Sana uzak kentlerden birinde,
seni ve senli günleri anımsattı aksam güneşi.
eskimeyen bir düşüncesin şimdi.
İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri?
Seni seviyordum ve senin haberin yoktu
Saçlarını izliyordum uzaktan,
kulağının arkasına düşüşü ve burnun,
Güldüğün zaman yukarıya bakardın;
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı.
Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler
Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu
Geri dönüyordu çoğalarak.
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi,
herseyi erteliyişim oluyordun
Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun,
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,
köprüler göze alıyor ve bazen
tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk
gün batımı hep turuncu ve
kızmızıydı bütün karanfiller.
Sevinçlerim oluyordun arasıra,
Sonra herhangi biri oldun,
bütün sevinçlerim bittikten sonra
Yağmurlar yağdı serin haziran akşamlarında
Derken bir gün uzaktan gördüm seni
başın herseye meydan okuyarak işte yine aynı
Kalbimi acıttı her zaman ki gibi
Şimdi bunları anlatsa sana birileri,
kim bilir yada boşver bilme en iyisi