Skoðun mín á skoðunum í dag 14. nóvember 2015 klukkan 18:32 á staðartíma
Það gerist reglulega að ég uppgötva gífurlegt magn af nýjum hlutum í einu, eða öðlast dýpri skilning á einhverju sem ég hef lært áður. Þá finnst mér eins og ég uppfærist. Það tekur svolítinn tíma fyrir allar nýju uppfærslurnar að hlaðast inn í hausinn á mér en í hvert skipti kemur út ný og betri Perla.
Eftir að þessar uppfærslur eiga sér stað finnst mér eins og ég sé að springa og að ég verði að deila því sem ég hef lært með einhverjum. Ég opna munninn við hvert tækifæri, vegna þess að með því að tjá mig um þessar nýju uppgötvanir þarf ég að vanda mál mitt. Með því að segja hlutina upphátt þarf ég að skipuleggja hugsanir mínar, koma einhverri reglu á þær svo ég geti komið þeim frá mér þannig að aðrir skilji þær. Þannig öðlast ég líka betri skilning á þeim sjálf. Fólk er ekki alltaf sammála mér og kemur oft með rök sem fá mig til að sjá annað sjónarhorn eða til þess að hugsa dæmið algjörlega upp á nýtt, en stundum verð ég vissari um að ég hafi á réttu að standa.
Þegar maður er alveg viss um að maður hafi rétt fyrir sér og einhver segir manni að svo sé ekki verður maður reiður „hvernig dirfist þú að efast um það sem ég veit að er satt?.“ Þegar maður er reiður og æstur getur maður gleymt að skipuleggja það sem maður ætlar að segja, það getur oft endað í einum hrærigraut af upphrópunum. Ég reyni þess vegna að halda ró eftir bestu getu þegar ég rökræði við fólk.
Það getur verið erfitt að deila því sem maður er að hugsa, sérstaklega ef málefnið er flókið og engin ein sönn hlið á málinu, margir kjósa þess vegna bara að sleppa því að tjá sig. Ég tel hins vegar að það sé mjög gott að viðra skoðanir sínar reglulega, svo þær fari ekki að ryðga eða mygla inní heilabúinu.
Stundum segir maður eitthvað mjög gáfulegt og fær mörg læk eða glymrandi lófatak, og stundum segir maður eitthvað kjánalegt og þarf þá að klóra sig aftur upp „læk stigan“. Það sem mér finnst þó mikilvægast þegar maður reynir að sannfæra einhvern er að vanda sig við að deila skoðunum sínum, þar á ég bæði við að orða hlutina eftir bestu getu, eða skrifa á sem skilmerkilegastan hátt. Með því að vanda sig á ég einnig við að móðga ekki annað fólk og ráðast ekki á það persónulega með því að kalla það illum nöfnum.
Stundum þegar ég er að reyna að sannfæra einhvern sem skilur ekki það sem ég er að segja og virðist jafnvel ekki vera að reyna, verð ég pirruð. Inní heilabúinu á mér er rödd sem bölvar einstaklingnum í sand og ösku, ég sé myndir af sjálfri mér þar sem ég reyni að hrista einstaklinginn í örvæntingu minni til að fá hann til að skilja. Þá þarf ég að draga djúpt inn andan, ég veit nefninlega að það kemur ekki til með að hjálpa mér að sannfæra neinn ef ég hristi hann eða segi þú er bara helvítis vitleysingur og kjáni. Ég veit líka að ég get haft rangt fyrir mér og ég skammast mín ekki fyrir að skipta um skoðun, enda er ég ekki langrækin í eðli mínu. Ég veit að allt sem ég segi og geri skiptir máli og að ég hef sagt margt og gert margt sem ég myndi gera og segja öðruvísi í dag. Ég skammast mín ekki fyrir það vegna þess að ég veit að ég er alltaf að uppfærast, gamla útgáfan virkaði ágætlega í fortíðinni, en skiptir ekki máli núna afþví að það er komin ný og aðeins betri.
Fyrir ári síðan var ég til dæmis viss um að ég myndi aldrei fá mér snjallsíma og prédikaði yfir fólki að það væri skaðlegt fyrir líkama og sál að eiga svona tæki. „Ég þarf ekkert að fá tilkynningar um nýjasta lækið á facebook um leið og það gerist.“ Núna er ég búin að eiga snjallsíma í ár og hef lært að sættast við að þó svo að snjallsímar hafi marga ókosti geta þeir líka létt manni lífið. Ég er samt ennþá sammála gömlu útgáfunni af mér að lífið væri einfaldara ef enginn ætti snjallsíma, þó ég geti ekki breytt því get ég lært að sættast við það og reynt að vera ábyrgur snjallsímaisti (þó ég eigi það auðvitað til að gleyma mér).
Fyrir ári síðan var ég líka viss um að ég yrði aldrei grænmetisæta og prédikaði yfir fólki og rökræddi fram og aftur. Ég fór í marga hringi þangað til að ég hafði aflað mér nægilegra upplýsinga til að taka meðvitaða ákvörðun um að prufa að hætta að borða kjöt. Nú er ég búin að vera grænmetisæta síðan í ágúst og hef sannað fyrir sjálfri mér að það sé vel hægt að lifa góðu lífi án kjöts. Mér finnst samt ennþá allt í lagi að fólk borði stundum kjöt og er ekki búin að ákveða að borða það aldrei aftur.
Við erum öll sífelt að þróast og þroskast, skoðanir okkar breytast með okkur, það er ekkert til þess að skammast sín fyrir. Við skulum ekki halda aftur af skoðunum okkar vegna hræðslu að hafa rangt fyrir okkur eða ótta um að gera stafsetningarvillur. Allar skoðanir eiga rétt á sér og við verðum að læra að taka gagnrýni, þetta hef ég lært og þú mátt vera ósammála mér.
-OS X Perla Version 10.10.5
