Carmen CHE

Op dit blog volg je mijn journalistieke reis op de CHE. Hier schrijf ik over nieuws dat mij bezig houdt en interessante boeken die ik heb gelezen gericht op de journalistiek. Mijn andere blog (in het Engels) kun je vinden door op het knopje 'KOREANVIBESONLY' te klikken.

[carmenchewerk-blog]

De krant vs. het internet

Dat de krant verdwijnt is een feit met vele redenen. Hier wil ik er een met jullie bespreken: hoe zorgt internet er voor dat de papieren krant een langzame dood tegemoet gaat?

De verdwijning van de krant heeft veel te  maken met het internet. Het effect dat het wereld wijde web op ons heeft is heel speciaal maar voorspelbaar. Met z’n allen hebben wij het er zo naar gemaakt dat alles wat we zouden willen weten online te vinden is. Wil je weten hoe je, weet ik veel,  biologische tandpasta maakt? Dat is online te vinden. Hoe je Koreaanse kimchi moet maken? Dat ook! Waarom dan ook niet het nieuws? Op elk tijdstip kunnen we zien wat er in de wereld gebeurt doordat kranten en het journaal online zijn gegaan.

Effect Het effect op het beschikken van informatie wanneer we maar willen is dat onze tijd veel sneller gaat. We leven gehaast en gestrest. Mijn vader gaf me een perfect voorbeeld: op maandagavond mailde hij een jong iemand informatie die pas nodig was over een week. De volgende ochtend kwam die jongen naar mijn vader toe en zei: ‘Sorry Bert, dat ik je mail nog niet heb beantwoord. Ik heb het wel gelezen maar ik had nog geen tijd.’ Mijn vader antwoorde met zoiets als: ‘Geen probleem joh.’ Nou, je had het gezicht van die jongen moeten zien, vertelde mijn vader.

Door dit voorbeeld kun je zien dat wij in een soort stroomversnelling leven. Alles moet zo snel mogelijk. Stiekem merk ik dat ook bij mijzelf: als een website langer dan twee secondes nodig heeft om te laden wordt ik al sacherijnig. Ik heb er vaak gesprekken over met mijn vader. Hij en ik merken het allebei maar wat ons ook opvalt is dat het minder in zijn systeem zit dan in die van mij. Misschien is het ook iets meer aanwezig bij de jongere generaties, aangezien we zijn opgegroeid met internet.

De krant is hetzelfde verhaal. Wij willen graag precies weten wat er in de wereld gebeurt, je wilt toch niet wachten op de krant van morgen? Al helemaal in deze tijd waarin je niet altijd zeker bent van de veiligheid. De krant online maakt het mogelijk om op ieder moment het nieuws te checken maar de papieren krant gaat er kapot aan.

Betalen voor nieuws online Wat zou jij er van vinden om te moeten betalen voor een nieuwsbericht online? Ik denk dat jij het ook liever niet hebt. Te veel gedoe maar daarnaast: internet is gratis, waarom het online nieuws dan ook niet?

Als we er zo over nadenken zou het eigenlijk hartstikke logisch zijn om te betalen voor een online artikel. Er zijn mensen die betaald moeten worden voor het schrijven en voor een normale krant leg je ook geld neer. Jammer genoeg voor de kranten, is het betalen voor online nieuws iets wat de meeste mensen raar vinden. We zijn gewend aan de luxe en er is altijd een manier om er toch gratis aan te komen.

Toch hoop ik dat er een oplossing komt voor de papieren krant. Altijd maar van een scherm aflezen vind ik maar vervelend. Daarnaast, een krant heeft ook haar eigen magie, nostalgie en historie die we als land niet willen verliezen…toch?

[carmenchewerk-blog]

Wacht eens even, dit is geen tijdschrift, dit is de krant!

Picture this: de zon schijnt buiten, het wordt alweer lekker warm en jij geniet onderuit op een tuinstoel van de zon, je ijsthee en de krant. Je bladert wat en ineens zie je de slaapkamer waar je altijd al van hebt gedroomd en daarnaast een interview met de designer. Dit middagje kan niet beter! Maar dan ineens valt je iets op. Wacht eens even, dit is geen tijdschrift, dit is de krant!

Steeds vaker gebeurt dit, een onafhankelijke krant is ineens afhankelijk geworden van een bedrijf. Maar hoe komt dit? Is het tegen de principes van de krant maar de enige manier om het hoofd boven water te houden? In hoeverre vindt de lezer het erg? En mag op deze manier reclame maken voor een goed doel dan wel? Als studente journalist heb ik hier hard over nagedacht en ik zal mijn mening delen met jullie.

Hoe komt dit? Het is 2016 en internet is the real deal. Wij als samenleving raken er aan gewend om informatie snel en direct te krijgen. Je wil niet wachten op de krant van morgenochtend en het liefst wil je de eerste zijn van de mensen om je heen die het grote nieuws heeft gehoord. Zoals je merkt kan een papieren krant nooit op tegen de snelheid waarop wij informatie willen. De enige oplossing voor een krant is dan: online gaan. Alle grote kranten, en ook veel kleine hebben een website waarop berichten worden geplaatst die je de volgende ochtend in je papieren krant ziet. Of heb je helemaal geen papieren krant meer? Internet is gratis, een krant kost geld…makkelijke keuze dan als student.

Om de papieren krant toch nog levend te houden worden grote, kleine maar ook gemaskerde advertenties geplaatst. Een bron van inkomsten voor de krant maar ook een manier om meer lezers aan te trekken (met gemaskerde advertenties dan).

Wat bedoel ik precies met een gemaskerde advertentie? Met een gemaskerde advertentie bedoel ik een artikel waarvan je tijdens of na het lezen er pas achter komt dat het reclame is. Een product gepresenteerd in een verhaal. Vaak hebben lezers niet door dat het een advertentie is, lezen het verhaal en in de winkel denken ze ineens aan dat product. Sneaky reclame vindt ik dat.

In hoeverre vindt de lezer dit erg? Mijn eerste reactie was: als het leuk is om te lezen, waarom dan niet? Misschien is dat iets anders wat heerst in onze maatschappij: de geschiedenis achter het verhaal maakt mij niks uit, als het stuk maar leuk is om te lezen. Herken je dit?

Als ik een redactielid zou zijn van deze krant zou mijn kijk heel anders zijn. Er zijn waarschijnlijk genoeg onderwerpen waarover je zou willen schrijven en het liefst wil je ook subjectief zijn in de artikelen die je schrijft. Jammer genoeg moet je door deze gemaskerde advertenties schrijven over producten. Daarnaast is je mening zichtbaar met alleen het feit al dat je er over schrijft. Je bent afhankelijk van degene voor wie de reclame is, zij brengen het geld in het laatje. Er slecht over schrijven…dat zou je in problemen kunnen brengen met de baas. Als redactielid zou ik het dus niet zo fijn vinden.

En een goed doel dan? Is het heel raar als ik zeg dat een goed doel een ander verhaal is? Zelf vind ik dat goede doelen al deze aandacht en plaats in de krant het waard zijn. Is er een snellere manier om aandacht te krijgen voor een probleem? Het verschil zit voor mij hier: gemaskerde reclame is om geld binnen te halen, dikke reclame voor een goed doel is om geld binnen te halen voor mensen die het moeilijk hebben. Dat vind ik een groot verschil en daarom accepteer ik dat.

Nu ben ik erg benieuwd naar jouw mening! Wat vind jij? Vind jij dat gemaskerde reclame kan? En hoe denk jij over dikke reclame voor een goed doel?

[carmenchewerk-blog]

Op de thee bij de koningin van Engeland

Lijkt je dat ook niet de grootste eer die je maar kunt krijgen? Op de thee bij de koningin? Lia van Bekhoven is correspondent in Engeland en dit leek haar wel wat. Jammer genoeg was de werkelijkheid toch iets anders dan ze had verwacht.

Al een lange tijd is Lia Bekhoven correspondent in Engeland. Ze houdt van dit land maar “ik erger me nog steeds aan Londen, iedere dag zelfs.” Londen verandert alsmaar door legt Lia uit. “Het is de hoofdstad omdat het zo’n rommeltje is.” Ook verteld ze ons dat Londen een magneet is voor mensen rond de hele wereld. Wat dit bevestigt: 40% van de inwoners is in het buitenland geboren. Daarnaast is Engeland een land dat altijd achterloopt: “een uur en vijftig jaar.”

Een Nederlandse correspondent zijn in Engeland, dat gaat niet zomaar. “Britten zijn moeilijk te doorgronden”, verteld Lia Bekhoven. “Je kent de taal misschien wel maar ken je de Engelsen?” de Engelsen laten zich moeilijk kennen. Achter een ding is Lia wel gekomen: een primeur halen als Nederlandse correspondent kun je wel vergeten. Je bent tweederangs. Nederlandse correspondenten bestaat gewoon niet. Deuren gaat niet voor je open, je wordt niet teruggebeld, je krijgt geen uitnodigingen: je bent gewoon een ‘Dutch journalist’.  De Engelse media gaat voor.

Toch is Lia op een gegeven moment uitgenodigd om op de thee te komen bij de koningin. Gezellig kletsen met deze machtige vrouw zat er echter niet in. Ze was een van de namen op de lange lijst. De reden? Dat had ze niet verteld, Maar wat ze wel zei was: “De Amerikanen dromen ervan om president te worden, Engelsen dromen van op de thee gaan bij de koningin.”  Lia leefde de droom van alle Engelsen.

Misschien voelt het niet altijd alsof je met je werk een mega succes hebt maar wanneer je doorgaat wordt je inzet zeker beloond. Het is wel belangrijk om altijd te leven voor jezelf en de mensen waar je het meest van houdt. Ga niet voor succes omdat die oude klasgenoot of je baas dan beter over je denkt, doe het om het meeste uit jezelf te halen. Jezelf overtreffen is de beste vorm van succes. Misschien komt een theekransje bij de koningin er dan vanzelf wel bij.

[carmenchewerk-blog]

De schoonheid van Vietnam doorstaat alles

Een land dat een hereniging doorkwam, een zware geschiedenis heeft maar sterke inwoners. Carolijn Visser, de schrijfster van ‘Hoge bomen in Hanoi’, reist door Vietnam en merkt hoe zwaar de geschiedenis op het land en haar inwoners drukt. Toch komt zij ook mensen met mooie verhalen tegen en ziet ze de schoonheid van het land.  

“We hebben duizend jaar Chinese bezetting overleefd. Eind vorige eeuw begon de Franse kolonisatie, die werd onderbroken door de komst van de Japanners. Daarna volgde de oorlog met de Amerikanen. Bovendien worden we voortdurend geplaagd door tyfoons. Wij hebben geleerd te lijden.” Dit citaat uit het boek beschrijft de geschiedenis van Vietnam. Het beïnvloed alle bewoners, of ze het willen of niet. Deze reeks gebeurtenissen moet zonder twijfel verschrikkelijk zijn geweest maar het resulteert wel in hele interessante verhalen.  

Carolijn is niet alleen goed in het beschrijven van wat ze ziet, ruikt en voelt. Ze laat je alle mensen die ze tegenkomt leren kennen. Na het lezen van het boek voelt alsof ik zelf al een keer in Vietnam ben geweest en dezelfde mensen heb ontmoet.

Ongetwijfeld is meneer Trang mijn favoriete persoon uit het boek. Een vader die de eigenaar is van zijn familiebedrijf: een antiekzaak. De zoons helpen mee achter de schermen en de dochters bedienen klanten in de winkel. Meneer Trang zou zijn kinderen het liefst laten studeren wat ze zelf willen maar hier is het geld niet voor. Een zware geschiedenis, een gemiste kans en geldtekort heeft de familie het leven moeilijk gemaakt. Desondanks is meneer Trang altijd vrolijk, optimistisch en is hij ieder moment klaar om een paar Heineken te drinken met Carolijn.

Tips voor journalisten Een tip voor een journalist die naar het buitenland wil: praat. Carolijn had nooit deze mensen leren kennen wanneer ze niet had gepraat. De cultuur en het klimaat zijn totaal anders vergeleken met Nederland maar ze liet zich niet afschrikken door taboes en helse temperaturen. Het beginnen van een gesprek bracht haar steeds weer bij iemand anders achterop een brommer.

(Herdenkingsplaats voor de oorlog. Hanoi.)

“Vietnamezen, zoveel ben ik inmiddels wel te weten gekomen, kunnen enorm goed volhouden. Ze geven niet op.” Een tweede tip is daarom: niet opgeven. Vaak genoeg kwam Carolijn bij mensen terecht die eigenlijk niet over de oorlog wouden praten. Sommige vragen wou niemand beantwoorden zoals ‘Waarom mag u …… niet van de regering?' In zo’n situatie probeerde ze met een omweg toch de vraag beantwoord te krijgen. Wanneer iemand niet wil opgeven, is het enige wat je kunt doen alleen maar langer volhouden.

Ik heb eigenlijk geen kritiekpunt voor dit boek. De verhalen zijn tot stand gekomen door vele gesprekken en er is evenwicht tussen de verhalen uit Noord en Zuid Vietnam. Ook leer je de schrijfster een beetje kennen, iets wat altijd leuk is.

Het boek ‘Hoge bomen in Hanoi’ geeft niet alleen een duidelijk beeld van het ondergewaardeerde en geheimzinnige land Vietnam. Ook laat het duidelijk zien wat een buitenlandse journalist nodig heeft. Je kunt namelijk veel opsteken van de interview technieken die Carolijn gebruikt. Een sterke aanrader voor iedere journalist en Vietnam geïnteresseerde.

[carmenchewerk-blog]

Een kijkje in de echte wereld van de journalistiek

Stel je voor: nieuwsjagen en iedere week een artikel publiceren voor redactie Eropuit terwijl je ook veel les en leerstof hebt. Dat is precies hoe blok 3 in elkaar zit. Veel jaargenoten klagen er over en stilletjes klaag ik heel af en toe mee. Het moet te doen zijn aangezien de studenten van vorig jaar het ook hebben gedaan maar ik wacht nog even af.

De website waarvoor wij schrijven heet nieuwsvallei.nl. Dit is een nieuwssite vanuit de Christelijke Hogeschool Ede. Een geniaal idee, geef ik eerlijk toe.  Door een (enigszins) vast schema ervaar je hoe een echte journalist aan het werk moet. Een onderwerp vinden, mensen benaderen en dan zorgen dat alle feiten kloppen in je stuk. En al deze dingen voor de vastgestelde deadline.

Een artikel per week klinkt makkelijk maar het brengt wel heel veel stress met zich mee. Nieuwsvallei wordt een altijd aanwezige gedachte in je hoofd. Steeds wordt ik er aan herinnerd dat ik nog iemand moet bellen, mailen en dat er ook nog moet worden nagekeken door derdejaars voor D-day. Het schrijven is nog niet zo’n ramp maar de stress… dat neemt het plezier weg en ik denk dat veel mede-eerstejaars het hier mee eens zullen zijn.

Mooie dingen Natuurlijk zijn er ook voordelen aan dit project, misschien nog wel meer dan het aantal nadelen. Ik heb gemerkt dat ik erg ben gegroeid als persoon. Het omgaan met stress, het benaderen van mensen, het schrijven, ga zo maar door.

Aan het begin vond ik het een beetje lastig om mensen te bellen en van alles aan hen te vragen. Ik dacht dat het storend was voor de persoon die moest bellen of mailen. Na wat gesprekken met medestudenten en mijn vader ben ik er achter gekomen dat je inderdaad een gunst vraagt aan iemand maar ze krijgen er ook iets voor terug: gratis publiciteit.

Wij eerstejaars regelen de informatie en schrijven het artikel maar wij kunnen altijd om hulp en tips vragen bij de derdejaars. Daarnaast kijkt een van hun je artikel na en geeft je tips over hoe je het beter anders kunt schrijven. Dit is echt superfijn. Zelf vind ik het best lastig om echt nieuwsartikelen te schrijven. Je moet de informatie die je hebt verzamelt namelijk zo duidelijk en bondig mogelijk brengen. De derdejaars die mij helpt met mijn artikelen geeft tips over de opbouw, zinnen, ga zo maar door. Ik hoop dat deze studenten weten dat hun werk super gewaardeerd wordt. Door haar opmerkingen heb ik veel geleerd.

Conclusie Schrijven voor Nieuwsvallei.nl had een stuk leuker kunnen zijn als de stress niet zo hoog was. Uit ervaring weet ik dat leren niet altijd leuk is en dat je het moet accepteren. Als ik denk aan alle positieve kanten van dit project ben ik eigenlijk wel blij dat wij eerstejaars er aan mee doen. Een kijkje in de echte wereld van de journalistiek, dat is het.

(Artikelen op de afbeelding zijn er twee die ik heb geschreven en tot nu toe zijn gepubliceerd)

[carmenchewerk-blog]

Het mooiste vak ter wereld volgens Herman Wegter

“Wat vind je het leukst?” De twijfels waren weg: journalistiek. Herman Wegters heeft journalistiek gestudeerd aan de CHE en zijn stage bij Radio 1 gedaan. Hij staat niet alleen hoog in de rij voor een positie in de tweede kamer maar hij is ook presentator bij de EO. Herman praat met ons, studenten eerstejaars, over presentator zijn.

“Presenteren is het mooiste vak”, verteld Herman voor in de collegezaal. 15 jaar lang heeft hij levens in mogen duiken over de hele wereld. “Met camera’s mag je veel vragen en door het verhaal dat je te horen krijgt van de persoon die je interviewt voelt het alsof je twee levens leidt. Je krijgt hierdoor extra levenservaring.”

Herman verteld ons over een van zijn mooiste interviews. Voor het programma ‘Vreemde Tralies’ ging hij in 2007 naar Peru. Hier was een meisje dat werd opgepakt voor het smokkelen van drugs. Ze zat in de gevangenis terwijl ze zwanger was. Haar kind is achter tralies geboren. Heel langzaam liet deze mevrouw haar hart zien tijdens het gesprek.

Natuurlijk zijn er ook minder positieve kanten aan presenteren. “Ik zou graag nog een keer zoiets als ‘Floortje aan het einde van de wereld’ willen presenteren. Maar fysiek is dit heel intensief en mentaal heel zwaar.” Je reist namelijk heel veel en je moet functioneren in verschillende culturen.

De skills voor een presentator “Moet je er per se goed uitzien om met je gezicht op tv te kunnen?” vraagt een van de studenten. Hermans antwoord maakt bijna iedereen aan het lachen. “Je moet wel echt spuuglelijk zijn als ik zie wat er verder rondloopt op tv.”

“Ik vind altijd wel iets interessants in mensen en verhalen. Als je niet nieuwsgierig bent naar andere mensen is het heel hard werken.”

Ook ligt het niet iedereen om werk en privé goed te scheiden. “Ik kan het wel scheiden maar ik merk dat ik dat vroeger beter kon. Nadat ik kinderen heb gekregen is het een stuk moeilijker geworden. Wanneer je ouder word is het lastiger om te schakelen.”

Natuurlijk is intelligentie ook niet overbodig. Om snel en makkelijk je tekst te onthouden heb je een goed stel hersens nodig. Soms moet je ook snel vragen omrekenen.

Als laatste: ga de praktijk in. Hier leer je meer dan wat je in de boeken kunt leren. Ook al is een goede lading kennis over allerlei onderwerpen ook wel weer handig tijdens interviews.

Toekomst “Ik kan niet lang op dezelfde plek blijven en hetzelfde doen. Ik had gepland om maximaal vier jaar bij de EO te werken maar dit werden er vijftien.” Toch denkt Herman er over na om iets anders te gaan doen. Hij denkt na over het coachen van mensen, dat vind hij heel leuk. Over de politiek ingaan… daar zijn nog twijfels over:  “Ik hou van vrijheid,” en die zou hij dan misschien moeten weggeven.

Laatste tip “’Waar ga ik heen…’ laat dat los. Het inkleuren van je leven helpt toch niet heb ik gemerkt. Het accepteren van onzekerheid is soms juist wel fijn.” Sommige studenten kijken verbaasd, “mag je dan ook niet dromen?” “Dromen mag altijd, plannen daarentegen… Doe dat maar niet.”

[carmenchewerk-blog]

“Hoe zouden de andere moslims zich nu voelen?”

Het zou raar zijn als ik hier niet over zou schrijven. De aanslagen in Brussel. Het is alweer een paar dagen geleden maar gisteren maakte mijn lerares religie een opmerking dat mij aan het denken zette: “Hoe zouden de andere moslims zich nu voelen?”

Ik ben christelijk opgevoed dus mijn hele leven lang is mijn geloof iedere dag aanwezig geweest. Ik vond het eigenlijk nooit erg om over mijn geloof te praten, het is iets waar ik mij niet voor wil schamen. Ik wil er vrij over kunnen praten omdat ik weet dat dat anderen inspireert en misschien wel laat beseffen dat God inderdaad bestaat.

Op een gegeven moment merkte ik steeds vaker dat kinderen, later tieners, van mijn leeftijd een heel ander beeld hadden van hoe het is om christelijk te zijn. Ze dachten dat het saai zou zijn en dat je aan allerlei regeltjes vast zit. Sommige films mag je niet zien, je MOET naar de kerk, niet drinken of naar feesten gaan, altijd nette kleren aan. Ik probeerde dan uit te leggen dat ik niet aan regels vastzit maar dat ik er soms zelf voor kies. Ik ben vrij om mijn eigen keuzes te maken en soms vond ik die ene film niet passen bij de principes die ik had. Daarnaast wou ik ook kiezen voor de dingen die goed voor mij en anderen waren.  Wanneer leeftijdsgenoten die saaie kijk hadden raakte ik vaak gefrustreerd. God is namelijk een groot deel van mij en wanneer ze Hem en mijn manier van geloven niet begrepen voelde het alsof ze mij niet begrepen. Misschien schaamde ik mij wel eens voor het beeld dat ze daarna van mij hadden, een beeld dat dus niet klopte.

Even terug naar wat er in Brussel is gebeurt en de opmerking van mijn lerares. Als ik mij zo voelde met een christelijke geloof, hoe zouden die moslims zich dan voelen? Iedere christen wordt geassocieerd met een ‘saaie religie vol regels’. Hoe worden moslims nu gezien? Zijn het allemaal terroristen? Zijn ze allemaal onbetrouwbaar?

Nee, natuurlijk niet. Er zijn superveel moslims die het niet eens zijn met wat IS uitspookt. Wij moeten eens verder kijken dan de eerste associaties die we hebben. We zijn allemaal mensen en om goed samen te kunnen leven zijn respect en begrip nodig. Wanneer wij niet gelijk een stempel op iemand drukken maar allemaal meer onderzoek doen in verschillende mensen en groepen zullen we elkaar beter begrijpen . Ik hoop dat we dat gevoel van beoordeelt worden en misschien zelfs wel schaamte kunnen verliezen in de nabije toekomst.

[carmenchewerk-blog]

Een cd-speler zonder straatartiest

Ik was niet de enige die even verbaast bleef staan. Op de meest random plekken in Rotterdam waren cd-spelers verspreid waaruit een vertellende of zingende stem te horen was. Het trok heel wat aandacht van de mensen die langsliepen.

Vandaag ging ik onder andere naar Rotterdam om te winkelen en rond te kijken. Het gebeurt wel eens dat je straatartiesten tegenkomt die harde muziek draaien of zelf zingen. Het verbaasde mij daarom niet gelijk toen ik allerlei geluiden hoorde en een radio zag staan. Wel kreeg ik mijn vraagtekens toen ik zag dat het geluidssysteem met een dikke ketting vastlag en er geen mens in de buurt leek te zijn die er mee te maken had. Erg vreemd.

De verspreidde radio’s waren allemaal anders van elkaar. De een was klein en kapot, de ander ouderwets en groot. Dit wijst erop dat er hoogstwaarschijnlijk geen officieel bedrijf achter deze actie zit. Iedere cd-speler leek een andere boodschap of lied af te spelen maar als ik me niet vergis waren er twee die dezelfde stem afspeelden.

Ik had wel meer te doen en besloot verder te lopen, weg van het station en het centrum in. Niet veel verder merkte ik een tweede radio op. Een paar minuten later nog één en toen nog één. Wat was er aan de hand? Meerdere mensen leken dat te denken en bleven even staan om de situatie proberen te begrijpen.

Wanneer ik langs een radio kwam met alleen een stem probeerde ik het te verstaan. Al snel viel mij op dat de stortvloed van woorden niet Nederlands klonken. IS? Dat is het eerste wat in mij opkwam, hoe stom het ook klinkt. Een moslimgemeenschap die haar boodschap wil overbrengen en voorbijgangers wil beïnvloeden met haar woorden en muziek.

Dit idee werd alleen maar sterker toen ik op weg was naar de trein om naar huis te gaan en weer langs de eerste radio kwam. Net zoals op de heenweg stonden er mensen verbaasd te kijken. Behalve één meneer. Hij stond boven op een verhoging naast de radio en verkondigde het evangelie en vertelde over de liefde van Jezus aan voorbijgangers. Was er op deze plek een geloofsstrijd bezig? Misschien wel, misschien ook niet. Ik heb geen idee maar het vermoedden dat ik had werd wel sterker door deze enthousiaste man op dat muurtje.

Als ik terugkijk naar de eerste uitleg die ik voor deze situatie had: ‘IS?’ Dan besef ik me hoeveel ik ben beïnvloed door alle nieuwsberichten. Met de aanslagen in Parijs was het nieuws vol van IS dit en IS dat. Ik zei tegen mezelf dat ik verdorie hier niet bang voor zou worden. Dat ben ik ook nog steeds niet maar wel merk ik dat IS toch ergens in mijn achterhoofd zit. Ik ben vast niet de enige Nederlander die dit heeft. Niks is zeker, misschien was het wel een actie van een Rotterdamse kunstschool en was de taal een verzonnen taal om de ‘kunstigheid’ te laten zien? Wie weet zien we het morgen in het nieuws.

(Helaas ben ik zo dom geweest om geen foto te maken. Wel staat hierboven een foto van de regenboogweg in Rotterdam.)

[carmenchewerk-blog]

De lokale burger als waakhond...en wij dan?

‘Je hoeft geen opleiding te hebben gevolgd om journalist te zijn.’ Deze woorden heb ik al vele malen gehoord tijdens mijn half jaar als studente  Journalistiek. Gister had ik het er nog over met een klasgenootje en wij kwamen tot de conclusie dat het toch wel handig is zo’n studie, je leert namelijk veel skills al erg vroeg. Succes hebben ligt dan net iets minder aan welke mensen je kent en hoeveel geluk je hebt.

Maar goed, nu over het artikel van deze week. Ik was op zoek in de Stentor, de lokale krant van Zutphen en omgeving, naar een interessant nieuwtje om over te schrijven. En ja hoor, daar kwam ik bij het artikel dat precies de statement aan het begin bevestigd. De titel van het artikel: ‘Droger vlak voor actie 100 euro verhoogd, mag dat?’

Ellen was op zoek naar een wasmachine voor haar dochter die binnenkort op kamers zou gaan en dacht mooi geld te besparen door de machine te kopen tijdens de BTW-vrije dagen. Nou, zij kwam achter een ontdekking die deze actie heel wat minder mooi maakte dan het leek. De prijs van de wasmachine was namelijk een dag voordat de actie begon verhoogd. Voor Ellen en haar dochter betekende dit dat ze uiteindelijk maar een paar cent zouden besparen wanneer ze de wasmachine tijdens deze BTW-vrije dagen zouden aanschaffen.  

Op deze ontdekking wil ik verder niet door gaan. Waar ik wel even bij wil stil staan is de statement die aan het begin is gemaakt: ‘Je hoeft geen opleiding te hebben gevolgd om journalist te zijn.’ De grootste rol van de journalist is de waakhondfunctie toch? Nou, Ellen laat hier perfect zien dat de burger ook een waakhond kan zijn. Zij ontdekte iets dat niet zuiver was, deelde het en zocht naar een verklaring.

Aan de ene kant wordt ik hier blij van. Mensen die zelf naar uitleg zoeken en het delen met de mensen om hun een. Aan de andere kant maakt dit mij zenuwachtig. Als journalist, wat blijft er dan nog over?

Link naar het artikel in de Stentor

[carmenchewerk-blog]

Wat zijn we toch verwend met z’n allen

Vorige week keek ik een aflevering van ‘Arm in Nederland? Eigen schuld!’ Waar twee vrouwen leven als een dakloze om te zien hoe dat is. Ja ja, die heb je in Nederland! Als je zoals ik in een dorp woont ergens afgelegen en heerlijk rustig, is het je misschien nooit opgevallen maar er zijn genoeg mensen in ons land die op straat leven of nog nét kunnen rondkomen met een dak boven het hoofd. Dan hebben we het nog niet eens over al die vluchtelingen.

Hoe vaak loop je een vioolspelende, jonglerende of stilzittende zwerver voorbij? ‘Ja maar als je ze geld geeft halen ze toch alleen maar drugs.’ Maar wat als dat nou niet zo is? Wie weet zit zo’n oude meneer alleen maar te wachten op die euro waarmee hij een brood kan kopen.

Nou moet ik toegeven dat ik eerder deze mensen ook bijna nooit iets gaf maar dit programma heeft mij echt aan het denken gezet. Ik heb superveel geluk dat ik studiefinanciering heb en slaap met een dak boven mijn hoofd. Ik ben meer gaan delen.

Wil je geen geld geven omdat je verwacht dat het wordt opgerookt? Geef dan iets anders, liga’s of een broodje bijvoorbeeld. En dan die glimlach (die een paar scheve gele tanden zichtbaar maakt). Daar word ik in zo’n koude wereld even heerlijk warm van.

Ik hoop dat meer mensen hun goede kant laten zien en zullen merken hoe fijn het is om te geven. Denk alsjeblieft na voordat je naar een demonstratie gaat tegen vluchtelingen in jouw wijk. Geef een dakloze eens een glimlach en een broodje. Lig jij ’s avonds met een volle maag in een warm bed wetend dat het morgen ook zo zal zijn? Nou, dat gun je een ander toch ook?!

Kijk hier de afleveringen van ‘Arm in Nederland? Eigen schuld!’

[carmenchewerk-blog]

Bloggen….Maar dat kan toch iedereen?

(foto)

Jazekers! Maar het boek ‘How blogs work’ van Stephanie Duval geeft je tips om gerichter en gepassioneerd te schrijven in je posts. Daarnaast leer je van haar manieren om meer mensen van je blog te laten genieten en er uiteindelijk een betaalde baan uit te halen.

Er valt superveel te vertellen over dit boek maar ik heb eventjes snel een paar tips gekozen die er voor mij uitsprongen:

- “De grootste fout die je kunt maken, is niet gaan bloggen omdat je ‘nog niet   goed genoeg’ bent.”

- “Wat een blog ECHT een blog maakt is de sterk persoonlijke aanpak en   invalshoek.

- ”Baken je inhoud af.”

- “De keuze is aan jou om je te concentreren op het professionele (zakelijke) of   puur op je persoonlijke bedoelingen.”

En als ik dan kijk naar die laatste keuze… Het boek belicht beide kanten maar ik heb het idee dat Stephanie meer de business kant op ging. Ik merkte op een gegeven moment dat ik de dingen waar ik in de eerste helft van was overtuigd, nu bijna losliet door de info in de tweede helft. Bijvoorbeeld: “Wees niet geobsedeerd met de cijfers” en later in het boek gaat het over het vangen van meer lezers. Waarom is er voor deze volgorde gekozen? Dat vraag ik mij af. Als het omgedraaid zou worden zou de informatie waar ik het meest aan had beter blijven hangen.

Ook al zijn er een paar dingetjes die ik niet zo interessant vond (het business deel), heb ik toch heel veel geleerd van dit boek. De interviews aan het einde van ieder hoofdstuk lieten zien hoe de tips en tricks in het echt werken en inspireerden mij. Ik realiseerde mij in de eerste helft van het boek welke kant ik op wil met ‘Koreanvibesonly’, mijn niche-blog.  Daarnaast werd ik verschrikkelijk gemotiveerd en daarom vind ik dit boek een echte aanrader voor iemand, ook een journalist, die een blog wil beginnen, er geld mee wil verdienen of die even herinnert moet worden aan de reden waarom hij/zij ook al weer blogt.

Lees hier hoe welke kant ik op ben gegaan met mijn blog na het lezen van dit boek. 

[carmenchewerk-blog]

Zoute thee en lange winters

Mongolië, een land dat niet op de meeste reislijstjes bovenaan staat. Misschien door haar korte zomers? Het is wel een zonde, denk ik nadat ik ‘De volle maan als beste vriend’ heb gelezen. Jannie vertrekt met Paul voor twee jaar naar Mongolië. In die twee jaar beleeft Jannie Mongolië tot in de puntjes. Het begin van leven en de dood, de elite en de armen, ga zo maar door. Het valt haar dan ook zwaar wanneer ze voorgoed terug moet naar Nederland. Mongolië is in haar gaan leven, dat laat je niet zomaar achter je wanneer je er eenmaal bent geweest.

Als ik het boek zo lees vraag ik me wel af wat ze daar nou eigenlijk heeft gedaan. Je leest over het reizen, maar verder? Ik kan me daarnaast ook bijna niet voorstellen dat ze geen actie onderneemt wanneer ze hoort over de hongerige, verkleumde vaak stervende straatkinderen die onder de grond slapen. Dit is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd maar het frustreert me wel wanneer ik niet lees over wat ze nou wel heeft gedaan. Ik bedoel, als je daar zit te niksen kun je op z’n minst anderen helpen…toch?

“Ik ben opgegroeid in het uiterste noorden van Friesland. Het uitzicht door het voorraam van ons huis bood een blik op de lege horizon, die slechts door één fabriekspijp werd ontsierd: die van de koekjesfabriek van Hallum.” Met deze citaat wordt mij duidelijk waarom dit een goed boek is voor journalisten. Wees niet bang om alles wat normaal voor je is achter te laten. Zie wat er in andere landen gebeurt en schrijf er over. Daarnaast, wanneer je naar een ander land reist, er voor een poos woont en echt meeleeft met de bevolking, krijg je meer inzicht over het land zelf. Wanneer je er over schrijft en vertelt geef je anderen dat inzicht en kun je beargumenteren en achtergrond geven aan wat in het nieuws komt. Onmisbaar naar mijn mening, voor een journalist die schrijft over het buitenland.

[carmenchewerk-blog]

Legalisering van de wietteelt

30 November 2015

De verkoop van wiet in Nederland, hier is lange tijd veel onduidelijkheid over geweest. Mensen weten dat ons land bekend staat om haar drugsverkoop maar velen weten niet hoe het in de winkels komt.

Even snel De verkoop van wiet in Nederland wordt gedoogd. Dit betekend in de meest simpele taal: het mag maar eigenlijk niet. Omdat de hele wietindustrie in Nederland gedoogd is, hebben de toezichthouders het overzicht verloren. Er worden vele kwekerijen en drugslabs opgerold maar hoe veel er in Nederland omgaat…? Dat is lastig te schatten door de regelgeving.

Gemeentes hebben hier serieus over nagedacht en willen de wietteelt uit het illegale circuit halen. Ze willen vergunningen uitgeven om een beeld te krijgen van hoeveel er omgaat en grip te krijgen op de productie en verkoop hiervan.

“De cannabisindustrie is sterk verweven met georganiseerde criminaliteit die ook actief is in xtc en mensenhandel. We zien criminelen die trachten invloed te verwerven op het lokaal bestuur.” – De Volkskrant. Hieruit wordt duidelijk waarom gemeentes door heel Nederland “in eens” met dit idee komen.

De ideeën van de gemeenten

Idee 1, gelegaliseerde teelt: Hier word gedacht aan social cannabis clubs. Dit zijn besloten clubs met leden die zelf hun wiet telen en gebruiken.

Mijn gedachtes hier over Social cannabis clubs…. Dat kan niet veel goeds betekenen. Ik denk dat er geen gemeente is die graag zo’n club in de buurt heeft. Daarnaast weten dealers en gebruikers hoeveel geld er komt kijken bij wiet en kan zo’n clubs misschien zelfs uitgroeien tot ‘dealerparadijs’. Wanneer telen gelegaliseerd zou worden denk ik dat het probleem alleen maar groter wordt. Tenzij wij als land genoeg geld hebben om scherp toezicht te organiseren.

Idee 2, het vergunningensysteem: Gemeentes geven vergunningen uit. Deze vergunningen worden niet zomaar uitgegeven. De ondernemer word gescreend op goed gedrag en mag onder hele strenge voorwaarden telen en verkopen. Wanneer dit systeem een definitieve vorm zou hebben aangenomen, moet er een cannabiswet worden opgesteld door Den Haag. Een wet die een ‘landelijk en eenduidig beleid’ regelt.

En dan ik Met vergunningen zal de teelt illegaler en mogelijk met meer geweld gaan als de productie net zo hoog moet blijven zoals nu. Er zijn daarnaast denk ik weinig telers die vrijwillig door de overheid op de vingers worden gekeken.

Stel dat dit systeem wel zou werken, dan zal er naar waarschijnlijkheid minder geproduceerd worden dan nu. Wat betekend dat er minder wiet in de coffeeshops ligt en de prijs omhoog zal gaan. Dan kunnen er een paar dingen gebeuren:

Gebruikers zullen denken: weetje, het wordt me toch een beetje te duur. Laat ik maar wat minder gebruiken.

Meer mensen zullen geïnteresseerd worden in de wietteelt omdat er meer geld mee valt te vangen. Meer illegale telers zullen opduiken

Boze gebruikers omdat ze meer geld moeten betalen voor hun gewoonlijke hoeveelheid. Deze zullen illegale dealers proberen te zoeken wat het gevaarlijker maakt op straat en het gebruik oncontroleerbaar blijft.

Er zijn vast nog meer scenario’s die we kunnen bedenken. Dit laat zien dat er twijfels zijn bij dit nieuwe idee.

Er is al zo lang discussie over het (half) legale -hoe we het ook willen noemen- drugsbeleid in Nederland. Willen we wel dat ons land om drugs bekend staat? Dat een grote groep toeristen speciaal daarvoor naar Nederland komt?

Met dit rapport komen gemeentebestuurders regelrecht tegenover de regering in Den Haag te staan. “In mei nam de Tweede Kamer nog een CDA-motie aan waarin het kabinet werd opgedragen gemeenten ‘geen enkele ruimte’ toe te staan voor gereguleerde wietteelt.” Het is dus nog de vraag hoe dit alles afloopt.

En wat vind Nederland hier van?

Aan het einde van het artikel staat dat het 205 keer is gedeeld op Facebook. Nu was ik wel geïnteresseerd in de meningen die hier over rondgaan. Drugs is in vele wijken aanwezig, dus er zullen vast veel mensen iets te zeggen hebben.

Mevrouw H. ja graag verandering in beleid we lopen achter op de rest van de wereld! Ik pleit dan ook voor transparantie en product informatie “like-emoticon” 13 likes

Meneer S. Gaat de overheid ook eigen vuurwerk maken om het illegale circuit tegen te werken? Of medewerkers voor bordelen werven om de vrouwenhandel tegen te gaan? Ik vind de gedachte dat als je wietteelt reguleert het illegale circuit verdwijnt nogal optimistisch. 4 likes

Meneer N. Happy monday to the Dutch Kingdom. 5 likes

Er zijn veel mensen die het er over hebben, en er zijn vele momenten hiervoor geweest. De meningen zijn verdeeld natuurlijk. Mensen die er mee te maken hebben en mensen die toekijken. Wat vind jij?

Bronnen Officiële artikelen: de Stenor (Kort), de Volkskrant (lang) Facebook: Volkskrant Foto:  ☆

[carmenchewerk-blog]

VR vs IS

Nu er zo veel word vernietigd door IS in de wereld vind ik het geniaal dat Virtual Reality hier hard tegenin gaat. Terwijl IS cultuur erfgoed sloopt is het originele beeld nog steeds te bezichtigen door toeristen.

RecoVR: Mosul, a Collective Reconstruction In februari 2015 vernietigde IS verschillende kunststukken uit het museum in Mosul. Deze kunstwerken waren al zeer oud en onvervangbaar, daarnaast waren ze van grote waarde voor de bevolking in het gebied rond het museum.“In front of something like this, we are speechless, murder of people and destruction is not enough, so even our civilisation and the culture of our people is being destroyed.” Verteld Kino Gabriël, een van de leiders van het Syriac military counsil. In het bovenstaande filmpje kun je zien hoe de IS strijders in het museum te werk gingen.

Het verdriet om het grote verlies werd iets verlicht door het VR project dat werd gemaakt. Een organisatie verzamelde foto’s van toeristen en videomateriaal van jihadisten en verwerkten dat tot digitale 3D modellen. Ziv Schneider en haar mederegisseur besloten te helpen en iets te maken waarin deze creaties bewaard konden blijven. Zo ontstond het VR project.

Persoonlijk vind ik zo’n project briljant. Misschien kunnen wij niet altijd en allemaal met wapens tegen de IS vechten, maar dit soort acties, waardoor die van hun minder impact op ons hebben, vechten wij tegen de IS.

Maar… Dat is de eerste gedachte die in mijn hoofd rondgaat en daarna besef ik pas dat VR niks meer is dan een plaatje. De gebouwen zijn er echt niet meer en dat speciale toeristische gevoel wanneer je zo’n monument bezoekt, waar is dat gebleven?

De laatste tijd wordt er, omdat VR ineens een hype is, heel veel ‘crap’ geproduceerd. Zodat je bedrijf ook iets VR-achtigs heeft. Verteld Caspar Sonnen, oprichter en curator van de Doclab-competitie voor nieuwemediaprojecten van op het IDFA. Gelukkig worden er ook werken met meer inhoud gemaakt, zoals RecoVR: Mosul, a Collective Reconstruction.

Virtual Reality Nog nooit heb ik dit in het echt meegemaakt maar de techniek en het eindproduct lijken mij wel erg interessant. Voor gebeurtenissen zoals in Mosul is VR natuurlijk fantastisch maar verder heb ik er twijfels bij. Het is natuurlijk super wanneer dit soort dingen mogelijk zijn maar het brengt ons ook verder van de realiteit. Met de techniek dat we nu hebben is het vaak al moeilijk om niet naar een andere droomwereld te ‘verhuizen’ en ik denk dat dit met VR nog moeilijker word.

Er word verwacht dat VR volgend jaar een impuls zal krijgen omdat steeds meer VR-brillen toegankelijk zijn voor de consument. Nog in de startblokken zijn de interactieve VR-projecten.

Persoonlijk vind ik VR een mooie uitvinding en ik ben erg benieuwd naar de groei maar ik hoop wel dat het niet ons ‘echte’ leven zal overnemen in de toekomst. Het lijkt me namelijk niks wanneer iedereen met zo’n VR bril rondloopt. De eerder genoemde Sonnen zegt hierop: “Nee, natuurlijk niet (dat iedereen met zo’n bril rondloopt). Net als niet iedereen de hele dag met een roman van 300 pagina’s voor zijn neus zit.”

Documentairefestival IDFA Tijdens dit festival worden de verdere mogelijkheden van Virtual Reality onderzocht. Probeer VR zelf eens uit hieronder!

Lees hier het volledige bericht over de vernietiging van IS in het museum. En hier kun je meer vinden over het Documentairefestival IDFA

[koreanvibes-only-blog]

9 Tips van Ernst Jan Pfauth om jou blog een succes te maken

Het einde van de presentatie naderde maar Ernst Jan (de Correspondent) wou ons niet zomaar het diepe in gooien. Hij gaf ons nog negen, maar volgens mij waren het er stiekem veel meer, tips om je blog een succes te maken.

Bedenk een niche waar je niet over uitgesproken raakt. Blijf met je blogposts vervolgens ook binnen je niche en bedenk een goede blognaam die er bij past.

Hoe weet je of je de goede niche hebt? Als je binnen 15 minuten 15 koppen kunt bedenken dan zit je goed.

Creëer je eigen ‘moederschip’. Jouw blog moet de plek zijn waar mensen steeds naar terugkomen. Je kunt bijvoorbeeld steeds via twitter naar je blog linken.

Begin gewoon met schrijven. Zie je blog als een soort notitieblok. Laat je blog een stroom van notities zijn. Je kunt linken en je hoeft niet alleen ronde verhalen te leveren. Genres waarover je kunt bloggen: Aanbevelingen -> Leg uit waarom iets goed is dat je aanbeveelt Actualiteit ->         Gebruik dit genre om aandacht te trekken voor een                                bepaald onderwerp. Llink, wanneer mogelijk, naar                                eerder werk. Handleiding/bundeling -> Blijf wel bij de niche van je blog! ‘Dit waren                                de beste…’ Lezersvragen -> Maak een knop op je blog zodat lezers makkelijk                                hun vragen kunnen stellen

Luister naar het blogadvies van de 17de eeuw. Probeer zo compact mogelijk te schrijven. Stel bijvoorbeeld een limiet vast van 350 woorden. Schrijf daarnaast je verhaal alsof je in de kroeg zit, begin je verhaal met een anekdote en kijk per verhaal welke mediumtypes je kunt inzetten.

Gebruik je blog als een manier om te netwerken. Maak een lijst met experts en verzin een routine waarop je ze benaderd.

Benader de mensen waarvan je iets wilt, bijvoorbeeld een interview, op een helpende manier. Wanneer je ze aanbood ergens mee te helpen stemmen ze sneller in.

Vind de Matthijs van Nieuwkerk in jezelf. Ga mensen interviewen, via de mail of in het echt. Hierdoor leer je interviewen, creëer je je eigen nieuws en bouw je een netwerk op. Begin bij toegankelijke mensen.

Stel een ritme op voor jezelf en begin vandaag nog!

Voor verhalen van blogtalent E.J.P:  ☆ Bron afbeelding:  ☆

[koreanvibes-only-blog]

Hennepstekkerij ontdekt in Brummen

Ongeveer vijf jaar geleden  woonde ik in Zutphen in een buurt waar drugs iets veel voorkomends was en nog steeds is. Toen was ik nog klein en merkte ik er niet superveel van maar nu staat het regelmatig op destentor.nl. Misschien heb ik door vroeger nu meer interesse in drugszaken, vandaar dat ik voor KoW dit artikel gebruik.

Brummen is een heel net dorp. Naja, er is één keer eerder een kwekerij gevonden bij de buren van onze buren. Maar toch verbaasde het mij dat er nog een Hennepstekkerij in ons dorp was ontdekt.

© Wikipedia Commons

Het gaat om een kwekerij aan de Hazenberg waar twee mannen, een van 51 jaar uit Arnhem en een van 66 jaar uit Duiven. In het bedrijfspand stonden 430 moederplanten en bijna 12000 hennepsteken. Zoals gewoonlijk werd de stroom illegaal afgetapt.

De kwekerij werd niet ontdekt door het illegaal tappen van stroom maar door de hennepgeur die dichtbij het pand hing.

De twee mannen zitten nog vast voor verder onderzoek.      

destentor.nl

En door dit artikel ben ik gaan denken: als er zo veel plantages worden ontdekt en opgedoekt, hoe komen coffeeshops dan aan hun wiet en andere producten?

Er zijn veel thuiskwekers in Nederland die met het verkopen van wiet wat extra’s willen verdienen maar het telen is altijd verboden. Er is geen regel die zegt dat je tot vijf planten thuis mag hebben ook al denken veel mensen dat die regel wel bestaat. In het bezit zijn van vijf of minder planten betekend het inleveren van je planten en wiet wanneer je word ontdekt. Meer dan vijf betekend strafrechtelijke gevolgen.

Er zijn ook veel grote wietplantages, deze leveren vaak aan de coffeeshops, en deze worden op de raarste plekken ontdekt maar wel minder snel. Zij huren een elektricien in die hun stroom onmeetbaar maakt. De wietlucht is voor de telers jammer genoeg minder goed te verbergen maar ventilatie systemen voorkomen een groot deel.

Het verkopen van drugs is dus een vaag verhaal hier in Nederland. Het wordt ‘gedoogd’ zeggen ze dan. Aan de ene kant van de toonbank wordt wiet aangeleverd uit huis- en grotere kwekerijen, weliswaar vier of vijf keer per dag omdat een coffeeshop maar 500 gram wiet mag bezitten terwijl de verkoop aardig hard gaat. De wiet wordt altijd contant betaald en daarna is het in gedoogd bezit van een coffeeshop. Vervolgens gaat het de toonbank over, maximaal vijf gram per koper, volgens de regels. flabber.nl

Zelf vind ik het maar een vaag verhaal. Het is interessant dat onze regering de verkoop van wiet op deze manier toestaat en ik zou graag de redenen hiervoor een andere keer willen onderzoeken.

[koreanvibes-only-blog]

Waarschuwingscampagne witte heroïne kost Amsterdam 268.000 euro

14 oktober 2015

De waarschuwingscampagne van de gemeente Amsterdam die waarschuwde voor de witte heroïne die verkocht werd als cocaïne heeft in totaal 268.000 euro gekost.

De kosten zaten vooral in de 35 matrixborden die door de stad werden geplaatst. Die kosten kwamen namelijk uit op een kleine twee ton.

De waarschuwingsborden kostten 650 euro per bord per week. Ook ging er een kleine 50.000 euro op aan flyers en de verspreiding ervan. Tevens ging er bijna 10.000 euro op aan pushberichten op social media.

De campagne was in vijftien landen actief. Tevens stelde de gemeente heroïnetests beschikbaar om cocaïne te testen, daarvan werden er in totaal 1.100 verkocht. Ook werden er 90.000 flyers uitgedeeld. Uit een evaluatie blijkt dat de instanties goed met elkaar samenwerkten ten tijde van de campagne.

Wel bleek dat voor de incidenten de verkoop van vervuilde drugs niet goed werden geregistreerd. Dit werd pas na die tijd goed geregistreerd.

Eind vorig jaar vielen er drie doden na het gebruik van de heroïne, omdat het werd verkocht als cocaïne. Zeker twintig anderen raakten onwel. De politie opende een klopjacht op de verdachte die zich uiteindelijk in april zelf meldde bij de politie. Hoewel hij niet door getuigen werd herkend, zit hij nog steeds vast.

Wat hiervoor is gebeurd: Het bovenstaande bericht gaat over de kosten van het witte heroïne probleem dat eerder dit jaar plaatsvond. Een 42-jarige verdachte heeft zichzelf aangegeven nadat beelden van hem werden vertoond op Opsporing Verzocht. De man zei zelf niet te weten dat de heroïne vervuild was en probeerde de handelaar te lokaliseren. Dit lukte hem niet en hij gaf zichzelf aan bij de politie denkende dat hij het zelf misschien is geweest. Het is nog niet zeker of deze man daadwerkelijk de dealer is die 17 Amsterdamse toeristen het ziekenhuis in heeft geholpen maar onderzoek is nog bezig. (7 april 2015)

Sinds 24 november zijn er geen meldingen of nieuwe incidenten geweest daarom bouwt de politie de waarschuwingscampagne af. (5 januari 2015)Maar de witte heroïne bleek nog steeds te worden verkocht. In 2015 waren er opnieuw slachtoffers, dit keer 3 Denen. De waarschuwingscampagne begint opnieuw en posters, matrixborden en folders worden opnieuw ingezet.(27 februari)

Het uiteindelijke aantal slachtoffers komt op zeventien toeristen, drie Britten overleefden het niet.

Signalement: De dealer blijkt goed Engels te spreken en vooral te verkopen in de binnenstad. De leeftijd is niet duidelijk aangezien verklaringen erg verschillen. Mogelijk heeft hij rastahaar, soms los en soms in een netje. (19 maart 2015)

Het is moeilijk om een beter profiel te krijgen van de dealer. Dit komt doordat veel slachtoffers de witte heroïne hebben gebruikt in combinatie met alcohol en/of wiet. Hierdoor zijn stukken van hun geheugen verloren gegaan. Daarnaast hebben er tot in september zeven witte heroïne deals plaatsgevonden, er zijn dus niet veel gebeurtenissen die verder onderzocht kunnen worden. Wel vermoed de politie dat het gaat om één dealer door het lage aantal transacties.

Wat is witte heroïne en waarom is het gevaarlijk? De kopers dachten dat het witte poeder cocaïne was terwijl het eigenlijk witte heroïne bleek te zijn. De heroïne blijkt uit Zuidoost-Azië te komen meld het Nederlands Forensisch instituut (NFI). Witte heroïne is gevaarlijk omdat het erg puur is. Het is alleen geschikt om te spuiten of snuiven. Daarnaast kan de drugs snel verward worden met cocaïne omdat het dezelfde kleur is en voor een lagere prijs wordt verkocht terwijl het bekend staat als een duurdere drug dan cocaïne. Door deze verwarring is er sneller een kans op overdosis.

Amsterdam is drug tests gaan verkopen om meer slachtoffers te voorkomen

Wanneer het poeder wordt opgesnoven neemt het neusslijm het op en wordt het getransporteerd naar de vitale organen. Je ademhaling wordt langzamer, je hartslag gaat ineens heel veel naar beneden en je krijgt verstikkingsverschijnselen.

Wat te doen bij het innemen van witte heroïne? August de Loor (drugsconsulent)verteld dat een bijstander degene die witte heroïne heeft binnengekregen klappen moet geven om hem/haar wakker te houden totdat de ambulance arriveert.

En wat denk ik?: Mede doordat ik veel films heb gezien waar drugs een grote rol speelden en de oude buurt waar ik vroeger woonde, heb ik gemixte gevoelens over drugs. Het brengt veel geld in het laatje van de dealers wanneer alles goed gaat maar tegelijkertijd vernielen zij levens. Drugs kan prima zijn wanneer je het met mate gebruikt maar jammer genoeg zijn er meer dan een hand vol voorbeelden waarbij het helemaal uit de hand loopt. Zelfs zo ver dat iemand op straat eindigt of onder de grond door bijvoorbeeld een overdosis of een misgelopen deal. Toen had ik nog niet eens gedacht aan witte heroïne.

Persoonlijk vind ik het af en toe best wel raar dat ik in een land woon waar het gebruiken van drugs een soort van legaal is. Alles over deze middeltjes is een beetje vaag. Veel buitenlanders denken gelijk aan drugs wanneer we ze vragen wat ze met Nederland associëren. Dit merkte ik ook bij een interview van een paar weken geleden. Is dit wel waar wij om bekend willen staan?

Interessant? Het is natuurlijk een televisieprogramma met script maar Flikken Maastricht geeft een beter beeld over de drugswereld en de gevolgen van vervuilde pillen. De aflevering van 30 oktober 2015 is daarom erg interessant als je meer wilt weten over dit onderwerp. 

Bronnen: Nieuwsartikelen:☆  ☆  ☆  ☆  ☆  ☆  Afbeeldingen:  ☆