Şimdi buraya ne yazsam gibi hissettiklerimi anlatmaya yetmeyecek.
İnsanın hatırlanması güzel. Hele ki özel günler de, hele ki doğum gününde. Yıllar sonra sesini duyduğun o arkadaşının seninle neşeyle sohbet etmesi ne güzel. Etmek istediğim teşekkürler,söylemek istediklerim vardı. Buraya bırakacağım onları.
Yapayalnız evde olduğum şu günlerde bana verdiğin değer için teşekkür ederim. Sana söylemeye cesaretim yoktu. Evli, çocuklu, yaşı kocaman ama ruhu hala gencecik, hiç değişmeyen neşen, sen.. Ne desem aklımızda başka yerlere gidecekti söylediklerimiz. Sadece gönlümce dökmek isterdim içimi.
Senin sevgine seninki gibi karşılık verememiş olmam, senden rahatsız olmamdan kaynaklı değil. Nedeni asla bu olmadı. Kötü zamanlar, yanlış günde yapılmış yanlış konuşmalar belki, benim korkmuş olmam belki. Ne güzel, nasıl sabırla, şevkatle sevmiştin beni.
O günden bu güne bir an bile değişmedi duam. Senin bana verdiğin sevgiye yeteri değeri gösteremeyeceğim için, hep kıymetini bilen birisi çıksın karşına istedim. Ben kendimle bitmek bilmeyen bir kavga içindeyken, sen o zaman bile biliyordun baba olmak istediğini, yuva kurmak istediğini. Sen yeter ki iste, senin sevdiğin yeter ki istesin hiç bir şey zor değildi. Öyle inançlı, öyle umut dolu. Yıllar gösteriyor ki, dualarımız kabul olmuş gibi. Umarım gönlünce yaşarsın hep. Oğlunla, karınla mutlu bir hayat sürersiniz.
Hep girdiğim ve çıkamadığım o terketilmiş hissinde beni öyle mutlu ettin ki. Her zaman ki gibi..
dedim ya, ne desem anlatamayacağım. teşekkür ederim.











