”huzurlu odamda, kederler içinde yazıyorum, şimdiye kadar olduğum, bundan sonra da olacağım gibi yapayalnızım.” diyen huzursuz pessoa’dan mülhemle yazıya başlamak istiyorum. şayet içinde bulunduğum durumu çok güzel özetlemiş.
selda bağcan da açtım şimdi, ‘üşür ölüm bile’ çalıyor. sigaramı da yakayım tam olsun.
-yandı.
geçen hafta yeğenim oldu. çok sevimli. küçücük elleriyle anca başparmağımı kavrayabiliyor. sımsıkı tutuyor ama. bırakmayacak gibi. kardeşim olmadığı için benden sonra ailedeki tek ufaklık. bugün ellerimi öyle sıkıca tuttuğu gibi, ilerde de ben hep tutacağım öyle sıkı, hiç bırakmayacağım o elleri.
adını 'deniz' koyduk. adı gibi yaşasın.
adı gibi yaşasın ki denizler, mahirler, ulaşlar, sinanlar, taylanlar gibi mine gibi, sibel gibi var olsun bu ülkede.
öyle bir düzenin içinde doğdu ki, etrafında olana bitene aldırmadan yaşasa bir duvar daha yıkılacak sanki.
çünkü biz bugün öyleyiz, biz her şeyin farkına vararak yaşıyoruz. hiçbir acıyı görüp geçemiyoruz. ki bu yüzden mutsuzuz. bu yüzden bu hüzün. ama bir o kadar inatçıyız. bir o kadar inanıyoruz. içimiz yandıkça daha çok inanıyoruz biliyor musun? sanıyorlar ki biteceğiz. hayır bitmeyecek. başka türlüsü mümkün değil. kayıp veren, acı çeken biz de olsak; vicdanımız temiz, vicdanımız rahat olduğundan hiç sendelemeyeceğiz. hayatımızı kendi mutluluğumuzdan ziyade; yoksayılan, haksızlığa uğrayan insanların mutluluğuna adayacağımız için, onlar mutlu oldukça biz içimizde bir umut fidanı daha dikeceğiz. gözaltına, işkencelere, cezalara mahkum edilsek de birlikte türküler söylediğimizde hepsini unutacağız.
origamiaround
theartofmadeline
annaxmalina
gummygunk
germansingergirl
yousharknotpass
andulkaphoto
