Aynur......

[aynur947]

Herkese

Bir pencere lazım

Önünde

Oturup

Her şeyi

____Unutabileceği 🌟

[aynur947]

Sonra aramıza şehirler girecek

hiç karşılaşmayacağız

Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek

Sonra da belki birimiz öleceğiz

diğerimiz hiç bilmeyecek…

[aynur947]

Bir gün yorulduğumu söylemek istedim

Ama kimse duymadı

Çünkü ben hep dimdik duran taraftım

Yıkılmaya hakkı olmayan insan gibi baktılar bana

Oysa içimde sessizce çöken duvarlar vardı

Her İYİYİM dediğimde bir parçam daha eksiliyordu benden

Kimse görmedi gecelerimi

Herkes uyurken ben

Geçmişle bugün arasında sıkışıp kalıyordum

Ne unutabiliyor

Ne de eskisi gibi hissedebiliyordum

Bazen sadece anlaşılmak istedim

Uzun uzun konuşmadan

Birinin gözlerine bakıp

YORULMUŞSUN demesini bekledim

Ama olmadı

Beni güçlü sandılar

Çünkü gözyaşlarımı saklamayı bildim

Kimse fark etmedi ki

En çok yük taşıyanlar

yardım istemeyi unutanlardır...

[aynur947]

Kimseye yük olmadım.

Çünkü sırtımı dayadığım da bendim,

beni ayakta tutan da…

Kendime yaslanmayı öğrendim.

Öyle bir yer var ki;

taşı da benim,

tuğlası da…

Kurduğum her şeyde emeğim,

yıkılmadığım her anda gücüm var...........

[aynur947]

Bazen insan, bütün dünyanın kendisini unuttuğunu ve kimsenin hâlinden anlamadığını hisseder. Kalbi yorulur, omuzlarındaki yük ağırlaşır ve yalnız kaldığını düşünür. Oysa Allah kulunu hiçbir zaman yalnız bırakmaz. İnsanlar görmese de, duymasa da, anlamasa da Allah her hâlini bilir.

Kalbin sessizce dua ederken de, geceleri gözlerinden yaş süzülürken de, sabretmeye çalışırken de Rabbin seni görmektedir. Belki bugün zorlu bir imtihandan geçiyorsun; fakat seni yaratan Allah, yükünü de gücünü de en iyi bilendir.

Bu yüzden umudunu kaybetme. Çünkü seni yoktan var eden Rabbin, seni rahmetinden mahrum bırakmaz. Her gecenin bir sabahı olduğu gibi, her sıkıntının ardından da Allah’ın izniyle bir ferahlık vardır.

[aynur947]

Kaderinin şoförü sensin.

Emin ol.

Onu dram istikametinde sürme.

Biraz gül, yahu!

Değmez vallahi bu dünya.

[aynur947]

Bir kapıyı aralar gibi…

Hiç bozulmadan duran bir akşama

geri dönebilseydik mesela.

Annemizin sesinin hâlâ evin içinde dolaştığı bir güne.

Henüz vedaların bu kadar gerçek olmadığı bir zamana.

Kahkahamızın içimize batmadığı,

sarılmanın sıradan sayıldığı anlara…

Sanırım insan en çok,

geçip giderken kıymetini anlayamadığı zamanları özlüyor.

Ve bazı anılar vardır;

üzerinden yıllar geçse de zihinden değil,

bedenden hatırlanır.

Bir koku gelir,

bir şarkı çalar,

bir ışık düşer bir yere…

Ve insan bir anda artık var olmayan bir ana geri döner.

Belki de bu yüzden özlem,

sadece birini değil;

bir zaman hissini kaybetmektir.

Çünkü bazı insanlar gidince,

onlarla birlikte bir evin sesi,

bir mevsimin anlamı,

bir “eskiden” duygusu da gider.

Ve insan bazen sadece şunu ister:

Bir kez daha aynı masaya oturabilmeyi.

Hiçbir şeyin henüz eksilmediği bir ana,

kısacık da olsa dönebilmeyi…

[aynur947]

Biliyor musun "Üzülme" der

Mevlana ve devam eder. Bir yandan korku bir yandan ümidin varsa iki kanatlı olursun. Tek kanatla uçulmaz zaten. Sopayla kilime vuranın gayesi kilimi dövmek değil kilimin tozunu almaktır. Allah sana sıkıntı vermekle tozunu, kirini alır. Niye kederlenirsin? Taş taşlıktan geçmedikçe parmaklara yüzük olmaz. Yüzük olmak dileyen taş ezilmeyi yontulmayi göze almalıdır. Dertli falan değiliz Sadece güzel bir imtihanın içindeyiz. Hepimiz ayrı ayrı imtihanlarda Rabb'im imtihanlarımızı muvaffak eylesin.

Vazgeçmeyip kazanan kullarının zümresine dahil ve daim eylesin.

[aynur947]

İnsan bazen hayatının değişmesini ister ama aynı acıya aynı yerden bakmaya devam eder.

Oysa insanı en çok yoran şey çoğu zaman yaşadıkları değil, yaşadıklarına verdiği anlamdır.

Çünkü aynı olay; bir insanın içini karartırken başka bir insanın içini olgunlaştırabilir.

Demek ki kaderden önce, kaderi nasıl okuduğumuz belirliyor içimizde neyin büyüyeceğini.

Bir dağın tam karşısında duran kişi yalnızca gölgeyi görür.

Ama birkaç adım yer değiştirince güneşin aslında hep orada olduğunu fark eder.

Hayat da böyledir.

Bazen hiçbir şey değişmez…

Ama baktığın yer değişince yük hafifler, yara başka bir anlam kazanır, acı hikmete dönüşür.

İnsan çoğu zaman kırıldığı yerde kalır.

“Neden ben?”

“Neden böyle oldu?”

“Neden bitti?”

diye düşünüp durur.

Ama ruh sürekli aynı yaraya bakarak iyileşemez.

Şifa biraz da başını kaldırıp başka bir yerden bakabilmektir.

Çünkü bazı kayıplar seni eksiltmek için değil, hakikate yaklaştırmak için gelir.

Bazen bir ayrılık seni yalnız bırakmaz; seni kendine döndürür.

Bazen bir gecikme seni mahrum etmez; seni hazırlar.

Bazen kapanan kapılar ceza değildir; yanlış yolda daha fazla kaybolmaman için gösterilmiş bir merhamettir.

İşte bu yüzden açı değişmeden acı değişmez.

Kalp aynı yerde kalırsa yara hep aynı yerden kanar.

Ama insan içindeki bakışı dönüştürdüğünde, imtihanı düşman gibi değil öğretmen gibi görmeye başlar.

Hakikatte olgunlaşmak; başına gelenleri değiştirmekten önce, onlara baktığın yeri değiştirebilmektir.

Çünkü bazen Allah acıyı hemen kaldırmaz…

Önce o acıya bakan gözünü değiştirir.

[aynur947]

Rasulullah da bunaldı.

Amcasını, hayat arkadaşını kaybetti ve destek görebilmek için gittiği Taif'ten de taşlanarak kovulduktan sonra

bir üzüm ağacının altında

"Beni kime bıraktın Ya Rabbi?"diye yakarmıştı.

Sende bunalacaksın

çünkü burası

Peygamberlerin gönlünün kırıldığı dünya.

[aynur947]

Kendinizin kıymetini bilin.

Evin işi bitmez, dışarıdaki işler bitmez

ama ömür bir daha geçti mi geri gelmez.

Evi değiştirirsin, arabayı değiştirirsin,

eşyaları değiştirirsin. Hatta yenisini alırsın

o da olmazsa ikinci elini bulur alırsın.

Ama bedeninizin ne yenisini ne de yedek parçasını bulabilirsin. O yüzden başka şeylere verdiğiniz kıymetini aynısını kendinize de verin.

Çünkü bu hayatta sizden bir tane daha yok

[aynur947]

Kalbin, yüreğin, için yanarken; Allah’ın rahmetinden ümidini kesme. Senin için geciken şey belki vaktini bekliyordur, verilmeyen şey belki senden esirgenen değil, daha hayırlısıyla değiştirilecektir. Allah’ın senin için en doğru olanı en doğru vakitte vereceğine güven. Ve bu halde O’nu tesbih edip hamd et:

Subhânallâhi ve bihamdihî, adede halkıhî, ve rıdâ nefsihî, ve zinete arşihî, ve midâde kelimâtihî.

Allah’ı; yarattıkları sayısınca, kendi rızası miktarınca, Arş’ının ağırlığınca ve kelimelerinin mürekkebi kadar tesbih eder, O’na hamd ederim.

[aynur947]

“Konuşmuyorduk.

Ruhumuz yorulmuştu.”

[aynur947]

"En karanlık anlarımızda çözümlere veya tavsiyelere ihtiyacımız yoktur.

Özlediğimiz şey sadece insan bağlantısıdır - sessiz bir varlık, yumuşak bir dokunuş.

Bu küçük jestler, hayat çok fazla geldiğinde bizi sabit tutan çapalardır."

[aynur947]

Evden çıkmayı sevmeyen insanlar vardır.

Üzgün ya da soğuk oldukları için değil, kendi eşyalarının arasında huzuru buldukları için.

Odaları, her şeyin anlam kazandığı küçük bir evrendir: sessizlik, pencereden süzülen ışık, taze kahvenin kokusu.

Sadece gerçekten gerektiğinde dışarı çıkarlar.

Yapmaları gerekeni yapar, fazla konuşmadan hemen geri dönerler.

Korktukları için değil, yorgun oldukları için: çünkü dünya bazen fazlasıyla gürültülüdür.

Bir, belki iki gerçek dostları vardır — ve bu onlara yeter.

Telefonları genellikle sessizdedir.

Ne aramalar, ne beklentiler, ne de cevap verme telaşı vardır.

Saatlerce sosyal medyada dolaşabilirler, hiçbir şey yazmadan, yorum yapmadan.

Sadece izlerler.

Dinlerler.

Kendileriyle sessiz bir diyalog içinde yaşarlar.

Sıcak sabah kahvesini, yavaşça okunan bir kitabı, camdan süzülen yağmuru ve mekânı yumuşak bir şekilde dolduran müziği severler.

Yanlarında — hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan her şeyi anlayan bir kedi ya da köpek.

Dünya onlara “garip”, “içe kapanık”, “karmaşık”, “asosyal” der.

Ama öyle değiller.

Sadece farklılar.

Kendileriyle barış içinde yaşamayı öğrenmişlerdir.

Başka insanların sıkıldığı yerde huzuru bulurlar.

Dünya bağırdığında sessizliği seçerler.

Çünkü onlar için mutluluk gürültülü bir kutlama değildir.

Sıradan bir akşamdır — bir fincan sıcak kahve, açık bir kitap

ve başka hiçbir yerde olma zorunluluğu hissetmeden yaşanan huzur. ☕📖

[aynur947]

[aynur947]

“Konuşmayı öğrenmek iki yıl alır, sessiz kalmayı öğrenmek ise altmış yıl.”