#riprenate

[renatedorrestein-blog]

[renatedorrestein-blog]

Onderzoekje

De drie hiervoor genoemde boeken, hebben veel overeenkomsten. Wij waren dus nieuwsgierig of die overeenkomsten een oorzaak hebben. We hebben gekeken naar hoe kinderen een rol spelen in het verhaal. We kwamen erachter dat kinderen centraal staan in de boeken. Als de kinderen in het verhaal, minder betrokken worden, dan zou het verhaal niet tot zijn recht komen. Hierna hebben we gekeken hoe de volwassenen in de drie boeken naar de kinderen kijken. En hoe de kinderen naar de volwassenen kijken. We hebben gevonden dat de volwassenen liefdevol zijn naar de kinderen. Daarentegen krijgen de volwassenen deze waardering niet terug.

[renatedorrestein-blog]

De drie boeken

Wij hebben nu drie boeken van Renate aan jullie voorgesteld. Wij hebben ons heel erg in deze verdiept. Om jullie te helpen met een keuze te  maken hebben wij overeenkomsten en verschillen voor je op een rijtje gezet. 

Overeenkomsten:

In alle boeken spelen baby's een hele grote en bepalende rol.

In Hart van steen en Zolang er leven is, is er een kind ‘bezeten door de duivel’

In Hart van steen en Zolang er leven is, vinden kinderen hun vader een sukkel.

Weerwater en Zolang er leven is worden beide in chronologische volgorde verteld.

In zowel Hart van steen als in Weerwater (als in Zolang er leven is), zijn de personages verdrietig om een persoon of personen die zijn overleden. Ze proberen die gevoelens weg te drukken

In alle drie de boeken wordt het verhaal vanuit meerdere perspectieven verteld.  

In Weerwater en Hart van steen komt het onderwerp zelfmoord voor.

Zolang er leven is en Hart van steen zijn beide geschreven rond het jaar 2000.

Hart van steen en Zolang er leven is hebben dezelfde uitgever, namelijk uitgeverij atlas contact.

In Hart van steen en Weerwater zijn de hoofdpersonen een vrouw.

Verschillen:

In Zolang er leven is verdwijnt er een kind, terwijl in Weerwater een kind opduikt waarvan ze niet weten waar het vandaan komt.

In Weerwater speelt de schrijfster de hoofdrol terwijl bij de andere boeken elk personage verzonnen is.

In Hart van steen is ook de kindversie van de hoofdpersoon heel belangrijk terwijl bij Weerwater en Zolang er leven is dit volwassenen zijn.

Weerwater is het enige boek van deze drie dat Renate Dorrestein na haar writer’s-block heeft geschreven.

Weerwater is bij een andere uitgeverij uitgegeven dan de andere twee boeken

In Zolang er leven is is er geen duidelijke hoofdpersoon.

[renatedorrestein-blog]

Renate spreekt over jou!

[renatedorrestein-blog]

Leestip:

Weerwater. In deze roman neemt Renate Dorrestein je mee in een avontuur dat je nog nooit eerder hebt meegemaakt. Een echt apocalyps hier in Nederland. Almere wordt geteisterd door een heftige storm, wanneer de storm is opgehouden is Almere plotseling omringd door een vreemde mist. Als iets of iemand door de mist gaat, verdwijnt hij, zij of verdwijnt het voorwerp en komen niet meer terug. De mensen zitten opgesloten, zonder stroom, zonder stromend water, zonder contact met de buitenwereld. Wat zou jij doen als je opeens afgesloten bent van jouw familie en vrienden? Hoe zou jij het verdragen om geen elektriciteit en stromend water te hebben? Dat je nergens anders heen kan dan waar je nu bent, met allemaal vreemden om je heen, uitgebroken gevangenen en een gevaarlijke mistbank waar je niet uitkomt. Renate Dorrestein beantwoord deze vragen in dit boek. Het verhaal wordt uit verschillende standpunten verteld, zodat je een goed beeld krijgt van hoe iedereen met de crisissituatie omgaat. Wat gebeurt er als er plotseling een baby verschijnt? Als vrouwen worden gestolen door wrede criminelen die uitgebroken zijn uit de gevangenis, en wat gebeurt er als een opening in de mist ontdekt blijkt te zijn in de mist en het einde van alle ellende in zicht is! Op al deze vragen wordt antwoord gegeven in Weerwater!

[renatedorrestein-blog]

noem mij, noem mij, spreek mij aan, o, noem mij bij mijn diepste naam.

Neeltje Maria Min, ‘Mijn moeder is mijn naam vergeten’ uit Hart van Steen

[renatedorrestein-blog]

[renatedorrestein-blog]

Als tranen een trap konden bouwen en herinneringen een brug, dan klommen we nu hoog de hemel in en namen we Veronica meteen weer mee terug.

Uit Zolang er leven is