ციცინათელა @artificialuniverse - Tumblr Blog

steelhorse71

whereifindsanity

@sammorris3 IG

out-andabout

more

mementorecitative

რომ გწყურია და წყალს მოსვამ,

პირველი ყლუპი ყველაზე გემრიელია,

მერე უფრო სურვილს იკლავენ,

ვიდრე ცხოვრებას აგემოვნებენ.

სიბერე ჩემი საქმე არ არის …

მენატრები და არასოდეს გეტყვი მოხვიდე,

იმდენად სხვა რაღაცას ნიშნავს გითხრა, მოხვედი.

სად მიდის ჩვენი სიყვარული?

იქ სადაც უიმისოდ ვერასდროს წავალთ…

,,მე როცა მტკივა, ვყვირი ხოლმე, ავდგები გავალ ტრიალ მინდორში და ვყვირი.”

შეიძლება ყველაფერი დაკარგო.

,,როცა უბრალოდ ქარია გარეთ”

ნ.ჩ.

თითოეული წამი უშენობის სიმძიმით ივსება..

და მენატრები

ისე მძაფრად ისე ძლიერად

რომ მთელი სხეულით მტკივა ეს მონატრება..

Gamarjoba. Gavicnot sheidzleba?

უკაცრავად სისტემამ თქვენი მოთხოვნა უარყო

სცადეთ სხვასთან

რწმენას

იპოვე?

ალბათ ვერასდროს გავცდებით ჩვენი გრძნობების ამ უაზრო ორომტრიალს. არეულ ოთახს ჰგავს ჩვენი ემოციები , თითქოს რამდენჯერაც არ უნდა დავალაგოთ, სრულყოფილებას მაინც ვერასდროს მიაღწევს...

ფანჯრის რაფაზე დილით შემოდებული ყავასავით გაცივდა ვერშემდგარი სიყვარულიც. თითქოს ერთსა და იმავე ინტერესების მიღმა უთქმელი სიტყვები, დაუნახავი ტკივილები და უამრავი დაფარული ემოცია იმალებოდა.

იქნებ სიყვარულიც სწორედ ის არის, რაც ყველაზე ხშირად ჩვენსავე დუმილში იკარგება. ველოდებით, რომ ვინმე ჩვენს თვალებში ამოიკითხავს ყველაფერს, რასაც სიტყვებად ვერ ვაქცევთ, მაგრამ ადამიანები კითხვაში უფრო სუსტები ვართ, ვიდრე დუმილში.

ბოლოს კი ვხვდებით, რომ სიყვარული ყოველთვის წასვლით არ სრულდება. ზოგჯერ ის უბრალოდ ნელ-ნელა ცივდება, როგორც ფანჯრის რაფაზე დავიწყებული დილის ყავაა. გარეგნულად ისევ ისეთია, მაგრამ მისი სითბო ვეღარასდროს დაგიბრუნდება.... და ყველაზე მტკივნეული სწორედ ისაა, რომ ზოგიერთ გრძნობას დასასრული არც კი აქვს ისინი უბრალოდ ჩვენში რჩებიან, როგორც საკუთარ თავთან დაუსრულებელი დიალოგი, რომელიც მთელი ცხოვრება გრძელდება.