rüzgarda savruk, başına buyruk.

Kuşlardan kanat, balıklardan yüzgeç aşırdım.

[birkovadolusubalik]

ya unutur da gidersen bana verdiğin sözleri

ya unutursan beni deli gibi sevdiğin günleri

seni sevmeye mecbur kalbimin kapakçıklarını

tek tek çarparak gidersen ya bir gün?

pazara kadar sesini duymamak mı dedin?

olabilir mi böyle bir şey?

hangi manyak, ütopik evrenin başının altından çıkabilir

birkaç saat sesini duymama fikri?

ben o evreni yakarım.

küllerinden resmini yapar, sana yine taparım.

yine asik olurum

hiç büyümemiş, hiç de büyümeye niyeti olmayan bünyene.

büyümesin de zaten.

ruhun hep bir dönme dolabın tepesinde

umarsızca çığlık atsın.

ben aşağıdan seni izleyeyim,

başım dönsün diye değil,

sen varsın diye dünya dönüyor sanayım.

sonra yine gel.

aynı saçma şakalarınla, aynı çocuk aklınla,

aynı sesinle dağıt bütün ciddiyetimi.

çünkü ben seni en çok

hayatı fazla ciddiye almadığın yerlerinden seviyorum.

ama sakın unutma beni.

insan sevildiğini unutabilir belki,

ama birinin onu böyle sevdiğini unutmamalı.

çünkü ben seni öyle geçerken sevmedim.

bir gün biter ihtimalini cebimde taşıyarak hiç sevmedim.

ben seni kalbimin bütün kapakçıklarını açık bırakıp sevdim.

sen gidersen kapanırlar mı bilmiyorum.

bildiğim tek şey şu:

pazara kadar sesini duymamak diye bir şey yok.

öyle bir evren varsa da

ben orada yaşamıyorum.

[birkovadolusubalik]

İnsan yıllarca yanlış soruların peşinden gidebiliyor

Mutluluğu büyük heyecanlarda arıyor, huzuru gürültünün içinde sanıyor. Sonra biri geliyor. Hiçbir şey anlatmaya çalışmıyor. Sadece oturuyor. Bir bardak kahve içiyor. Evin içinde yürüyor. Gülümsüyor. Uyuyor.

Dünya ilk kez normal bir yer gibi görünüyor. Kaossuz.

Bana olanın adı aşk mı bilmiyorum.

Bildiğim tek şey, senden sonra gelecek zamana başka bir yüz yerleştiremiyorum. Hayali bile eksik kalıyor. Zihnim geleceği her kurmaya çalıştığında aynı kapıya çıkıyor. Aynı salona. Aynı kahkahaya. Aynı omza.

Bunun sebebi seni çok sevmem değil.

Sana çok güvenmem.

Güven dediğimiz şey, insanın içindeki bütün kaçış yollarının sessizce kapanması mi? Sanirim oyle. Artık hiçbir yere kaçmak istemiyorum. Kendimi savunma ihtiyacı hissetmiyorum. Kalbinin kapısını açık bırakıp uyuyabiliyorum.

Bunu sende öğrendim.

Eve gelişini beklemek, saat beklemek gibi değil.

Uzun süredir kapalı duran bir pencerenin açılmasını beklemek gibi.

Hava değişiyor.

Duvarların rengi bile değişiyor.

Sessizlik bile başka konuşuyor.

Aynı koltuk, aynı masa, aynı oda…

Her şey yerinde duruyor.

Sadece dünya biraz daha yaşanabilir oluyor.

Hayatın bana verdiği en büyük sürpriz, bir insanın insana bu kadar tanıdık gelebilmesi oldu.

Sanki seni tanımaya başlamadım.

Sana geri döndüm. Ister inan ister inanma ben seni yüz yıldır tanıyorum.

Bu yüzden gelecekten korkamıyorum. Korkar gibi oluyorum. Eski alışkanlık :)

Çünkü geleceği düşününce aklıma belirsizlik gelmiyor.

Sen geliyorsun.

Belki bütün ömrüm boyunca aradığım şey büyük bir aşk değildi.

İçimdeki bütün dağınıklığı, kafamdaki kocaman filleri tek bir bakışıyla susturabilen bir insandı. Ama ne bakış!

Şimdi geriye dönüp bakınca fark ediyorum.

Kalbim ilk kez birine değil, bir yuvaya aşık oldu.

O yuvanın adı sensin sevgilim.

[birkovadolusubalik]

askin nerede basladigini uzun zamandir dusunuyorum.

insanlar kalpte basladigini soyluyor. bilim ise baska seyler anlatiyor. dopamin diyor. oksitosin diyor. serotonin azalmasi diyor. beynin odul mekanizmasi diyor. baglanma sistemi diyor. cocukluk deneyimleri diyor. amigdala, hipokampus, prefrontal korteks… her biri aski kendince tarif etmeye calisiyor.

belki de hepsi hakli.

ama hicbiri seni gordugum an icimde olan seyi anlatmaya yetmiyor.

cunku bilim askin nasil oldugunu anlatiyor.

neden sen oldugunu degil.

insan beyni tanidik olani sever derler. guvende hissettigi seylere yaklasir. cocuklugundan kalan seslere, bakislara, dokunuslara benzer insanlar icin daha kolay bag kurar. belki de bu yuzden seni ilk gordugum gun yabanci hissetmedim. tanidik geldin. seni taniyor degildim ama ruhum sende tanidigi bir iklim buldu.

bir insan nasil tanimadigi birini ozler?

bu sorunun bilimsel bir cevabi yok.

ama benim bir cevabim var.

ruh bazen akildan once taniyor.

cok ilginc.

hayatim boyunca guclu olmaya calistim. ayakta kalmaya. her seyi tek basima yapmaya. insanlar guclu kadin dediler. ben de inandim.

simdi donup bakiyorum.

guclu degilmisim.

yalnizliga uyum saglamisim.

ikisi ayni sey degil.

insan uzun sure usuyunce sogugu karakteri saniyor.

uzun sure sevilmeyince beklentisiz olmayi olgunluk saniyor.

uzun sure kendi kendine yetince kimseye ihtiyac duymamayi erdem saniyor.

oysa bunlar bazen sadece yorulmus bir kalbin savunmalari.

senin yaninda ilk kez savunmaya ihtiyacim kalmadi.

bunu anlatmak cok zor.

yaninda oldugumda mutlu olmuyorum sadece.

dinleniyorum.

omuzlarim gevsiyor.

nefesim derinlesiyor.

zihnim susuyor.

dunyayi kontrol etme istegim geciyor.

sanki yillardir icimde araliksiz calisan bir motor ilk kez duruyor.

ve ben o sessizlikte kendimi duyuyorum.

psikolojide “safe haven” diye bir kavram var.

guvenli liman.

insanin tehdit altinda hissettiginde donmek istedigi yer.

cocuk icin annedir.

buyudukten sonra bazen bir insan olur.

sen benim icin tam olarak busun.

firtina bittigi icin degil.

firtinanin icinde bile eve donebildigim yer oldugun icin.

guven garip bir duygu.

parayla ilgisi yok.

gelecekle ilgisi yok.

soz vermekle bile ilgisi yok.

guven, bedenin verdigi bir karar.

beden senden korkmuyor.

kalbim senden korkmuyor.

sessizliginden korkmuyor.

gitmenden korkuyor belki.

ama senden korkmuyor.

bu ikisinin arasinda koskoca bir evren var.

tasavvufta aski anlatirken “yaradilanin yaradandan tasidigi nefes” derler.

insan omru boyunca o nefesi tanimaya calisir.

kimi bir dagin basinda hisseder.

kimi bir cocugun gulusunde.

kimi bir duada.

kimi de baska bir insanin gozlerinde.

o yuzden gercek sevgi bazen sahip olmak istemez.

cunku bilir.

hicbir ruh digerinin sahibi olamaz.

yalnizca yol arkadasi olabilir.

ben seni severken bunu ogrendim.

sana sahip olmak istemekten cok daha buyuk bir sey hissediyorum.

iyi olmani istiyorum.

gulmeni.

yoruldugunda dinlenebilmeni.

hayat sana sert davrandiginda omzunu bana yaslayabilmeni.

cunku sevgi “ben” demekten vazgectigi yerde buyuyor.

en cok sasirdigim sey ise huzur.

aski hep firtina sandim.

oysa sen geldin.

ve deniz duruldu.

herkes askin kalbi hizlandirdigini anlatir.

benim kalbim senin yaninda ritmini buldu.

artik daha duzenli atiyor sanki.

belki doktorlar bunu baska sekilde aciklar.

ama ben biliyorum.

ruh korkmayinca beden de sakinlesiyor.

sana baktigim zaman gelecegi dusunmuyorum aslinda.

gecmisi de dusunmuyorum.

ilk kez icinde bulundugum ani yasamaya odaklaniyorum.

belki meditasyonun yillarca yapmaya calistigi seyi bana senin bir gulusun ogretti :)

insan bazen butun omru boyunca eve donmeye calisir.

farkinda olmadan.

ev dedigi sey bir adres degildir.

bir histir.

bir kokudur.

bir omuzdur.

bir cift gozdur.

bir insanin yaninda hicbir sey kanitlamak zorunda hissetmedigin o kisa andir.

ben senin yaninda hicbir sey olmaya calismiyorum.

sadece oluyorum.

ve galiba hayatim boyunca ilk kez gercekten var oluyorum.

sana olan sevgimi olcmeye kalksam ne takvim yeter buna ne kelimeler.

cunku sevgi bazen zamanla buyumuyor.

kendine alan actikca derinlesiyor.

sana baktikca icimde yeni odalar aciliyor.

her odada baska bir ses var.

baska bir umut.

baska bir hayat.

sanki seni sevmek, dunyayi daha cok sevmeyi de ogretiyor bana.

insanlara daha yumusak bakiyorum.

agaclara daha uzun bakiyorum.

ruzgari daha cok hissediyorum.

sevgi yalnizca iki insan arasinda olan bir sey degil.

gercek sevgi insanin butun varolusunu degistiriyor.

belki de askin en buyuk mucizesi burada.

bir insani seversin.

ama sonunda daha cok hayati sevmeye baslarsin.

ben seni sonsuz seviyorum derken bir abarti kurmuyorum.

sonsuzluk zamanla ilgili degil cunku.

sonsuzluk, bir duygunun derinligi.

bir insan bazen bir omre sigmayacak kadar buyuk sever.

bir omur yetmez ama bir an yeter.

ben seni o anin icinden seviyorum.

hesapsiz.

kosulsuz.

karsilik beklemeden degil…

ama karsiligini sadece sevgide arayacak kadar saf bir yerden.

ve gunun birinde bana “neden bu kadar sevdin” diye sorarsan

sana bilimden de tasavvuftan da uzun uzun bahsedebilirim.

ama gercek cevap galiba cok daha kisa olacak.

senin yaninda ilk kez hicbir yerim eksik hissetmedi.

hayat sanki hep sabah. dunya her gun bana yeniden “gunaydin 🌞" demeyi senden ogrendi.

[birkovadolusubalik]

Pazartesiler

ah şu pazartesiler.

çocukken insan pazartesiyi bir ceza sanıyor. pazar akşamının içine saklanmış küçük bir yas gibi. ütüsü yapılmış okul formaları, hazırlanmış çantalar, erkenden çalan alarmlar. sanki dünya, pazar gecesi biraz daha ağır dönüyor.

şimdi ise garip.

cuma hala sevdiğim gün açıkara. çünkü umut taşıyor. ama pazartesi... pazartesi karakter taşıyor.

hafta sonu insanı dağıtıyor çünkü. bazen çok gülüyorsun. bazen çok ağlıyorsun. bazen hiç beklemediğin bir cümle duyuyorsun. bazen yıllardır dokunulmamış bir yaranın üstüne yanlışlıkla biri parmağını koyuyor. bazen ilk kez bir omza başını koyuyorsun. bazen bir vedanın tam ortasında buluyorsun kendini. bazen de hiçbir şey olmuyor. bomboş geçiyor iki gün. insanın en çok kendisiyle kaldığı hafta sonları da en yorucu olanlar zaten.

sonra pazartesi geliyor.

kimsenin fark etmediği çok sessiz bir iş yapıyor.

hafta sonunun bütün dağınıklığını alıp içimizde raflara diziyor.

acıları bir çekmeceye. sevinçleri başka bir çekmeceye. utançları katlayıp en alta. cesaretleri görünür bir yere.

biz buna "yeni hafta" diyoruz. belki de bunun gerçek adı sindirmek.

çünkü insan yaşadığı şeyi o an anlamıyor.

başımıza gelen hiçbir şey yaşandığı günün bilgeliğini taşımıyor.

bir öpücüğün ne anlama geldiğini bazen üç gün sonra anlıyoruz. bir vedanın aslında çok önceden başladığını bazen haftalar sonra. bir cümlenin bizi neden incittiğini ise aylar sonra.

idrak gecikmeli çalışan bir organ gibi.

ruhun işlemcisi kalpten biraz daha yavaş.

o yüzden galiba pazartesileri seviyorum.

çünkü ruhum, hafta sonunun telaşını ilk kez o gün sessizce masaya yatırıyor.

hiç fark ettiniz mi?

"asla yapmam." dediğimiz şeylerin çoğu cumartesi olur.

"ben böyle biri değilim." dediğimiz halimiz pazar akşamı aynaya bakar.

pazartesi ise ikisini de dinler.

kimseyi yargılamaz.

yalnızca sorar.

"şimdi öğrendiğin şey ne?"

çocukken büyümeyi, her şeyi öğrenip bir gün tamamlanmak sanıyordum.

sanki hayatın bir müfredatı vardı. sınavlar bitecek, mezun olacağız,

belki bir iki bütünlemeye gireceğiz sonra sadece bildiklerimizi uygulayacağız.

oysa hayatın en büyük şakası bu galiba.

ders hiç bitmiyor.

sadece konular değişiyor.

önce insan başkalarını sevmeyi öğreniyor.

sonra kendini.

sonra kendinden vazgeçmemeyi.

önce güvenmeyi.

sonra şüphe etmeyi.

sonra doğru insanda yeniden güvenmeyi.

aynı ders. farklı öğretmen.

hayatımıza giren insanlar da öğretmen gibi aslında.

kimisi yalnızca bir cümle bırakıyor.

kimisi bir alışkanlık.

kimisi ömür boyu taşıyacağın bir eksiklik.

kimisi ise sende var olduğunu bile bilmediğin bir odayı açıyor.

ruh dediğimiz şey belki de tek odalı doğmuyor.

insanlarla çoğalıyor.

birinin kahkahası yeni bir pencere açıyor.

bir başkasının ihaneti karanlık bir koridor.

bir çocuğun sarılışı bambaşka bir bahçe.

bir yabancının merhameti hiç bilmediğin bir balkon.

yıllar geçtikçe insan büyümüyor belki de.

yalnızca içinde dolaşabildiği ev genişliyor.

ve her yeni insan, elinde görünmez bir anahtarla geliyor.

bazıları yanlış kapıyı açıyor.

bazıları kilidi kırıyor.

bazıları sessizce çıkıp gidiyor.

ama ne hikmetse, her biri içeride daha önce hiç girmediğin bir yere dokunuyor.

en şaşırdığım şey ise şu.

otuzlarında, kırklarında, ellilerinde bile insanın hala kendine şaşırabilmesi.

"ben bunu yapar mıydım?"

"meğer böyle seviyormuşum."

"meğer bu kadar kırılabiliyormuşum."

"meğer affedebiliyormuşum."

"meğer vazgeçebiliyormuşum."

insanın kendisiyle ilgili en büyük bilgisi bile geçici galiba.

çünkü hayat, bizi sürekli yeni bir sürümümüze güncelliyor.

biz ise hala eski kullanım kılavuzuyla yaşamaya çalışıyoruz.

belki de bu yüzden pazartesiler bana umut veriyor.

çünkü pazartesi, yalnızca haftanın ilk günü değil.

insanın kendini yeniden okumaya başladığı sayfa.

eski notların altına yeni cümleler eklediği yer.

hayatın, "henüz bitmedi," diye usulca omzuna dokunduğu sabah.

galiba artık biliyorum.

öğrenme hiç bitmeyecek.

iyi ki de bitmeyecek.

çünkü öğrenmenin bittiği yerde insan yaşamıyor; sadece tekrar ediyor.

ben tekrar etmek istemiyorum.

şaşırmak istiyorum.

yanılmak.

fikrimi değiştirmek.

birini tanırken biraz daha kendimi tanımak.

bir pazartesi sabahı uyanıp, geçen cuma inanarak söylediğim bir cümleye artık aynı kişi olarak bakamadığımı fark etmek.

çünkü insanı yaşatan şey, nefes almak değil belki.

kendi içinde hala keşfedilmemiş odalar olduğunu bilmek.

ve her pazartesi...

o odalardan birinin kapısı usulca yeniden aralanıyor. bazen bir cümleyle, bazen bir bakışla, bazen yalnızca iki günün sessizliğiyle. sonra dönüp kendime bakıyorum. "demek burada da bir odam varmış." diyorum. en çok bunu seviyorum. ruhumun hala bana sürpriz yapabilmesini... hala bilmediğim yerlerinin olmasını... çünkü bazı hafta sonları, insana bir ömür anlatamayacağı kadar çok şey öğretiyor. pazartesi ise sadece usulca gülümsüyor. "bak," diyor, "bir odan daha oldu." ben de anahtarı cebime koyup yeni haftaya öyle çıkıyorum.

[birkovadolusubalik]

yaninda olmak en sevdigim yerdir.

oyle buyuk hayallerim yok benim. bir ucak bileti alip dunyanin obur ucuna gitmeye, en yuksek gokdelenlerin tepesinden sehri izlemeye ya da geceyi aydinlatan havai fiseklerin altinda dilek tutmaya ihtiyac duymuyorum. bunlar guzel tabi ama insanin icini dolduran seyler degiller.

bazen sabah erkenden uyanip mutfaga gidip iki kahve hazirlamak gelir icimden. biri benim icin, biri senin icin. sonra kimseyle yarisimiz yokmus gibi pencereyi acip sessizce oturmak. konusmak zorunda hissetmeden ayni bardaktan yukselen buhari izlemek.

bir markete gitsek mesela. listeyi evde unutmus olsak. ben reyonlarin arasinda kaybolsam, sen uzaktan “buradayim” diye seslensen. donup sadece sesinin geldigi yone bakmak bile bana yeter. cunku bazen bir insani bulmak icin gozlerin degil, kalbin hareket ediyor.

en cok da basimi omzuna koymayi seviyorum ben. boynunla omzunun arasinda herkesin bilmedigi kucuk bir yer var sanki. dunyanin butun gurultusu oraya gelince kesiliyor. saatlerce hic kipirdamadan durabilirim. ne sikilirim ne de zaman gecsin isterim. o an sadece nefes alip verdigini duymak bile iyi gelir.

birlikte uzun yollara cikmasak da olur. trafikte kirmizi isikta beklerken radyoda sevdigimiz bir sarki calar, sen direksiyona ritim tutarsin, ben camdan disari bakarim. o bir dakikalik bekleyis bile bana bazen saatlerce gezmekten daha kiymetli gelir.

aksam eve donerken ekmek almayi unuttugumuz icin tekrar disari ciktigimiz bir gunu bile ozleyebilirim. sacma bir konu yuzunden gulmekten yuruyememeyi, posetleri kimin tasiyacina dair bos bos tartismayi, sonra hicbir sey olmamis gibi ayni kaldirimda yan yana yurumeyi…

insan en cok gorkemli anlari degil, tekrar yasamak isteyecegi siradan gunleri seviyormus. bunu gec ogrenir insan.

gunes acsin yeter. ruzgar hafif essin. sen yanimda ol. ben basimi omzuna yaslayayim. bir elim senin koluna degsin. o kadar. o anda eksik olan hicbir sey kalmiyor cunku.

belki disaridan bakan biri icin siradan gorunuruz. bir bankta oturan iki insan, sessizce yuruyen bir cift, ayni vitrinin onunde duran iki yabanci gibi… ama benim icin o anlarin her biri dunyanin en pahali manzaralarindan daha degerli.

cunku mutluluk bazen bir sehri ayaklarinin altina almak degil, tek bir omzun ustunde kendine bir ev bulmaktir.

ve ben ne zaman seninle bir an hayal etsem, aklima buyuk planlar gelmiyor. ne luks oteller geliyor ne uzun tatiller. sadece gunesli bir ikindi geliyor gozumun onune. ben sessizce yanina oturuyorum. sen hicbir sey sormadan biraz yana kayiyorsun. ben basimi omzuna koyuyorum. sanki uzun zamandir ilk kez gercekten dinleniyorum.

[birkovadolusubalik]

bir nehir sanmistim bizi.

iki kiyisi olan,

bir gun denize varacagina inanilan,

acele etmeyen bir nehir.

aslinda ben suyun kendisiymisim,

sen ise kiyida duran bir yolcu.

ellerini suya soktun,

yuzunu yikadin,

serinledin.

bazen icine baktin,

bazen tas attin,

bazen de kendi aksini seyrettin.

ama hic yuzmedin.

ben bunu gec fark ettim.

bazi insanlar gitmeden once de kaliyormus gibi davraniyor.

bir evin icinde birakilan notlar,

bir sarkinin ayni yerinde susmalar,

ayni yastiga birakilmis iki yorgun bas,

ayni fincandan yukselen kahve buhari…

insana bir istikamet hissi veriyor.

ama bazi yollarin yönü yokmus.

sadece manzarasi guzelmis.

simdi donup bakiyorum.

bir zamanlar elimde tuttugum seyin

ask mi,

aliskanlik mi,

umut mu,

yoksa sadece ihtimal mi oldugunu bilmiyorum.

bildigim tek sey,

bir insanin hayatinda yer kaplamakla,

hayatinda yerinin olmasi ayni sey degilmis.

sen bunu benden evvel ogrenmissin.

ben biraz gec kaldim.

bundan sonra seni suclayacak degilim.

bazi insanlar kapilari carparak gitmiyor.

bazilari oturup uzun uzun kaliyor,

guluyor,

sariliyor,

ozluyor,

hatta bazen agliyor.

sonra yine gidiyor.

insan en cok buna sasiriyor.

birinin gozyaslarinin,

kalacagina dair delil olmadigini ogrenmeye.

simdi icimde kucuk kasvetli gri bir sehir var.

sokaklarinda sen yuruyorsun hala.

bir kahkahada,

bir sarkida,

buzlu bir bardak cinde

bir sabah kahvesinde.

bazen bir aksam kahvesinde...

ama belediyesi kapanmis.

yeni insan kabul etmiyor.

ben de her gun biraz daha sessizlestigine inandigim o sehrin icinden gecip gidiyorum.

kimse fark etmiyor.

bazi ayriliklar bavulla olmuyor.

bazi ayriliklar,

insanin birine anlatmak istedigi seylerin

yavas yavas azalmasiyla basliyor.

galiba bizim hikayemiz,

ayni nehrin kenarinda oturup,

ayni suya bakarken,

birimizin denizi hayal etmesi,

otekininse yalnizca manzarayi sevmesiyle bitti

oysa denizde yuzmeyi

herkes hak ederdi

[birkovadolusubalik]

rüzgar carpmasi

bana kalırsa biz bir ilişki değildik. ilişki fazla dünyevi bir kelime. elektrik faturası öder gibi, adres değişikliği bildirir gibi, bir form doldurur gibi. oysa seninle aramızda olan şey daha çok yanlışlıkla aynı rüyaya girmiş iki yabancının sabah uyanınca birbirinin adını hatırlayamaması gibiydi. bütün gün o rüyanın içinde dolaşırsın da kimseye anlatamazsın. çünkü anlatınca küçülür.

seninle konuşurken bazen masanın üzerinde üçüncü bir şey oturuyordu sanki. ne ben, ne sen. ikimizin arasındaki o tuhaf hayvan. ürkek. parlak gözlü. yaklaştıkça kaçan. kaçtıkça peşinden gidilen. ben ona aşk dedim bir süre. sonra heves dedim. sonra kader. sonra hiçbir şey demedim. çünkü bazı şeyler isim verilince ölüyor.

sen bende bir insan gibi durmuyordun. daha çok bir ihtimal gibi duruyordun. açık bırakılmış bir pencere. uzaktan gelen tren sesi. yağmur yağacakmış hissi. insan yağmuru değil de hissini özleyebilir mi? meğer özleyebiliyormuş.

şimdi dönüp bakınca seni değil, senin etrafında oluşan iklimi hatırlıyorum. bazı insanlar vardır, girdikleri odanın havasını değiştirirler. sen odadan çıktıktan sonra bile sandalye bir süre seni taklit eder. bardak masada biraz daha senin gibi durur. akşamın rengi hafifçe yer değiştirir. ben uzun zaman bunun aşk olduğunu sandım. belki değildi. belki bazı insanlar dünyaya kendi yerçekimleriyle geliyor.

bir keresinde sana bakarken aklıma eski haritalar gelmişti. üzerinde canavar çizilmiş denizler. kimsenin gitmediği kıyılar. dünyanın bittiği sanılan yerler. sen de biraz öyleydin. yaklaşınca açıklanacakmış gibi duran ama yaklaştıkça daha da çoğalan bir bilinmezlik.

bazen senden bir cümle gelirdi. iki satır. belki sen yazıp telefonu cebine koyardın. sonra markete giderdin. ben o sırada o iki satırın içinde aylar geçirirdim. insanın başına bazen çok küçük şeyler geliyor. ama içerde açtıkları boşluk okyanus büyüklüğünde oluyor.

sanırım sen korkuyordun. benden değil. benden sonra gelecek şeylerden. çünkü bazı insanlar yalnızlığa alışmıyor; yalnızlığın etrafına sarmaşıklar örüyor. sonra o sarmaşıkları ev sanıyor. biri gelip pencere açınca da üşüyorlar.

ben ise pencereyi seviyordum. rüzgârı. dağınıklığı. biraz kaybolmayı. biraz yanılmayı. biraz da seni.

ama sen sürekli kıyıya yakın yüzüyordun. ben bunu geç fark ettim. seni cesaretsiz sanmıştım. değildin. sen sadece derinliği olan her şeyin dibinde bir şey kaybetmekten korkuyordun.

şimdi düşünüyorum da, aramızda yarım kalmış bir hikâye yok. hikâye vardı. hem de fazlasıyla. eksik olan şey hikâyenin yaşanmasıydı. biz daha çok birbirimizin etrafında dönen iki gezegen olduk. bazen yaklaşan. bazen uzaklaşan. ama aynı gökyüzünde yıllarca birbirinin ışığını taşıyan.

ve galiba insanın canını en çok bu yakıyor.

birinin seni sevmemesi değil.

seni sevme ihtimalini sonsuza kadar açık bırakması.

çünkü kapalı kapılar unutuluyor.

ama aralık bırakılmış olanlar geceleri rüzgâr yapıyor.

[birkovadolusubalik]

susamislik

sen benim başıma gelen bir insan değildin.

daha çok,

yanlış mevsimde açan bir çiçek gibiydin.

takvim seni açıklayamıyordu.

ben her sabah başka bir iklime uyanıyordum.

bir süre sonra anladım,

bazı insanlar hayatımıza girmek için değil,

içimizde bir iklim değişikliği yaratmak için geliyor.

sen gittikten sonra bile uzun süre yağmur yağdı bende.

oysa sen çoktan güneşli bir yere taşınmıştın.

bunu sana anlatamazdım.

çünkü sen,

elindeki kibriti yakıp geçen kişiydin.

ben ise o küçücük ateşten

bir şehir yangını çıkaran.

aynı olaya bakıp

iki farklı hikaye yaşayan insanlar olduk.

senin için bir akşamüstüydü.

benim için bir çağ.

şimdi bazen seni düşününce

aklıma yüzün gelmiyor.

garip.

daha çok,

evde unutulmuş bir anahtar geliyor.

hangi kapıyı açtığını hatırlamıyorum.

ama kaybolduğunu fark ettiğimden beri

evin hiçbir odasında rahat oturamıyorum.

sana benzeyen insanlar görüyorum bazen.

hemen anlıyorum.

çünkü onlar da bir yere ait görünmüyor.

çünkü sen de hiçbir yere ait değildin.

bir nehir gibi geçiyordun insanların içinden.

ben hata yapıp

sende kıyı aradım.

halbuki bazı suların kenarı olmaz.

belki bütün hikaye buydu.

ben sende kıyı aradım.

sen su bile değildin belki.

ben sadece susamıştım

[birkovadolusubalik]

adressiz

insan bazen kendi reflekslerine şaşırıyor. bunu yeni öğrendim. insan kendini çok akıllı sanıyor çünkü. bir şeyi geride bıraktığını, birilerine alışık olmadığını, bazı isimlerin artık sadece eski bir semt gibi kaldığını düşünüyor. sonra bir sabah uyanıyorsun ve hayat sana çok önemli olmayan ama içindeki bir sandalyeyi hafifçe çeken bir haber veriyor. öyle kötü ki anlatmak istemiyorsun. öyle küçük ki anlatmadan da duramıyorsun.

elim telefona gitti.

telefonun da bir huyu var. bazı insanları unutuyor ama bazı insanlara giden yolları hiç bozmuyor.

bir an düşündüm.

ilk kimi aramak istedim?

cevabı biliyordum zaten de insan bazen bildiği şeyleri yüksek sesle söylemek istemiyor.

seni.

bunu söylemenin artık romantik ya da dramatik bir tarafı yok. sadece biraz eski. biraz tanıdık. biraz da insanın kendine yakıştıramadığı şeyler gibi.

ama yazmadım.

çünkü bazı insanlara yazmamak onları unutmak değilmiş. bazen sadece onların artık gelmeyeceğini kabul etmekmiş.

sonra kendimi yalnız bıraktım.

kötü haberleri insan bazen kimseye anlatmıyor. içindeki hayvanlara anlatıyor. benimkiler filmiş meğer.

oturdum. kafamdaki filleri çağırdım.

gelip etrafıma dizildiler.

büyük, sessiz, yaşlı.

anlattım.

onlar yine hiçbir şey demedi.

sadece hortumlarından biraz su bıraktılar.

bir an bunun gözyaşı olduğunu düşündüm.

sonra düşündüm ki belki fil ağlamıyordur da, içimde bir süredir yanan bir yere su taşıyordur.

gün geçti.

insan sanıyor ki bir günün konusu bellidir.

değilmiş.

ertesi gün güzel bir şey oldu.

öyle anlatınca küçülecek şeylerden.

bir an.

bir görüntü.

bir cümle.

durup gülümsedim.

ve hiç düşünmeden yine telefona uzandım.

işte orada biraz sustum.

çünkü kötü haberde de aynı yere gitmek başka.

iyi bir şeyi anlatmak isteyince aynı yere gitmek başka.

insan acıyı paylaşmak istemiyor sadece.

bazı sevinçlerin de bir adresi oluyor.

o an anladim ki bazı insanlar hayatından çıkıyor ama reflekslerinden çıkmıyor

bir şey olduğunda dünyada bir kişi eksik oluyormuş gibi hissetmeyi.

bir şeyi anlatınca biraz daha gerçek olmasını.

sonra anılara gittim.

ama büyük anılar değil.

kimsenin hatırlamayacağı şeyler.

bir masaya dirsek koymak.

yolda saçma bir şey söyleyip gülmek.

bir şarkıyı gereğinden fazla önemsemek.

bir sessizlik.

bir bakış.

insan en çok bunlarda kalıyor galiba.

çünkü büyük şeyler bitince hikaye oluyor.

küçük şeyler bitince boşluk oluyor.

yine yazmadım.

iyi haberi de.

kötü haberi de.

ikisi de içimde durdu.

ve ilk defa buna çok üzülmedim.

çünkü galiba yalnızlık kimsenin olmaması değil.

bazı şeyleri hala birine anlatmak isteyip anlatmamak.

sonra onu da kendinle taşımayı öğrenmek.

telefon masada duruyor.

ben de buradayım.

arada elim gidiyor.

sonra geri geliyor.

filler de hala burada.

arada hortumlarından biraz su bırakıyorlar.

ben de yüzümü yıkayıp hayatıma devam ediyorum.

çok büyüdüğüm için değil.

sadece bazı şeylerin artık anlatılmayacağını öğrendiğim için.

Tubs

[birkovadolusubalik]

Yürümeye ikna edip yarı yolda bıraktığınız herkesin gölgesi, başka yollarda önünüze düşecek.

Dünya biraz da bu yüzden yuvarlaktır.

[birkovadolusubalik]

It's my 13 year anniversary on Tumblr 🥳

[birkovadolusubalik]

Şimdi sen, kim bilir

ne güzel seviyorsundur bir başka kadını…

Adını söylerken sesin yumuşuyordur belki,

gözlerinin içi, bir zamanlar bana baktığı gibi

usul usul parlıyordur.

Ne güzel almışsındır onun omuzlarına

bir zamanlar benim taşıdığım yükleri—

yorgunluğunu, suskunluğunu,

geceye sakladığın kırılgan yanlarını…

Benim çözemediğim düğümleri

onun elleri kolayca çözüyordur şimdi.

Kolunu nasıl da koyarsın

ağrıyan boynunun altına…

o küçük şefkat anı,

zamanı durduran o tanıdık sıcaklık—

bir zamanlar bana ait olan

o basit mucize…

şimdi başka bir tenin hafızasında.

Ben en çok

senin âşık haline âşık olmuştum,

kendinden taşan o sevme biçimine,

hiç hesap yapmadan, hiç sakınmadan

kendini bırakışına…

sevdiğinde dünya biraz daha yaşanır oluyordu çünkü.

Şimdi ne de güzel

âşık olunuyordur sana…

sözlerinin arasına sakladığın o incelik,

bakışlarının içinde büyüyen o derinlik

bir başkasının kalbinde yer buluyordur.

Başka ihtimaller de vardı oysa

hiç yaşanmamış, kenarda bekleyen hayatlar:

aynı sabaha uyanıp kahveyi birlikte içtiğimiz,

aynı yorgunlukta birbirimize yaslandığımız,

birbirimizin en sıradan gününde bile

en gerekli kişi olduğumuz…

Belki başka bir evrende

hiç ayrılmamışızdır,

hiç susmamışsındır,

hiç eksilmemiştir sesin içimde.

Çünkü düşünüyorum da

hangi ihtimali kurarsam kurayım,

hangi hayatı baştan yazarsam yazayım,

seni sevmediğim,

seni öpmediğim

tek bir an yok gibi.

[birkovadolusubalik]

ne guzel demis Cemal Süreya

“sana veda edemiyorum

ama kavusacak gibi de degiliz”

ben o iki cumlenin arasinda yasiyorum simdi; ne gidebilenim ne kalabilen, ne tamamen susabilen ne de icinden gecenleri gercekten soyleyebilen… sanki bir cumlenin ortasinda birakilmisim da, sonunu getirmeye ne dilim var ne de cesaretim.

oysa her sey ne kadar siradan baslamisti, hatirliyor musun… birinin hayatina bu kadar derin sizabilecegini bilmeden, sadece biraz daha kalayim dedigim bir anin icinde, kendimi yavas yavas sana biraktim. insan bazen en buyuk hatayi, en huzurlu hissettigi yerde yapiyor; cunku orada gardini indiriyor, orada kalbinin en savunmasiz halini ortaya koyuyor. ben de oyle yaptim. sana degil belki, ama seninle birlikte var olan o ihtimale inandim.

ellerinin teri hala avucumda gibi… garip degil mi, bir dokunusun bu kadar kalici olmasi. sanki zaman dedigimiz sey bazi anlarin etrafinda akmayi birakiyor da, geri kalan her sey hizla uzaklasiyor. biz yururken sadece bir sokaktan gecmiyorduk, o sokak bizi icine aliyordu; bankin puturlu yuzeyi, geceye karisan sesimiz, yagmurun altinda agirlasan adimlarimiz… hepsi birer detay degil, hafizanin en inatci yerinde duran, silinmeyi reddeden izler gibi.

sonra sen gittin. ama gitmek dedigim sey oyle bir kapiyi carpip cikmak gibi olmadi hic. daha cok, bir fotografin yavas yavas solmasi gibi… once renkler kayboldu, sonra hatlar siliklesti, en son da baktigimda orada bir sey oldugunu biliyordum ama neye baktigimi secemiyordum. iste insani en cok bu yoruyor; birinin yoklugu degil, varliginin belirsizlesmesi.

bana bir veda borclu muydun, bilmiyorum. belki de degildin. ama insan, icinden cikamadigi bir hikayenin en azindan bir son cumlesi olsun istiyor. cunku yarim kalan seyler, bitmis olanlardan daha cok yer kapliyor insanda; tamamlanmadiklari icin degil, surekli tamamlanma ihtimali tasidiklari icin. ben de o ihtimalin icinde kaldim. ne tamamen sana donebiliyorum, ne de senden cikabiliyorum.

bazen dusunuyorum, insan gercekten kimi ozler? giden kisiyi mi, yoksa onun yaninda kendisiyle kurdugu o tuhaf ve bir daha asla yakalayamayacagi dengeyi mi? cunku ben seni dusundugumde, senden cok kendimi hatirliyorum; daha az korkan, daha yavas, daha agir, daha az hesaplayan, hissettigini saklamaya ihtiyac duymayan halimi… ve belki de en cok onu kaybettigimi fark ettigim icin bu kadar agir geliyor her sey.

gunler geciyor, insanlar konusuyor, hayat dedigimiz sey disaridan bakinca kusursuz bir akisla ilerliyor gibi… ama icimde bir yer var ki, hala o anin icinde donmus durumda. sanki zaman oraya ugramayi unutmus. bazen bir sarki, bazen alakasiz bir koku, bazen de hicbir sebep yokken icime coken o tanidik bosluk… hepsi gelip ayni yere dokunuyor: senin artik olmadigin, ama bir zamanlar fazlasiyla oldugun o yere. yüreğim agirlasiyor o anlarda.

unutmak diyorlar. sanki unutmak bir tercihmis gibi, sanki insan karar verip birini icinden sokup atabilirmis gibi. oysa bazi seyler unutulmaz; sadece daha sessiz yasanir. ben de seni artik yuksek sesle hatirlamiyorum belki, ama icimde hala konustugun bir yer var. ve ben o yeri susturmaya kiyamiyorum.

cunku korkuyorum… bir gun gercekten hicbir sey hissetmemekten korkuyorum. sana dair degil sadece, genel olarak. sanki o duygu da giderse, seninle birlikte bende kalan son canli parca da yok olacak. cunku insan bazen, aciya bile tutunur; sirf hala hissedebildigini kendine kanitlamak icin.

sen coktan kendince veda ettin. ama ben sana veda edemiyorum. bu bir zayiflik mi, yoksa icimde kalan son sadakat bicimi mi, onu da bilmiyorum. ama sunu biliyorum: bazi hikayeler bitmez, sadece anlatilmayi birakir. ve ben, anlatmayi biraksam bile, icinde yasamaya devam eden o hikayeden cikamiyorum.

belki bir gun gercekten kavusamayacagimizi tam anlamiyla kabul ederim. belki o zaman icimdeki o gergin ip gevser, omuzlarim biraz düser, belki o zaman adini anmadigim bir gun olur. ama bugun… bugun hala o iki cumlenin arasindayim.

sana veda edemiyorum.

ama kavusacak gibi de degiliz.

ps: kavusmayalim da zaten.

[birkovadolusubalik]

Kargo - Birhan Keskin

Sana buraya bazı şeyler koyuyorum. Yol boyunca aklında olsun.

Lazım olursa açar okursun. Olmazsa da olsun, bir zararı yok

burada dursun.

Şuraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem

zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!

Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri

eline alır okşar, biri alnından öper. Az unutursun.

Buraya tabiatı koydum. Ağaçları, suyu, ovayı, dağı. Onlar bizim

kardeşimiz, çok canın sıkılırsa arada onlarla konuşursun.

Buraya, küçük mutlu güneşler koydum. Günlerimiz karanlık ve

çok soğuyor bazı akşamlar, ısınırsın.

Buraya, bir inanç bir inat koydum. Tut ki unuttun, tekrar bak,

o inat neyse sen osun.

Buraya yolun yokuşunu koydum. Bildiğim için yokuşu. Zorlanırsa

nefesin, unutma, ciğer kendini en çabuk onaran organ, valla bak,

aklında bulunsun.

Buraya umutlu günler koydum. Şimdilik uzak gibi görünüyor,

ama kimbilir, birazdan uzanıp dokunursun.

Buraya bir ayna koydum arada önüne geç bak; sen şahane bir

okursun. Mesai saatlerinde çaktırmadan şiir okursun. N’olcak ki,

bırak patronlar seni kovsun!

Burada bir tutam sabır var. Kendiminkinden kopardım bir parça,

(bende çok boldur) lazım oldukça ya sabır ya sabır, dokunursun.

Burada güzel çaylar var. Bu aralar senin için çok önemli. Bitki

çayları, kış çayları, şuruplar, kompostolar. Demlersin, maksat

midene dostluk olsun.

Şuraya Youtube’dan müzikler, Bach dinle filan, koydum. Ama

müzik konusunda sen benden daha iyisin, koklayıp buluyorsun.

Buraya bir silkintiotu koydum. Kırk dert bir arada canına

yandığım, kırkına birden deva olsun.

[birkovadolusubalik]

Yas

Yas nedir sizce?

Bir ad mıdır, yoksa bir sessizlik mi?

Bir kelimeye sığar mı, yoksa insanın içinde dolaşan, şekil değiştiren bir hal midir?

Belki de yas, en çok tanımı ertelenen şeydir.

Çünkü insan, adını koyduğu şeyle yüzleşmek zorunda kalır.

Yas ise yüzleşme ister.

Yavaş, çıplak, kaçışı olmayan bir yüzleşme.

İnsan genellikle yası bir “sonra”ya bırakır.

Şimdi değil der.

Zamanı değil.

Güçlü olmalıyım.

Devam etmeliyim.

Oysa yas, zaman duygusuyla ilgilenmez.

Takvim tutmaz.

Saatlere bakmaz.

Bir cenazeden aylar sonra da gelebilir,

bir ayrılıktan yıllar sonra da.

Bazen her şey bitmişken başlar.

İnsan gülüyordur.

Hayat yolunda görünüyordur.

Yeni cümleler kurulmuş, yeni alışkanlıklar edinilmiştir.

Ama içerde, adı konmamış bir eksiklik vardır.

İşte yas, tam da o eksikliğin adıdır.

Yasın girişi sessizdir.

İnsan onu önce inkar eder.

Mantıkla örter.

Cümleler kurar:

“Zaten olacağı yoktu.”

“Böylesi daha iyi.”

“Hayat bu.”

Bu cümleler yası susturmaz,

sadece derine iter.

Çünkü yas, bastırıldıkça kaybolmaz;

şekil değiştirir.

Bir gün bir şarkıda çıkar ortaya.

Bir sokakta.

Bir kelimenin yanlış yerinden.

Bir kokuda.

Ve insan anlar:

Yas, beklemiştir.

Gelişme evresi burasıdır.

Yasın tam ortası.

Dibi.

Burada yas artık düşünce değildir.

Bir hal alır.

İnsanın omuzlarına çöker.

Yürüyüşünü yavaşlatır.

Sesini alçaltır.

İnsan yorgundur ama nedenini söyleyemez.

Kalabalıkta durur ama yalnız hisseder.

Her şey yerli yerindedir ama bir şey eksiktir.

Yas burada soru sorar.

Ama cevap beklemez:

“Gerçekten neyi kaybettin?”

Çoğu zaman kayıp, sandığımız şey değildir.

Bir ilişki mesela.

Yıllar önce bitmiştir.

Giden gitmiş, kalan kalmıştır.

Hayat devam etmiştir.

Ama yas tutulmamıştır.

Çünkü insan, giden kişiye değil;

onunla yaşanabilecek hayata yas tutmaktadır.

Olmamış sabahlara.

Hiç söylenmemiş cümlelere.

Kurulamamış bir “biz”e.

Bu yas görünmezdir.

Kimse fark etmez.

Hatta insanın kendisi bile.

Ama içerde bir yer kapanmamıştır.

Ya da bir hayal.

Bir şehir.

Bir meslek.

Bir başka hayat ihtimali.

Kimse ölmemiştir.

Kimse gitmemiştir.

Ama bir şey olmamıştır.

İnsan, olmayan şeylerin de yasını tutar.

Ve bu yas, en zor olanıdır.

Çünkü ortada gömülecek bir şey yoktur.

Bir de sessiz yaslar vardır.

Yavaş yavaş eksilen dostluklar.

Kopmadan dağılan bağlar.

Kavgasız biten yakınlıklar.

Bunların ardından da yas kalır.

Ama kimse buna yas demez.

Oysa Cemal Süreya’nın dediği gibi:

“Her ölüm erken ölümdür.”

Ve her kayıp da biraz erkendir.

Bir şey tam olmadan biter.

Bir bağ tamamlanmadan çözülür.

İşte yas, tam da bu yarım kalmışlığın içinde büyür.

İnsan buradan kaçamaz.

Hızlanamaz.

Kendini oyalayamaz.

Burada yas, insanı durmaya zorlar.

Ağlamak gelir.

Susmak gelir.

Hatırlamak gelir.

Ve en zor cümle kurulur:

“Bu geri gelmeyecek.”

Bu cümle, yasın en ağır ama en dürüst yeridir.

Sonra bir şey olur.

Yas bitmez.

Ama yön değiştirir.

İnsan bir sabah uyanır ve acının artık yakmadığını fark eder.

Oradadır hala.

Ama daha sakindir.

Daha tanıdık.

Yas artık hayatın önünde durmaz.

Yanına geçer.

İnsan, kaybettiği şeyle değil;

o kayıptan sonra kim olduğuyla ilgilenmeye başlar.

İşte yasın sonucu budur.

Unutmak değildir.

Silmek değildir.

“Geçti” demek hiç değildir.

Taşıyabilmektir.

Dibine kadar yaşanmayan yas,

hayatın içinde hep bir yerden sızar.

Ama içinden geçilen yas,

insanı bölmez.

İnceltir.

Ve insan sonunda şunu öğrenir:

Bazı yerler kapanmaz.

Ama açık kalan yerlerle de yaşanır.

Belki de büyümek budur.

Yası geride bırakmak değil,

onu hayatın içine doğru yerleştirmek.

Sessizce.

Adını koymadan.

Ama inkar da etmeden.

[birkovadolusubalik]

Ps: Yazdiklarim muthis otesi guzel beynimin hayal urunleri. Uzerinize alinmayin

Ev hâlâ

Koltuk hâlâ seni tanıyor.

Ben uzandığımda bile,

sanki yerim biraz kayık.

Çünkü sen oradaydın.

Bacaklarımın ucunda,

kumandayı anlamsızca evirip çevirirken

“bunu kim izliyor ya" dedigin yerde.

Saçma sapan içerikler izlerdik.

Ne konusu vardı ne anlamı.

Ama gülüyorduk.

Asıl mesele oydu.

Birlikte saçmalayabilmek.

Hayat bu kadar ciddiyken

ikimizin de bir anlığına aklı kaçırmayı göze alması.

Özgürlük biraz kisitlanmisti belki.

Saatlerce yazışmak ne demek?

Kim yapar bunu?

Ama biz yapıyorduk.

Sanki yaşımız 15.

Sanki dünyada başka kimse yok.

Sanki yarın diye bir şey icat edilmemiş.

Telefon elimde uyuyakaldığım geceler oldu.

Sabah uyanınca ilk gördüğüm sen.

Diş fırçası elimdeyken bile yazmışım.

Bunu kimseye anlatamazsın.

Çünkü mantıklı değil.

Ama bazı şeyler mantıklı olmak zorunda değil ki.

Çayı hâlâ sen olmadan içemiyorum.

Biliyorum, abartı gibi duruyor.

Ama değil.

Çay sen varken bir şey anlatıyordu.

Şimdi sadece sıcak bir sıvı.

Dinlemiyor beni.

Espresso üç shot denildiğinde

İtalyanlar gelmiyor aklıma.

Gözlerindeki o hafif meydan okuma geliyor.

“Bu bana az” der gibi.

Benim kalbime fazla geldiğini

o zamanlar bilmiyordum.

Bazen komik şeyler geliyor aklıma.

Birlikte güldüğümüz küçük saçmalıklar.

Yanlış anladığımız kelimeler.

Aynı şarkıyı defalarca açmamız.

“Bir daha dinleyelim” demelerimiz.

Sanki bitecekmiş gibi.

Bitiyormuş meğer.

Bazen evime otuz kilometre uzaklıktaki

evinin olduğu sokağa gidiyorum.

İnmeden.

Durmadan.

Sadece geçiyorum.

Korkma.

Zararsız bu.

Kimseye anlatılacak bir şey değil.

Biraz benzin harcamaktan başka

kimseye maliyeti yok.

Sokağın köşesini dönerken

hiçbir şeyin değişmediğini hayal ediyorum.

Aynı ışık.

Aynı sessizlik.

Aynı akşamüstü.

Sanki sen birazdan kapıdan çıkacakmışsın gibi.

Bu bir bekleyiş değil.

Yanlış anlaşılmasın.

Bu, geçmişe yaklaşma çabası.

Çünkü bazı anlar var ki

insan onları bırakmak istemiyor.

Sadece bir kez daha

yaklaşmak istiyor.

Arabada camlar kapalı.

Müzik açık değil.

Çünkü o sokakta

sessizlik daha tanıdık.

Zaman orada daha yavaş akıyor.

Ben de ona uyuyorum.

Bazen de

senin benim sokağıma heyecanla gelişini hayal ediyorum.

Merdivenlerden hızlı hızlı çıkışını.

Benim camdan bakışımı.

Bir şey unuttum mu diye

alışveriş listesine tekrar tekrar bakışımı.

O gereksiz telaşı.

En sevdiğin dondurmayı hatırlıyorum.

Markasını değil,

o an yüzündeki ifadeyi.

Sanki dünyadaki en önemli şey

oymuş gibi.

Yaşananların plastik olabilme ihtimaline değil,

bunların bende bıraktığı hissin

gerçekliğine sığınıyorum.

Çünkü ilkine odaklansam,

kaç güne deliririm bilmiyorum.

Sonra devam ediyorum.

Eve dönüyorum.

Kimseye bir şey anlatmadan.

Kendime bile fazla açıklama yapmadan.

Şimdi ev sessiz.

Koltuk dolu ama boş.

Telefon ışığı sönük.

Bildirim yok.

Saatlerce yazışılan o geceler

sanki başka bir evrende yaşanmış gibi.

Adını anmıyorum.

Çünkü adını söylediğimde

her şey çok gerçek oluyor.

Ben biraz daha bu yarım hâlde kalmak istiyorum.

Çünkü yarım hâl,

tam yokluktan daha az acıtıyor.

Bazen düşünüyorum…

İnsan birini ne zaman özler?

Gittiğinde mi?

Yoksa hayat devam ederken

bir yerlerde onun eksikliği

kendini belli ettiğinde mi?

Ben seni

çay içerken özlüyorum.

Koltukta uzanırken.

Gülmem gereken yerde durup

“burada sen olsaydın” dediğimde.

Ve bu çok sessiz bir özlem.

Bağırmıyor.

Ağlamıyor.

Sadece her şeye hafifçe değiyor.

Geçmiyorsun.

Ama kalabalık da etmiyorsun.

İçimde, küçük bir yerde,

her şeyden biraz uzak

duruyorsun.

ekim 2026

[birkovadolusubalik]

SEN KENDİNDEN KÜÇÜK BİR DÜNYA ARIYORSUN

Kendini eşitleyemediğin kimseyi sevemiyorsun.

Bu bir zevk meselesi değil.

Bu, kendini koruma biçimin.

İçinde sessiz bir terazi var.

Herkesi tartıyorsun.

Ağır geleni “tehlike” diye ayırıyorsun.

Denk olmayanı “rahatsız edici” buluyorsun.

Seni geçen, senden hızlı büyüyen, senden başka bir yerden parlayan herkesi ise

usulca “tehdit” klasörüne kaldırıyorsun.

Sonra o cümleler geliyor.

“Ya ne bileyim…”

“İyi aslında…”

“Akıllı, bilgili, düzgün ama…”

O “ama” var ya…

Orası senin sığınağın.

Çünkü orada gerçeği saklıyorsun.

Sen kimseyi gerçekten fazla sevmiyorsun.

Çünkü sevgi, kontrol edemediğin bir şeydir.

Ve sen kontrol edemediğini güvenli bulmazsın.

Birinin senden farklı bir yerden parlamasına katlanamıyorsun.

Birinin senden başka bir hızda büyümesi seni huzursuz ediyor.

Birinin cesaretini “kibir” diye etiketliyorsun.

Birinin sende olmayan bir şeyi taşımasını “fazlalık” sayıyorsun.

Sonra diyorsun ki:

“İyi ama… içime sinmiyor.”

O “bir şey” var ya…

O kıskançlık değil.

Nefret hiç değil.

Beğenmeme zaten değil.

O,

kendinle arandaki mesafe.

Adını koyamadığın ama hissettiğin o boşluk.

Aslında söylemek istediğin şu:

“Ben olamadığım için senden uzak duruyorum.”

Sen herkesi kendine göre ayarlamak istiyorsun.

Kimse senden fazla olmasın.

Kimse seni geçmesin.

Kimse seni aynaya bakmak zorunda bırakmasın.

Kimse seni büyütmesin.

Herkes tam senin kaldırabileceğin kadar olsun.

Ne eksik rahatsız etsin,

ne fazla korkutsun.

Ama hayat öyle çalışmıyor.

Hayat kimseye

“eşit hissetme”

ya da

“konfor alanını koruma”

borcu olan bir yer değil.

Acı olan şu:

Sen sevmeyi, bağ kurmayı, hayran kalmayı değil…

yönetebildiğin duyguları seviyorsun.

Seni aşanı istemiyorsun.

Seni zorlayanı sevmiyorsun.

Seni büyütme ihtimali olan herkesi

“Bir şey var ama…” diye hayatından siliyorsun.

Sonra da yalnızlığına şaşırıyorsun.

Ama yalnızlık seni bulmuyor.

Sen yalnızlığı seçiyorsun.

Çünkü yalnızlıkta

kimse senden daha parlak değil.

Kimse senden daha cesur değil.

Kimse seni kendinle yüzleştirmiyor.

Kimse aynayı tutmuyor.

Ve büyük yalan şu:

“Ben insan seçiyorum.”

Hayır.

Sen kendinden küçük bir dünya ariyorsun

Çünkü orada kimse senden fazla değil.

Kimse seni geçmiyor.

Kimse seni büyümeye zorlamıyor.

Orada güvendesin.

Ama yalnızsın.

Ve en kötüsü şu:

Bunu olgunluk sanıyorsun :)

alinti💜