ให้จินอูไปนะ เค้าอยากจะให้มินโฮเข้ามาในตัวเค้าแรงๆเลย มินโฮก็รู้สึกใช่ไหม?" อ้อนเสียงหวานขณะที่ตัวเองก็ขยับสะโพกไปมาช้าๆ

  "ขยับเองสิ" เสียงทุ้มสั่งออกมา ปากยิ้มกว้างกับท่าทางคนตรงหน้า จินอูทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจก่อนจะเขยิบตัวมาใช้มือยันพื้นเก้าอี้ ก่อนจะค่อยๆขยับเอง แต่ก็โดนคนด้านหลังขยับสวนเข้ามาเต็มๆจุดสวาท

  คนตัวเล็กทิ้งตัวลงไปกองกับเก้าอี้อย่างไม่มีแรง น้ำสีขาวขุ่นไหลทะลักออกมาจนเปื้อนกระจกรวมถึงเก้าอี้ ร่างเล็กกระตุก ความเสียวแล่นไปทั่วร่างจนแทบสำลักลมหายใจตัวเอง ปากกาที่ชุ่มไปด้วยน้ำรักกระเด็นหลุดออกจากตัว

"ให้มันเป็นความลับเล็กๆของเรานะ" พูดออกมาก่อนจับคนตัวเล็กพลิกกลับมาแล้วกระแทกแก่นกายตัวเองเข้าไปในช่องทางสีสวยอย่างรุนแรง มือเล็กคว้าไหล่แกร่งไว้ก่อนจะกอดไว้แน่น เก้าอี้โยกตามจังหวะชักนำจากร่างสูง ห้องล็อคเกอร์ในเวลาแบบนี้มีเพียงเสียงคนสองคน

[nightskyrainbows]

KimNam Drabble.

TaeHyun tugged JinWoo’s hair harder as he sank his teeth further into his fist, trying to choke back the moans threating to escape, he needed to be quiet or else he would deal with a hard on for the whole show. JinWoo took him deeper, not wasting a second in hollowing his cheeks, bobbing his head with an iron grip on his hips in order to keep him from bucking into his mouth. They didn’t have time for this, both knew that, the others would start looking for them in any minute but it was so easy to subdue when it came to JinWoo with his pretty eyes, pretty hands and pretty lips, oh, those that had him tripping over the edge already with so little effort.

"Hyung, hyung, hyung," he chanted under his breath, fingers digging into JinWoo’s scalp, and he made the mistake of looking down.

JinWoo was staring up at him through long lashes, like a hunter to its prey. He whimpered when the older suddenly changed to swirl his tongue over the head, he was so close he could almost taste it, but JinWoo wouldn’t have any of that until he begged for it, “please, hyung, please, I need it…” his eyes fell shut when the sucking started again, this time fast and unforgiving, going until the tip of his cock touched the back of his throat. TaeHyun gasped and threw his head back, body completely tense then boneless from how JinWoo lapped everything off him and fixed him.

"You messed my hair…" he mumbled against his neck, bringing his head back so they could lock lips. TaeHyun tasted himself in JinWoo’s mouth, "let’s go."

He was pulled out the storage closet just as if nothing happened.