Misplaced Lens Cap
No title available

★

oozey mess
One Nice Bug Per Day

Kiana Khansmith
Stranger Things

Origami Around
AnasAbdin

ellievsbear
YOU ARE THE REASON
trying on a metaphor
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

Andulka
I'd rather be in outer space 🛸
hello vonnie

Discoholic 🪩

❣ Chile in a Photography ❣
almost home

Janaina Medeiros

seen from Australia

seen from United Kingdom
seen from Australia
seen from Japan

seen from United States

seen from Brazil

seen from Australia

seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from Chile

seen from Japan

seen from Australia
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United Kingdom
seen from Chile

seen from Australia
@apointofdifference-blog
Passion is passion. It’s the excitement between the tedious spaces, and it doesn’t matter where it’s directed…It can be coins or sports or politics or horses or music or faith…the saddest people I’ve ever met in life are the ones who don’t care deeply about anything at all.
Nicholas Sparks, Dear John (via quoted-books)
You are so brave and quiet I forget you are suffering.
Ernest Hemingway, A Farewell to Arms (via wordsnquotes)
1S1718
Today’s the first day of classes and I was late for my first subject... EEE 82. A brand new appreciation for semicons with Madam Maria Theresa de Leon herself! Knowing there will be 3 examamination(my first take, 2 fureaking exams! 50-50 boiiii) was a huge motivation to step it up and procrastinate no moreee. Let’s go for no singko sem!
15.
Ngayong midyear ko lang ‘to naranasan. Unang beses akong nagkasingko last sem kaya tinake ko ulit yung subject ngayong midyear. Medyo sure naman ako na mapapasa ko na yun kaso nagkasingko pa rin ako nung una eh. Di ko pa nasasabi sa parents ko kasi natatakot ako. Kailangan ko pang mag-appeal para makatanggap pa rin ako ng scholarship sa inapplyan ko. Eh may kasabay pa akong tinake na major at ngayon baka magkasingko na naman ako. Naiinis na talaga ako sa performance ko recently.
One time, umuwi ako sa bahay at masakit ang ulo ko. Tapos tinanong ni mama kung bakit ako matamlay. Sabi ko masakit ulo ko. Yun, pinagpahinga niya muna ako tapos hinandaan ng gamot. At ako, naiyak na ako kasi nakakadisappoint ako pero inaalagaan pa rin niya ako. Nagflashback din mga frustrations ko sa acads, social life, etc. Iyak ako nang iyak. Tapos nung maghahapunan na kami, napansin ni mama na namamaga yung mata ko. Sabi ko sobrang sakit kasi talaga ng ulo ko. Sabi na lang niya wag daw kasi ako magpaambon para di ako magkasakit. Nag-oo na lang ako kasi ayokong malaman nya na nahihirapan na ako sa course ko.
Minsan, sa sobrang lungkot ko, ayoko nang kumilos. Tinatamad ako magreview kaya nakatutok lang ako sa cellphone ko, nage-fb. Kaya naiinis din sakin ang pamilya ko kasi wala naman daw akong ginagawa pero di ako tumutulong sa gawaing bahay. Lalo lang akong nalulungkot.
Medyo sensitive din ako. Minsan pag nagkainisan sila mama at papa, nagsisigawan sila tapos ako feeling ko malapit na namang tumulo ang luha ko. Kaya tinatapos ko agad pagkain ko tapos magkukulong sa kwarto. Naiinis din ako sa mga nangyayari sa balita at nababasa ko sa news feed na may napapatay, napagkakamalan. Natatakot ako na baka one day, sakin din yun mangyari.
Ngayon tapos na ang sem, kahit tapos na pasukan sinasabi ko may pasok pa pero tatambay lang ako sa tambayan ng org ko o pupunta lang kahit saan, sa mall, sa circle o maglilibot lang sa UP. Naglalakad lang nang mag-isa. Pag malapit na yung oras na umuuwi ako usually saka lang ako uuwi.
Kahapon lang may nagawa akong selfish at nainis sa akin ang kaibigan ko. Natatakot ako baka di na niya ako pansinin ulit. Ganon pa naman siya magalit, di ka papansinin for weeks, months o minsan years pa. At ako naman, pagka wala na akong communication sa isang tao for a long time, nawawala ang familiarity ko sa kanya. Kaya nalulungkot ako pag iniisip kung ano na mangyayari sa min sa future. She’s a great friend at nakakapanghinyang pag nawala ang friendship namin.
Hindi ako madalas magshare ng mga problema ko sa friends at family ko kasi baka nadala lang ako ng emosyon at kailangan ko munang pag-isipan yung mga nangyari. O baka malapit na ako magkamens kaya baka moodswings lang 'to. Atsaka alam ko na yung mga sasabihin nila. Pwedeng sabihin na iwasan ko nang gawin ang mga walang kabuluhang bagay (especially my parents). Or pwedeng sabihin ng mga kaibigan ko na andyan lang sila. I know they will always be there pero baka nga nagdadrama lang ako at baka maburden lang sila.
Pag nakakagalitan sila mama at papa, iniisip ko na lang na tumatanda na kasi sila. Magkakamenopause na si mama at andropose naman kay papa. Kung ano ano na lang iniisip kong dahilan sa mga nangyayari sa kin para lang pagaanin yung loob ko. Pero recently talaga, napapadalas ang pagpasok ko sa bathroom para umiyak at hugasan ang mata ko.
- :(, 2011, Engg
I have learned a new definition of friendship…
When you need me, I am always there. Whenever I need you, you'll be there too, but only if it's convenient.
Nobody dies a virgin, because life fvcks us all.
You will be shocked, kids, when you discover how easy it is in life to part ways with people forever. That’s why, when you find someone you want to keep around, you do something about it.
How I Met Your Mother (via saintofsass)
Everybody's afraid of something. That's how we know we care about things... ... when we're scared to lose them.
The Shawshank Redemption
missingyou.jpg
My account is literally desolated. </3
Drawing something you can't keep... Ugh </3