- Πρόβλημα Δίχως Όνομα -
Θέλετε να με γνωρίσετε, πραγματικά; Τι κρύβεται πίσω από την αινιγματική αυτή φιγούρα; Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν πάντα η Ντάλια. Στο πρόσωπο της όμως βρήκα το safe space για να κρύψω την cis-gender gay περσόνα μου.
- Πότε ξεκίνησαν όλα Ντάλια;
- Νομίζω πως πάντα ήμουν το πρόβλημα.
Τρες πεσιμιστικ, θα μου πεις, πόσο μάλλον όταν το πιστεύεις. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή. Τα πρώτα μου χρόνια τα έζησα σε μία μικρή επαρχία που γειτνιάζει την πολύβουη και αστική Αθήνα. Την τελευταία φορά που κοίταξα τα δημογραφικά, είχαμε κατορθώσει να πλησιάσουμε τους 7000 κατοίκους. Έτσι για να το χουμε καμάρι πως τάχα είμαστε και μεις πρωτεύουσα κι όχι χωριό. Η κλασική συνήθεια του Έλληνα, να τρώγεται για το τίποτα, να ψηλώνει για ένα τίποτα, να μας σκοτώνει για ένα τίποτα. Τώρα βέβαια ίσως και η αύξηση του πληθυσμού αν συγκρινόταν με προηγούμενα στατιστικά να σήμαινε και το αντίθετο. Ας είναι όμως. Καλύτερα έτσι. "Παίνευε το σπίτι σου ακόμη κι αν πέσει να σε πλακώσει", δεν έλεγε κάποτε ένα λαού σόφισμα;Ήμουν, γενικά, ευαίσθητο παιδί. Είχα τις αλλεργίες μου, όχι τόσο στους ανθρώπους αλλά στις εποχές. Ένα παιδάκι με τις δικές του ανασφάλειες, όχι τόσο του φύλου αλλά των φίλων του. Ένα παιδί με τους δικούς του ρόδινους φόβους. Συνήθιζα να χορεύω και να χορεύω και να χορεύω, ίσως για να ξορκίσω τις τότε ευαισθησίες μου και να επιστρέψω για λίγο στη σύντομη και τρυφηλή παιδικότητα. Όταν μετά από κάποια χρόνια με είδα σε κείνες τις βιντεοκασέτες που σήμερα θυμίζουν αφόρετο κειμήλιο μιας ανυπότακτης βίντατζ και φθίνουσας εποχής ίσως και να μην πρόσεχα τα λόγια του πατέρα αν δεν ήξερα ποιος ήμουν σήμερα, "πολύ μου κουνιέται αυτός", είχε πει.
Θα γύριζα κάποτε την παιδική μου ηλικία σε ταινία Ταρκοφσκικού στυλ αν δεν είχα διαβάσει την κόλαση του Δάντη, νωρίτερα. Οι γονείς μου, η μητέρα μου δηλαδή, είχε το κακό συνήθειο να πλάθει τα παιδιά της καθ'ομοίωση του εαυτού της, του χαμένου της παιδιού. Με άλλα λόγια, λάτρευε την πειθαρχία και την τελειότητα. Η παράσταση μου στο σχολείο έπρεπε να συνοδεύεται από χιλιάδες πολύωρες πρόβες στο σπίτι. Η γραφή μου έπρεπε να είναι άριστη, οι ιδέες μου έπρεπε να είναι άμεμπτες, κάθε πρόβα μου έπρεπε να είναι καλύτερη της προηγούμενης. Μερικές φορές ήταν πράγματι. Τις περισσότερες φορές όμως, όχι. Δεν ήταν πως δεν ήθελα, ήθελα όμως χρόνο για να μπορέσω.
Ο χρόνος είναι κάτι το σημαντικό για την οικογένεια. Αν ο πατέρας θέλει να γίνει κάτι, πρέπει να γίνει τώρα. Αν η μητέρα επιμένει σε κάτι, δεν θα επιμείνει για πολύ. Συχνά η υπομονή της τελείωνε επάνω μου, για χρόνια. Ήταν βασανιστικό να βλέπεις τη μητέρα να απλώνει τα χέρια της, δεν ήξερες τι να περιμένεις, αγάπη ή την απουσία της.
Πάντα μου άρεσε να φεύγω από το σπίτι. Στο συμφυρμό της φύσης, της ησυχίας, των ερημωμένων δρόμων και κτηρίων μπορούσα να κρύβω για λίγο τη θλίψη μου και να ξεχνιέμαι. Η επιστροφή στο σπίτι από την άλλη και ειδικότερα μετά το σχολείο και ακόμη πιο ειδικά μετά από μια βόλτα ή τον τελευταίο χτύπο του σχολικού κώδωνα, ήταν κάτι το αναπόφευκτο κι όμως, ήταν η πραγματικότητα μου.
Αν και η αδερφή μου είχε τα ίδια χρόνια με μένα, η μητέρα μου είχε μεγαλύτερη αγάπη και μίσος για μένα και έτσι δεν την είχε χτυπήσει παρά μία και μόνο φορά. Έτρωγα, λοιπόν και το ξύλο της αδερφής μου. Ω, κάθε μέρα προσευχόμουν να τελειώσει το μαρτύριο μην γνωρίζοντας ποιο το σωστό ή το λάθος. Αν κανείς δεν αντιδρούσε, ο θείος που έμενε δίπλα, η γιαγιά και ο παππούς που έμεναν από κάτω, τότε ίσως να μην ήταν συνένοχοι στην τιμωρία μου αλλά οι σιωπηλοί δικαστές μου. Πότε δεν κατάλαβα αν το μίσος της μητέρας απευθυνόταν σε μένα προσωπικά, στην αδερφή μου, στα μαθήματα, στο σχολείο ως θεσμό ή στη δική της μητέρα. Μερικές φορές τιμωρούμε και μεις τα παιδιά νομίζοντας πως εκδικούμαστε τους γονείς μας.
Εσένα πότε σε διέψευσαν οι γονείς σου τελευταία φορά;
Μάθε περισσότερα, εδώ.