#ovosonico

[fancypantsrecords]

Steven Wilson - Last Day Of June | Music On Vinyl | 2021 | "Flaming" Orange Marbled | /500

[playstationspace]

Last Day Of June

[gwallgaming]

COMUNICATO STAMPA: Ovosonico e 505 Games rafforzano la loro partnership in vista dell’arrivo di una nuova IP

Il Gruppo Digital Bros, Global Company costituita in Italia nel 1989 che opera nel settore del Digital Entertainment, e Ovosonico, famoso studio indipendente di Varese nominato per il premio BAFTA e vincitore quest’anno agli IVGA, annunciano oggi il rafforzamento della propria partnership per un nuovo progetto.

Ovosonico e 505 Games, controllata del Gruppo Digital Bros, sono già al lavoro su una nuova, originale e ambiziosa IP, un titolo pensato per espandere il business nel mercato dei titoli “Indipendent AAA”. Per poter supportare al meglio la propria crescita sia in termini dimensionali che di infrastrutture a disposizione, Ovosonico ha deciso di trasferire la propria sede a Milano nei moderni uffici del Gruppo Digital Bros, nel cuore del distretto del design e della moda di Via Tortona. La collaborazione con 505 Games metterà a disposizione di Ovosonico le risorse e il know-how di un team internazionale affermato e di successo.

“Spostare il nostro focus sul mercato degli Independent AAA significa creare IP di altissima qualità che incontrino l’interesse del pubblico mainstream, ma con un game design molto più focalizzato, un prezzo più accessibile e processi di sviluppo più aperti: tutti elementi tipici delle produzioni indie”, ha dichiarato Massimo Guarini, CEO & Creative Director di Ovosonico. “Siamo molto emozionati di poter annunciare questa nuova partnership con 505 Games che ci permetterà di sfruttare le sinergie con un’azienda consolidata e di successo come Digital Bros, pur mantenendo la nostra indipendenza, e ci permetterà di attingere a maggiori risorse per creare contenuti spettacolari, entusiasmanti e unici, in grado di competere con i videogiochi tripla A ma ad una frazione del loro budget”.

Il fondatore di Ovosonico e veterano del settore, Massimo Guarini, ha una grande esperienza nell’ambito dello sviluppo dei titoli tripla-A grazie alla sua carriera nei team di sviluppo di Ubisoft e di Electronic Arts. L’ultimo titolo sviluppato dallo studio, “Last Day of June” ha recentemente ricevuto la nomination ai BAFTA (British Academy of Film and Television Arts) e ha vinto il premio agli IVGA (Italian Video Game Awards) nella categoria Game Beyond Entertainment.

“Siamo estremamente entusiasti di aver rafforzato la partnership con il team di Massimo Guarini, a ulteriore testimonianza del nostro impegno nel portare la creatività italiana all’estero e della volontà di investire sui talenti nostrani”, ha aggiunto Raffaele Galante, Amministratore Delegato del Gruppo Digital Bros “Siamo orgogliosi di poter partecipare, ancora una volta, alla crescita di una tra le realtà italiane più di successo che ha dimostrato, negli anni, un grande valore, tante competenze e capacità, grande creatività e molto talento”.

Ovosonico ha già avviato una campagna di recruitment ed è alla ricerca di nuovi talenti. Per chi fosse interessato ad entrare a far parte del team, si può inviare la propria candidatura attraverso il link: www.ovosonico.com/jobs/.

[breegullbeakreviews]

Summary: When terrible accident strikes a small town, Carl will stop at nothing to make sure that that day wasn’t the last day of June.

Overall: If you are a fan of artsy story driven games than this is certainly one worth checking out. There are certainly better ones out there, but for $20 this is a solid 4 hour story.

No Spoiler Below The Break

Gameplay: Last day of June is a puzzle adventure game not to dissimilar from The Sexy Brutale. Both have you repeat the same day on loop trying to prevent tragedies. Last day of June differs in that it focuses on preventing a single tragedy as opposed to many, and that change in focus cascades through the design to give this game a distinctly different feel.

One tragedy as easily prevented as one in The Sexy Brutale wouldn’t hold up for long. To fix that problem preventing this one tragedy means figuring out how to prevent all possible causes of it. Each time you succeed in preventing all of the currently known causes at once you’ll unlock a new one along with a new character. These characters are the other people in the village and you’ll spend most of the game playing as them and trying to change what they did that day to stop the accident. Each of these characters has a set of five memories to find to flesh out their personal stories which are equally as sad as the main narrative of Carl and June if not more so. They’ve also got a series of intertwining ways their days can end, and using each to work towards the right combination of endings is the goal. The young boys is simple enough, but once you’ve unlocked the best friend you need to change the boys ending back before the best friend can get another ending which changes the young boy’s ending. Juggling these endings in order to open up the map is fun if a little repetitive.

And that’s probably the game’s biggest fault: repetition. Nothing is skip-able. Repeated sequences are shortened once you’ve seen it once, but only so much. The late game Hunter and Dog puzzle goes on a bit long even if it’s only 10 minutes max. Movement is also a little slow and not all of the possible interactions are super intuitive.

There are other styles of gameplay, but for most of the 4 hours this is the core system. Everything else is very much a walking simulator, and with that said it’s time to talk about story.

Story: I’ll try and avoid spoilers but up front I’ll just say that I didn’t really feel anything here. Getting a reaction out of me is hard. This game for one thing never gets past the cringe curve and for another thing fails to get me in the characters shoes.

As I described in the gameplay you don’t spend most of the game as the lead Carl, but as the rest of the village. Yes everything cuts back to him, but he comes across as bitter and selfish. If my summary hasn’t made it clear already his goal is to change the past and save June by any means. You only ever see him interacting with June for any extended period of time in the opening part of the game before gameplay kicks in, and even that is short lived. June and Carl’s love is idealized to the point where it doesn’t feel real. It’s the same problem the opening of The Last of Us has. If a character is designed to be a flawless paragon of humanity the character doesn’t feel like a real person. It feels like a symbol, a thing, a plot device. This sort of thing can work, but you need to put it through the lens of another character. You never see Rachel in Life is Strange, but through everyone else in Arcadia Bay you understand what she means. That requires time and dialogue though, and both of those elements are missing here.

The cringe curve isn’t a term I made up. George Weidman mentioned it in his critical close up of Metal Gear Solid 3. Basically you need to spend enough time playing a game before you can overlook the fact that it’s not real and take the story at face value. Games aren’t like movies and books. When you read a book the world and characters you picture are grounded in your reality and of course movies, the live action ones anyway, are real actors and therefore grounded in reality. Video games can try and mimic reality, but it’ll never be perfect. Once you’ve played for long enough though you can look past it and take the story as seriously as a film or book. Last day of June never gets their. I don’t know if it’s the art or what, but it never gets there for me and therefore I never really care.

The characters in town each have their own stories to be told and as I said in the gameplay, they are all sad. I think the best friend’s is the most depressing personally. They’re all hinted in each characters day, but revealed through the memories you can find. Carl and June don’t really have that. In between unlocking characters you’ll see dioramas featuring June and Carl, but there is on sense of order so I was never able to tell what was going on as well as I was in the memories.

The ending sort of rectifies my thoughts on Carl being selfish to some extent as the epilogue reveals what was really lost, and I won’t say more than that. I think the ending works though it personally didn’t get a reaction from me.

[narwana-games]

Cofnąć czas i uratować ukochaną osobę… bez względu na cenę - Last Day of June

Last Day of June to dowód na to, że wykreowanie pięknej i łapiącej za serce historii nie wymaga użycia słów. Wystarczą obrazy ukazujące relacje międzyludzkie, świat wpleciony w bajkowy krajobraz i odpowiednia oprawa muzyczna.

Oraz wykorzystanie motywu powszechnie uważanego za smutny. Tutaj co prawda pojawia się temat, który w popkulturze jest dobrze znany, ale niekoniecznie wyczerpany. Z pewnością jesteście w stanie wymienić kilka dzieł bazujących na oszukiwaniu przeznaczenia, przeczuciach, wizjach i mocy związanej z cofaniem czasu. Miłośnicy podobnych wątków zdecydowanie pokochają Last Day of June. Jestem tego absolutnie pewna. Grę wydano 31 sierpnia z ramienia 505 Games, a za jej stworzenie odpowiada studio Ovosonico.

Carl i June, June i Carl

Niesamowite, jak gestami i wzajemną troską przedstawiono ich wielką miłość. To urocze małżeństwo mieszka w malowniczym miasteczku z dostępem do jeziora. Ona jest artystką i ma w domu pracownię, on jest złotą rączką o dobrotliwym usposobieniu. Nad wodą lubią spędzać romantyczny czas we dwoje. Z dala od sąsiadów, chociaż utrzymują z nimi dobre relacje. Kto by pomyślał, że z jednego takiego wypadu Carl i June nie wrócą już razem? Splot różnych wydarzeń doprowadza parę do jednej tragicznej chwili - wypadku samochodowego…

Carl jest w domu sam. W następnej scenie gracz zastaje go tuż po przebudzeniu z drzemki, jak siedzi w opustoszałym salonie. W kominku pali się drewno i jest to jedyne źródło światła. Gdzieś znikły bibeloty, ścian nie przyozdabiają już obrazy. Pusto jest też w lodówce. Głodny bohater sięga po puszkę konserwowej żywności, ale nie ma siły na otwarcie wieczka. Z trudem przełamuje się, żeby wejść do pracowni June i przeszukać kartony z narzędziami.

I wtedy dzieje się coś niesamowitego. W puste płótna ustawione na sztalugach wstępuje magia, a Carl odkrywa w sobie moc, dzięki której może przenieść się do tamtego pamiętnego dnia i zapobiec wypadkowi.

Zmienić bieg wydarzeń

Dar Carla ma jedną wadę. Mężczyzna nie może się tak po prostu przenieść w czasie, żeby uratować życie ukochanej kobiety. Chodzi raczej o wpłynięcie na czynności wykonane lub niewykonane przez osoby mieszkające po sąsiedzku, które przyczyniły się do nieszczęśliwego zdarzenia. Starzec doręczył pewien prezent i June koniecznie chciała go dać mężowi nad jeziorem. Chłopiec wybiegł na drogę po piłkę w złym momencie. Przyjaciółka małżeństwa nie zabezpieczyła kartonów na pace swojego auta. Łowca wszedł na teren grożący zawaleniem. Jak uporządkować scenariusz dnia każdej z tych postaci, żeby zapobiec śmierci June? Tu rozpoczyna się wyzwanie. Gracz musi wcielić się w cztery role i niejednokrotnie powracać do nich. Całą operacją steruje Carl, przenoszący do wybranego sąsiada poprzez płótna, na jakich miarowo powstają obrazy. Między epizodami doświadcza wspomnień, które wydają się echem przeszłości. Może brzmieć to nieco skomplikowane i takie właśnie jest, a odrobina logicznego myślenia nie zaszkodzi, a wręcz ułatwi rozwiązywanie układanki i dopasowywanie do siebie elementów. Pytanie tylko, czy wielokrotna manipulacja czasoprzestrzenią może przynieść Carlowi upragniony efekt i June z powrotem stanie przy jego boku.

I żyli długo i szczęśliwie…?

Nie zdradzę, czy zakończenie tej opowieści jest radosne czy smutne. Bądź co bądź, twórcy Last Day of June wiedzieli, jak wpłynąć na emocje odbiorcy. Wspaniale przedstawiono tu postać Carla i jego przeprawę przez walkę o miłość życia. Bijąca z ekranu rozpacz, a później nadzieja, na beznadziei skończywszy. Mnie zachwyciły nawet małe gesty, np. drżenie dłoni, gdy sięgał do drzwi prowadzących do pracowni żony. Współczułam mu, kiedy słabymi rękoma nie był w stanie otworzyć puszki. Również wątki poboczne związane z sąsiadami zaskakują w miarę odkrywania. Na początku może się wydać, że są tylko tłem, ale wraz z postępem fabuły to wrażenie ulega rozmyciu. Ich losy są równie poruszające, co wątek Carla i June.

Jak wspomniałam na początku, dialogi nie są istotne w tej grze. Świat jest przepięknie wykreowany, jak w wysokobudżetowej animacji. Postacie nawet nie mają oczu, ale, może to zabrzmi dziwnie, nie są one potrzebne, bo uczucia bohaterów tak łatwo odczytuje się z samych czynów i postawy. Nie porozumiewają się oni żadnym znanym nam językiem, jednak w niektórych momentach śmieją się, płaczą, wyrażają zatroskanie… a to już jest wystarczająco ludzkie i łatwe do zinterpretowania.

Last Day of June to doświadczenie, jakie warto przeżyć. Mimo małych problemów technicznych, które niejako przymusiły mnie do rozgrywki w trybie okienkowym, jestem z niej bardzo zadowolona. Obyło się bez łez, ale nie bez wewnętrznego poruszenia. Niby prosta historia, a tak wielowątkowa i zniewalająca, że zostaje w głowie po epilogu. Zapewnia przesłanie, o jakim w codzienności często zapominamy, a mianowicie, żeby nie bać się okazywać uczuć bliskim i nie brać jutra za pewnik.

Do następnego!

[islademonos]

Last Day Of June estara disponible esta semana para Switch

Last Day Of June estara disponible esta semana para Switch

han anunciado que Last Day of June saldra esta semana para Nintendo Switch y Facebook Gameroom. El juego fue lanzado en PC o PS4 en Septiembre, y ya se ha confirmado que sera lanzado para Nintendo Switch el viernes. Last Day of June nos habla de Carl y June en un viaje romántico a uno sus lugares favoritos, el juego consiste en desbloquear eventos y mantener a June con vida, este juego es una…

View On WordPress

[kaydex]

I don’t ever really draw but this game HIT all the feels. Love the game design and characters for both Last Day of June and Murasaki Baby. Aah just so many emotions.

[unobtainius]

Beautifully atmospheric artwork from The Last Day of June

Good article at https://www.kotaku.com.au/2017/09/last-day-of-june-is-beautiful-touching-and-emotionally-draining/