Aiiyy okuduğum kitapta karakterler sonunda birbirlerine olan çekimlerini itiraf modundalaar, kikirdeye kikirdeye suratımda şapşik bir gülümsemeyle okuyorum üff! İçimden ö-pü-şün! Ö-pü-şün! diye tezahürat ediyorum. Tabi karşılıklı olan bu yoğun tutkuyu, sadakati, adanmışlığı okurken aklıma sinsice “ulan gerçekte yok ki böyle şeyler ya yaşayamıcanki anca oku” kurdu düşüyor, ben de onu hızlıca kapı dışarı edip kavuştay tezahüratlarına devam ediyorum.
Hem kim demiş ki yok diye? Ben. Ben ne biliyorum ki dimi? Heh yani.












