Humanistische fotografie
Robert Doisneau, Baiser de l'Hôtel de Ville
Toen iemand mij voor het eerst vertelde over de kunststroming van Humanistische Fotografie moet ik zeggen dat ik een beetje verbaasd was. Het is een trend die voor het eerst voorkwam in the jaren 30 en haar hoogtepunt bereikt tussen 1945 en 1968.
De stroming is een artistieke poging om de na-oorlogse tijden te omschrijven. Centraal staan hier nu niet de pijn en ellende die de oorlogen met zich mee hebben gebracht, maar juist de hoop voor een betere toekomst. De personages in de foto worden geportretteerd terwijl ze zich met hun dagelijkse activiteiten bezighouden. De foto's laten zien hoe de moeilijkheden van het (na-oorlogse) leven kunnen worden overwonnen door die kleine momenten van vreugde die we in ons dagelijke leven meemaken. Als we de foto's bestuderen is het onmogelijk om deze boodschap te missen.
The stroming is begonnen in Parijs en verspreidde zich al snel over de rest van de wereld. Toch is dit genre voor het grootste deel een echt Frans genre doordat van de ongeveer 90 bekende humanistische fotografen, ongever 20 van niet-franse origine waren. Enkele bekende fotografen waren Robert Doisneau, Henri Cartier-Bression, Willy Ronis en Marc Riboud.
Het overgrote deel van de foto's is gesitueerd in Parijs en de stroming heeft dus grotendeels bijgedragen aan de ontwikkeling van het nationale hedendaagse beeld dat men van Frankrijk heeft. Daarnaast vinden we in de foto's ook een anthropologische dimensie terug waarin ook thema's als scholing, hygiëne, gezondheid en vrede worden behandeld.
Uiteindelijk is het belangrijkste in deze foto's toch hun capaciteit om haar publiek te ontroeren.