Świat jest tak wielki, że wszystko jest szczegółem

Polska | 21

[bialoszaroniebieskie]

Prosto w krew, serce i sedno, wszystko jedno.

Zastanawiam się nad tym już od jakiegoś czasu i nie daje mi to spokoju. Czy istnieje kompletna czystość? Czysta prawda? Chyba nie powinnam o to pytać. Znam odpowiedź. I to właśnie odpowiedź nie daje mi spokoju. Nigdy nie spotkam nikogo bez skazy. Nigdy nie poznam nikogo w stu procentach prawdziwego. Ta świadomość przytłacza mnie tak bardzo, że nie jestem w stanie tego ogarnąć. I zwyczajnie, dość banalnie, staram się o tym nie myśleć. 

Ale to wraca, za każdym razem coraz bardziej bombardując mój mózg - zawsze musisz o siebie dbać, zawsze musisz o sobie myśleć, każdy może Cię zranić, każdy może Cię zdradzić, każdy może zmienić zdanie w dowolnej chwili, nikt nie musi robić tego, co powiedział, nic nie jest ważne, przeszłość nie istnieje, przeszłość jest plastyczna, możemy stworzyć przeszłość na taką, jaka nam odpowiada. 

Chyba za dużo się naczytałam Roku 1984. Ta książka mnie prześladuje i nie chce mi wyjść z głowy. Tak własnie jest. Mieszają nam w głowach. Robią to z łatwością, bo nie mamy o niczym pojęcia. Wiemy tylko to, co nam powiedzą media. 

I cóż po sukni przedziwnej piękności,

gdy ją zhańbiła plama?

I cóż z ich bieli, gdy mól się rozgościł

W gronostajowych błamach? - 

A jeśli serce jest już tylko mięśniem, 

Cóż po urodzie wszechrzeczy?

Gwiazdy jaśnieją promiennie i szczęśnie,

Lecz Ziemia gwiazdom zaprzeczy...

                              - “Westchnienie” Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

[bialoszaroniebieskie]

Życie nie ma sensu, ale przynajmniej daje nam jakieś ładne widoki.

[bialoszaroniebieskie]

Karma wraca (?)

Często mówimy “karma wróci”, “karma wraca”. I gdy ktoś zrobi nam przykrość, myślimy sobie “niedługo Ciebie też to dotknie, chamie, zobaczymy.”. Jednak zastanawiam się, czy jeżeli nas spotkało to nieszczęście, to czy nie jest tak, że karma właśnie do nas wróciła?

[bialoszaroniebieskie]

Nic nie jest takie, jak ci się wydaje.

Z każdym dniem utwierdzam się coraz bardziej w przekonaniu, że życie chce mi powiedzieć: nic nie jest takie jak ci się wydaje.

Dlatego pękają serca, dlatego nas boli, dlatego umieramy, płaczemy, jesteśmy bici. Czuję się jakby otworzyły się nowe drzwi, jednocześnie jestem wypruta, uszło ze mnie powietrze. Nic nie okazało się takie, jak mi się wydawało. Nic nie można brać za pewnik. Roztrzaskane serce. 

Coś zadrżało w moim życiu i nie jestem pewna czy w dobrą stronę. Chyba uleciały ze mnie wiara i nadzieja. Moja ufność została zdeptana. Czy jestem naiwna? Dlaczego chce czegoś, co tak naprawdę nie ma racji bytu? Co wiem, że nie wyjdzie na dobre? Dlaczego zawsze sobie umniejszam? Przecież nie uważam, że nie jestem warta. Dlaczego nie potrafię brać? Dlaczego nie potrafię żądać, błagać, wyciągać? Dlaczego leżę i biorę to, co chcą mi dać? Dlaczego się nie bronię? 

Nic nie jest takie, jak ci się wydaje. I nigdy nie będzie.

‘A gray wall now, clawed and bloody. 

Is there no way out of the mind? 

Steps at my back spiral into a well. 

There are no trees or birds in this world, 

There is only sourness.’ 

[bialoszaroniebieskie]

things I like to reread at 3 a.m.

1. “- I’m not used to you no more. You trouble my soul. Your naughty eyes and your shy smile. Your playful lips, your beauty in the dark. Your fingers that show you’re a bit nervous. Your hot lips and your cute beauty spot. Your wild hair and your silly mind. I could fall in love easily. You disappear for long whiles. And when you come back I always feel exactly as troubled as always. You’re far from me but I want you close. You’re mysterious and yet I know the essential I believe.

- What is essential?

- Your soul, your smile, your personality, who you are, that special something about you that makes you so different. Poet. Dreamer. That mix of innocence and wild stuff.”

2. “- I’m lost, haha

- Why?

- I want you. I want to belong to you. I want to meet you, to taste your kisses, to hear you laugh, to hold you, to fuck you wild, to kiss you sweet, to find out what’s on your mind when you think of me. Somehow you got me a bit hooked..

- And? Where have you got lost?

- About how you feel for me. What you want from me. How much you want me or not.

- I want you to be.

- What more can I do? I don’t dare to do too much. I keep my naughty desires for myself even tho I want you badly too. I don’t dare to bother you with those but I know us would be wild. Somehow.

- Maybe. Somehow. Someday. Somewhere. In the universe... or not.

- It ain’t funny. I’m serious. You always escape.

- I don’t escape, I’m just telling you things a bit graphically.

- You’re a mystery. I love your personality. But you get me lost sometimes. Like now.”

[bialoszaroniebieskie]

(nie)

Oto historia dziewczynki, którą zniszczył własny mózg. Własna wyobraźnia i zbyt wielka wiara w to, że jeżeli czegoś bardzo mocno chcesz w końcu i tak to dostaniesz. To nie mogło być aż tak łatwe. I może wróci wkrótce, kiedy sprawy znowu się pokomplikują. Albo nie wróci nigdy i zostawi mnie na wieki, z tlącą się nadzieję do końca życia.

To chyba nie jest tak, że coś jest nam przypisane z góry. Że jest coś dla nas zaplanowane, albo ktoś jest dla nas zaplanowany. Jeden na milion i nikt inny. To raczej jedynie kwestia naszych wyborów i tego w co wierzymy. 

13 października 2012 - 11.02 - DOM

Tak się starałam. Tak się starałam być dobrą. Moje ideologie poszły do śmietnika. Jestem żałosna. Powinni mnie zamknąć w pokoju bez klamek. Jestem pasożytem, który żeruje na innych. A tak się starałam. Być dobrą. Wystarczająco dobrą. Ale moim przeznaczeniem jest chyba pozostać na zawsze o krok od wystarczająco dobrej.

Analizuję właśnie teorię filozofii Tomasza z Akwinu, że nasz los jest z góry narzucony nam przez Boga. 

Czy jestem skazana na porażkę?

Wolność to nasze zbawienie i przekleństwo zarazem. Mądrość tak samo. 

Jeszcze nigdy nie byłam aż tak samotna. Nigdy aż tak.

“Wszystko, co sobie wymyśliła, zawsze było źle.”

I kiedyś, po mojej śmierci, ktoś opublikuje moje pamiętniki. Zostanę okrzyknięta boginią dekadentyzmu i dramatu. Później będę jednym z poetów przeklętych, a potem będziecie mogli znaleźć na wikicytatach moje mądre myśli. A w sekcji ‘Inni o pisarce’ przeczytacie:

“Wszystko, co sobie wymyśliła, zawsze było źle” - ojciec, podczas podróży powrotnej, kwitując wszystkie dokonania młodej pisarki, sierpień 2012.

Czy jestem skazana na porażkę?

Cztery lata temu, a jakby to było wczoraj. Zatoczyłam kółko. Wielkie, powolne kółko. Jestem w punkcie wyjścia. Prawdziwa, kompletna zmiana jest niemożliwa. 

[bialoszaroniebieskie]

#prawda

Czy to nie jest tak, że sami kreujemy prawdę? Przeszłość nie ma sensu, nie ma znaczenia. To my słowami kreujemy to, “co się stało”. Manipulujemy faktami, żonglujemy historią, dynamicznie zmieniając “prawdę” na taką, jaka nam odpowiada.

Prawda nie istnieje. Wszystko jest kłamstwem, bo wszystko przepuszczamy przez filtr naszych emocji. Zmieniamy je, wmawiamy innym, że czujemy coś zupełnie innego niż naprawdę.

Prawda jest utopią. Nicość jest perfekcją.

Zniknijmy zatem.

[bialoszaroniebieskie]

“Po drugiej stronie powiek ciemno, a piękno.”

Pamiętam jak wyjeżdżając z Polski powiedziałam, że mam nadzieję, że w Belgii znajdę sens mojego życia. Tymczasem, wygląda na to, że jeszcze bardziej go zagubiłam.

Nie wystarczyło tu tylko przyjechać. Nie wystarczyło nawet coś zrobić. Nawet odpuszczenie nie przyniosło ulgi.

Nie ma mnie. Czuję, że nie istnieję. Jakbym nigdy się nie urodziła. Nie widzę nic. Nic nie ma sensu. Więc chyba po prostu.. nie zrobię nic.

Mama, I don’t wanna die

sometimes I wish I’d never been born at all

[bialoszaroniebieskie]

Wiesz co, wydaje mi się, że ja panicznie boję się przyznać, że jestem zazdrosna... I spycham to gdzieś tam, próbuję skomplikować, nadać głębszy sens, a tak naprawdę, to po prostu jestem zazdrosna. I to samo było z M... Dzisiaj się zastanawiałam, czy to ja tworzę sobie te historie w głowie, czy po prostu sama się w nie wpycham... Skłaniałam się do tego drugiego, ale teraz stwierdzam, że to ja je tworzę. Moje niedowartościowanie ma swoje ujście w postaci zazdrości i dlatego nie wiem jak to wszystko uchwycić...

A zazdrość jest przecież “taka płytka”, dlatego nie mogę przyznać, że rzeczywiście to czuję, zazdrość to “brak zaufania”... taaa, tylko ja i moja przestrzeń... Życie po raz kolejny chce mi powiedzieć: nie wierz we wszystko co Ci się wydaje.

[soaringaeroscope]

The Night Dances (poem by Sylvia Plath)

A new short video of mine with one of my favorite poems - The Night Dances. I hope you enjoy :)

[bialoszaroniebieskie]

Dziś rano padał grad.

Dziś rano padał grad, a pogoda zdawała się przeżywać klimakterium. Jednak miałam wrażenie jakby cały wszechświat mówił mi dziś: idź i to zrób. Więc wyszłam. Było chłodno. Dużo chłodniej niż przez ostatnie dni. Nagrywałam liście powiewające w promieniach słońca, małe kaczątka, które nie mogły się utrzymać w prądzie rzeki, niebo, które powoli z błękitnego znowu zaczęło zachodzić szarymi chmurami. Stanęłam na wysepce jeziorka i zobaczyłam małe kropelki. Znowu zaczynał padać deszcz. Więc poszłam dalej, brzegiem rzeczki, a deszcz przemienił się z powrotem w grad. Nagrywałam jak małe drobinki lodu rozpuszczają się na moje ręce, jak obijają się o taflę jeziorka i są pochłaniane przez rzekę. Zaczęłam się kierować w stronę miasta. I gdy byłam już na placu Dusart, zobaczyłam ogromną biało-świecącą strzałę. A po sekundzie usłyszałam przeraźliwy huk. Jakby ogromna ciężarówka przewróciła się na bok. Zatrzymałam się i nie mogłam w to uwierzyć. Czułam się onieśmielona i zadziwiona pięknem natury. Oto stałam samotnie na środku placu w Belgii i nie bałam się burzy. Przypomniało mi się, jak moja mama zawsze panikowała gdy tylko zaczynało grzmieć, a ja miałam później tak samo. Dlatego fakt, że stałam na otwartej przestrzeni podczas burzy nie czując strachu, był tak bardzo niesamowity. 

To ja. Jestem tutaj i się nie boję. Nie boję się, że ktoś mnie porwie wieczorem na ulicy, nie boję się, że ktoś chce mnie skrzywdzić, nie boję się, że ktoś chce mnie oszukać i nie boję się burzy, nie boję się natury, nie boję się wiatru. Nie boję się tych rzeczy, które wszyscy od dziecka mi wpajali, że powinnam się obawiać, że powinnam na nie uważać. 

Zastanawiałam się, czy tak się dzieje przez to, że jestem tak daleko od rodziców. Że jestem tak daleko od bodźców, które zawsze uczulały mnie na wszystko. Jestem daleko od wszystkich wiadomości i mediów, które wpajają nam, że musimy się bać, że na świecie nigdzie nie jest bezpiecznie. Że wszędzie mogą Cię napaść, a co obce to złe i niebezpieczne. Że każdy robi wszystko tylko dla siebie i dla własnych korzyści, a bezinteresowność nie istnieje.

“A smile fell in the grass.

Irretrievable!

And how will your night dances 

Lose themselves. In mathematics?”

[bialoszaroniebieskie]

Pustka

Ktoś ma dziś serce chore, w tę chłodną grudniową porę.

Co prawda pora nie grudniowa, ale serce chore. Jest mi przykro. Przykro, że to nadal się dzieje. Że ludzie są w stanie zrobić coś takiego od tak. Choroba psychiczna? 

Dzisiejszy dzień spędziłam na odpisywaniu znajomym, że nic mi nie jest i na sprawdzaniu czy ze wszystkimi innymi jest ok. To jest zarazem smutne i niesamowite. Niby nie, ale wszyscy się o siebie troszczą. To przesłodkie.. ale i tragiczne, że dowiadujemy się o tym dopiero gdy coś się dzieje. Czasem może być za późno. 

Mam pustkę w głowie. Nie boję się. Zastanawiam się od czego to zależy. Szalona ja. 

Kocham Belgię w dalszym ciągu!! 

Nie boję się, gdy ciemno jest.

[bialoszaroniebieskie]

Tears stream down your face

when you lose something you cannot replace

[bialoszaroniebieskie]

Above and Below

[bialoszaroniebieskie]

W jedną albo w drugą.

Podejmujemy decyzje na bazie tego co nas spotkało, a raczej na bazie naszych interpretacji, które nie zawsze okazują się prawdą. Tak ma być? Przeznaczenie?

Z jednej strony zawsze byłam za logicznym myśleniem i realnością, na wszystko starałam się patrzeć obiektywnie. Z drugiej jednak zawsze towarzyszyła mi otoczka magii i marzeń. Od zawsze kochałam patrzeć w gwiazdy, wyobrażać sobie, że może ktoś, kogo spotkam za kilka lat, po drugiej stronie półkuli też patrzy w niebo i myśli o tym samym co ja. Lubiłam myśleć, że jest ktoś dla nas przeznaczony, że to jedna osoba. 

Ubzdurałam sobie kiedyś, że to jest jedna konkretna osoba. Ze względu na ostatnie wydarzenia, na moją interpretacje wydarzeń, zaczęłam jednak skłaniać się do przekonania, że to wcale nie tak, i może jest gdzieś taka osoba, ale jest bardzo prawdopodobne, że jeszcze jej nie poznałam. I zaczęło mi być dobrze z tą myślą. Zaczęłam się przyzwyczajać i akceptować taki stan rzeczy. Naprawdę było mi dobrze. Dopóki nie doszły kolejne fakty. 

I znowu nie wiem. I znowu się zastanawiam. Nie powinno tak być. Powinnam poustawiać sobie w głowie. Nie chce już więcej o tym myśleć. Zastanawiać, kalkulować, obmyślać, wymyślać. Chce wiedzieć. W jedną albo w drugą.

Niech się stanie. 

[bialoszaroniebieskie]

Four sunsets in four different places of Ibiza Isle. 

[bialoszaroniebieskie]

Nie, bo niebo.

Mój zachwyt dzisiejszym obliczem niebieskości nad moją głową sięgnął zenitu. Kocham ten błękit, który się nade mną szerzy. Granat z resztą też. Kocham niebo. Gdyby, ktoś zadał mi pytanie jakie są trzy rzeczy na świecie, które kocham najbardziej, odpowiedziałabym:

Niebo, zieleń i muzyka. 

Moja adoracja jest niezmienna. Czasami mam wrażenie, że nigdy nie przestaną mnie zachwycać. Niby zawsze i wszędzie takie same, niby pospolite, a jednak zawsze piękne. Magia.