Yıllarca gittiğim dersanede yıllardır tanıdığım bir abimin ölüm haberini saçma bir yerel haber sitesinden öğreniyorum. Dersaneyle işim bittikten sonra defalarca içeride görmeme rağmen üşenip "aman ya sonra gider konuşurum" diye düşünerek bir daha konuşamadığım gerçeğiyle yaşıyorum. Yurdumun bahçesinde çok sevdiğim, insanlara alıştırdığım, mevsim dinlemeksizin kucağımda saatlerce uyumasına zevkle izin verdiğim kedimin araba tarafından eziliş fotoğrafını "insanlar ne kadar sorumsuz yha bari olan oldu niye onu orada bırakıyorsunuz" başlıklı bir yazıda okulumun facebook sayfasında görüyorum. Son gördüğümde "neyse sonra seveyim, şimdi çok uykum var" diye düşünmüş olmam gerçeğiyle yaşıyorum. "Biz ölümsüzlüğü bulduk ya, büyük dedem 1923 doğumlu, nerdeyse 93 yaşında benden sağlıklı" dediğim dedem 3 ayda çöküyor. Anneannemlerin evinde kalırken yalnızca bir kez yanına gidiyorum, nasıl olsa ona bir şey olmaz diyerek defalarca eve gitmeme rağmen tekrar konuşmayı erteliyorum. Bana söylediği son şeylerin "mezuniyetini göremem ama" içermesi, benim bunu kabullenmeyişim ve hazırlığı bitirişimi bile göremediği gerçeğiyle yaşıyorum. Hiç tanımadığım, büyük teyzemin eşinin cenazesine gidiyorum. Beni etkilemeyecek bir ölüm olmasına rağmen canımdan çok sevdiğim insanların, dedemin, dayımın, ölüme bu kadar aşina bir şekilde mezarına toprak atışlarını görüyorum. Annemin yaşadığı uzakta oluşunun verdiği sorumluluk duygusunu görüyorum. Aylarca aynı şehirde yaşayıp da bir kez olsun ziyarete gitmediğim gerçeğiyle yaşıyorum. Baba tarafımla aram çok iyi değil diye düşünerek aylarca babaannem ve dedemi ziyaret etmiyorum. 6 7 yıl boyunca bayramdan bayrama zorla yanlarına gidiyorum. Dedemin akciğerinde kist olduğunu öğreniyorum, sonra kötü huylu olduğunu, ardından da ameliyat edilemeyeceğini. Babam sesi titreyerek "sen canını sıkma kızım" diyor, titremenin şiddetinden anlıyorum. Yıllardır "babaannem anneannem dedelerim, hiçbirini kaybetmedim" diyordum, bundan maksimum 8 9 ay sonra "dedelerimden birini kaybettim" diyecek olduğum gerçeğiyle yaşıyorum. Kedim Ares. 1 buçuk yıldır kendisini evlat gibi görüyorum, çoğu evlat edinen ailenin çocuklarını sevdiğinden daha çok seviyorum. Hakkında yazdığım onca yazıda zaten benim için neyi ifade ettiğini anlatıyorum, beni tanıyan herkes de onun benim için değerini biliyor. Birlikte yaşlanacağımızı, eve çıkar çıkmaz kendisini yanıma alacağımı düşünüyorum. Ben, eğitim için belki mecburiyetten ama onu yalnız bırakıyorum. Eve zar zor alışıyor. Onu son görüşümde doğru düzgün veda edemiyorum, bi öpüp bırakıyorum ve onu bir daha göremeyeceğim, minik yanaklarından öpemeyeceğim gerçeğiyle yaşıyorum. Annem bana aile bireylerinden birinin kaybının çok acı olduğunu ama hayatın devam ettiğini sürekli açıklıyor, belli ki beni bir şeylere hazırlıyor. Babam birinci dereceden bir akrabasını 2. kez akciğer kanserinde kaybetmesine ramak kalmış halde ısrarla sigara içiyor. Ve ben onları da elbet bir gün kaybetmek zorunda kalacağım gerçeğiyle, sürekli bunu düşünerek yaşıyorum. En sevdiğim, en rahat ettiğim pantolonumun da düğmesi tam olarak bugün kopuyor. Belimden düşmeyen fakat göbeğimi sığdırabileceğim bir pantolonu nasıl bulacağımı düşünerek bu gece aylar sonra ilk kez yazıyorum. Bunların hepsini yaklaşık 6 ayda yaşıyorum 6 aydır kaybetme fikrini aklımdan geçirmediğim sevdiklerimi beklemediğim şekillerde kaybediyor ve bunu acımasız yollardan öğreniyorum. Peki ben artık kaybetmeyecekmiş gibi sevebilecek bir kalbi kendimde bulabiliyor muyum? Kaybetmeye şartlanmadan yaşayabiliyor muyum?
tangentwithtanner
prguitarman
gummygunk
pixelskylines