
#dc comics#dc#batman#bruce wayne#tim drake#dick grayson#batfamily#batfam#dc fanart



seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Switzerland
seen from United States
seen from Poland
seen from South Korea
seen from Japan
seen from China

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Poland

seen from Singapore

seen from Canada
seen from United States
seen from Mexico
Everything that Everyone is Not Allowed to Do at the Foundation
(Open for additions with your own characters/other people’s characters)
1. Dr. Reed is not allowed to put SCP-513-1 in charge of any of her duties when she is absent.
2. SCP-513-1 is NOT to be referred to as:
- A handyman
- Handsome
- A creepy [EXPLETIVE REDACTED]
3. Dr. Reed may not introduce SCP-513 as “the instant cure for loneliness” to new personnel and attempt to release it from containment.
4. SCP-513 is not and never will be in any kind of “SCP Marching Band” because, even if that did exist, just…no.
5. Dr. Reed is not to convince anyone that SCP-513-1 is taking videos of them in the shower.
6. No matter how many times you may ask, Dr. Reed, we are not giving SCP-513-1 a name other than its designated item number.
- Or SCP-513.
- Or SCP-173.
- Or any other SCP.
7. Dr. Reed is not allowed to introduce SCP-513 to SCP-038 to “give -1 some new friends.”
8. Playing a recording of a bell ringing in a room full of personnel was never funny, not even if you say SCP-513-1 thinks so.
9. SCP-513-1 is not Dr. Reed’s “invisible friend.”
10. Dr. Reed and Dr. Bright are never to come in contact with each other.
- In fact, let’s just make sure they don’t know the other exists.
//This was originally going to come with art and pop up on my art blog but like,,, oof. Anyways, For as much as I adore Sockathan and find it so dang charming I really do think they are just doomed. Like even if they do love each other they'd both self sabotage themselves so much it wouldn't matter in the end until it's too late to undo their mistakes.
//Equally, I think Sock falls first - no doubt about that - but I also think he'd fall out of it first if he was pushed back far enough. Something about the little we do see of him gives that vibe. Jonathan would fall harder but resent that aspect about himself that he'll keep pushing and pulling and breaking until he's left with nothing more than a tattered leash. Torn petals of a garden he refused to tend to meaningfully.
//In short! They are better for angst then fluff I think. Which is shockingly *not* the feelings I have for LilJo - Straight up think they can work and benefit each other somehow.
grrr statistics
I’m sorry that we couldn’t have been more.
Valentine's Day 2016
Valentine's Day yun. 'Di ko na matandaan kung anong year (kasi kinalimutan ko na rin yun 😉) Panibagong araw na hinintay kita umuwi para sabay tayo at para makasama kita kahit bababa ako sa Cubao at ikaw sa Santolan. Maaga ko ng mga 30-60 minutes ata nun. Basta hinintay pa kita kasi hindi naman pareho oras ng uwian natin nun. Bali madalas pala kita hintayin nun umuwi para sabay tayo at yun na rin yung patakas at palihim na date natin since hindi naman alam sa inyo na may girlfriend ka nun. Well, hindi alam ng parents mo, kasi sabi mo, gusto nila mag-aral ka muna. Going back, nasa tapat ata ako ng bangko naghihintay nun. Text ako ng text sa'yo. Gusto mo yun eh. 'Yung finoflood kita ng texts kahit na gano pa karandom yung mga tinetext ko sa'yo. Gusto mo na may nababasa kang text galing saken. Well gusto rin naman kita finoflood. Bago pa tuluyang lumubog ang araw nun, nakita na kita na naglalakad papalapit saken. King ina. Malayo ka pa lang, alam ko na na ikaw yun eh. Yung bilis ng lakad, tindig. Alam kong ikaw na talaga yun at punyeta, wala kang kupas. Pinapalambot mo pa rin mga tuhod ko kahit na taon na tayong magkasama nun. Hinalikan at niyakap mo ko agad pagkalapit mo saken. Syempre bago tayo umuwi nun, kumain muna tayo. May binigay ako sa'yo nun. Isang sulat kamay na letter. Hilig natin yun eh. Hand-written letters. Kahit san sinulat basta meron. Nakalagay pa sa plastic envelope na maliit yun tas color purple pa. Tuwang-tuwa ka nung binigay ko yun sa'yo. I can't forget how happy you are that time. In return, I got a kiss on the cheek. Nakakaloka naman kasi kung hahalikan mo ko sa lips sa Mcdo dba? So ayun na nga, tuwang-tuwa ka. Syempre, umasa kong may letter ka rin. Hindi naman kasi natin ugali magregaluhan nun. Matipid tayong magjowa nun eh. Syempre kasi nag-aaral pa kasi tayo nun. Tipid na tipid dapat. Eh tapos sabi mo wala kang nagawa kasi nagreview ka ng bongga nung gabi bago tayo magkita. So ako, dahil letter lang naman yun at mahal na mahal kita, okay lang saken. Naghihintay na tayo ng tren nun pauwi. At dahil nga Valentine's Day nun, kabi-kabila ang mga babaeng may dala-dalang bouquet of flowers. Kahit san ako lumingon, king ina, may bulaklak. Sa Mcdo ko lang narealize na wala kang kahit na ano para saken ng araw na yun. So ako, inisip ko na, "Ayy baka sa istasyon siya bumili ng flowers para mejo fresh pa", pero nasa platform na tayo at naghihintay na ng tren kaso si bulaklak, wala pa rin. Hindi ko naman maiwasan hindi tumingin sa mga may hawak na bulaklak kasi shet, kahit hindi ako mahilig sa flowers dahil nalalanta sila, ang lakas maka-diyosa kapag may bulaklak ka na hawak tas kasama mo pa jowa mo o kalandian mo o kahit na sinong lalaki sa buhay mo. Napansin mo na siguro na panay tingin ko sa mga may bulaklak kaya napatanong ka na nun ng, "Gusto mo ba?" (refers to flowers) at sumagot ako ng "Ayoko". Ayun na siguro ang pinakamasakit na "Ayoko" na nasabi ko sa buong buhay ko. Nadurog puso ko nun. Promise. Walang biro. Alam kong hindi dapat ako humihingi ng kung ano-ano sa'yo kasi alam ko at ramdam ko na mas importante yung magkasama tayo kesa sa kahit na anong bagay na pwede mong ibigay, pero may mga araw na katulad ng Valentine's Day na sana ginawa mong special, pero dahil sa busy ka kakareview, hindi mo na nagawa. Hindi tayo nag-uusap nun sa loob ng tren. Tahimik lang ako nun. Tahimik na nagwawala yung puso ko. Tahimik akong umiiyak nun. Hindi ko na matandaan kung ano yung sinabi mo saken para mapagaan ng konting konti yung loob ko kasi hindi ka naman manhid para hindi maramdaman na nasaktan mo ko ng araw na yun. Nang nasa Cubao na yung tren at oras na para bumaba ako, dun na pumatak yung luhang pinipigilan ko at buti na lang hindi mo nakita na naiyak ako bago tayo maghiwalay sa loob ng tren. O siguro nakita mo kasi nilingon pa kita bago ako tuluyang lumabas ng tren. Umuwi akong may mabigat na puso ng araw na yun. Hindi ko na matandaan kung nagsorry ka ba nung araw na yun, o kung nag-away ba tayo, o drinamahan ba kita nung gabing nakauwi na ko? Hindi ko alam nun kung para saan yung bigat na nasa puso ko. Para ba yun sa hindi mo ko binigyan ng flowers, o ng letter, o nakalimutan mo ng special rin ako? Basta hindi ko alam. At punyeta hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung bakit ang bigat bigat pa rin sa loob ko kapag naaalala ko. Siguro kasi, nalulungkot akong maisip na baka may pasurprise ka ngayong Valentine's Day sa bago mong girlfriend, habang ako eto, hindi alam kung anong movie ang papanoorin mamaya na magpapadurog lalo ng puso ko. Magtatatlong taon na pala tayong hindi nag-uusap at nagkikita at eto pa rin ako, iniiyakan ka pa rin hanggang ngayon. Mahal na mahal kita. Hindi yun magbabago, pero hindi na pwede eh. I wish and hope you all the happiness in the world. See you soon?
I HAVE A MIDTERM THURSDAY. My teacher just said use everything. She said I use google in my daily. Why shouldn't you get to!!!
It's already open note and open book. 25 questions.
Students when they find out it's an open book test: