We schijven woensdag 17 mei, en ik ben nog steeds in de war met de dagen. Ik heb een redelijke nacht gehad, zeker gezien de lange reisdag van gisteren en de jetlag door de 9 uur tijdverschil.
Zoon en ik Appten vanmorgen vroeg wat heen en weer.. Ik heb gezegd dat ik een fiets kan lenen van Patty maar het wel lekker vind om de eerste keer samen naar zijn studio in de Universiteit (Vanaf nu UVic) te fietsen. Hij was al van plan om etenswaren te komen brengen en of we samen zullen ontbijten en dan op de fiets te stappen? Goed plan.
Uiteindelijk wordt het een snelle brunch bij Patty, en hij brengt inderdaad een grote rugzak overvol met etenswaren mee.
Ik berg alles op en dan loopt Patty mee naar de fietsenstalling, legt de sloten uit en stelt de helm voor me bij (de eerste keer dat ik ene fietshelm draag). AJ en ik fietsen samen richting Uvic. Ik wat onwennig en met de conditie van een krant, dus hij fiets me regelmatig ver vooruit en wacht dan weer even als er een afslag is. Geen aparte fietspaden, af en toe wel stroken die mij middels een wit geverfde streep een veilig gevoel moeten geven want ze scheiden me van de vele snelle grote auto’s. Niet erg geruststellend moet ik zeggen. Zegge en schrijven lopen er geloof ik twee fietspaden door Victoria waarvan er de afgelopen week één met veel bombarie geopend is. O nee, de eerste is net geopend, on Pandorra.
Als we op de Campus arriveren gaan we via de studenten food & stuff bank eieren en nog wat meer halen. Ik mag gerust ook wat uitzoeken want ik ben toch de moeder van en ik ga toch koken of niet dan? Ietwat verbouwereerd maak ik bescheiden keuzes. 2 blikken kikkererwten en nog wat groen. Ik mag ook een kleine rugzak lenen en ja heus, neem zoveel specerijen als ik wil. Die ga ik de volgende dag voor het koken gebruiken. Ik wil graag iets met zalm maken. Dan vind ik zelfs een boek wat ik later weer zal doorgeven.
De ruimte, het kamertje, is heel klein, maar de muren staan vol met koelkasten voor bederfelijks en met planken voor andere zaken. en maken het tot een volgestouwd geheel met erg veel keus. Een gesmeerd lopende non-profit met uiterst vriendelijke medewerkers die alleen op zondag niet open is.
Dan op naar AJ zijn muziekstudio waar hij al een paar weken bezig is met de soundtrack voor More than a Pipeline, de documentaire die op 3 juni in première moet gaan op het Standing Rock Nation Film and Music festival in Forth Yates, North Dakota. Hij heeft al gevraagd of ik mee wil en alhoewel ik nog aarzel is hij al uit aan het zoeken wat het goedkoopste is en/of het leukste: vliegen, bus of trein.
Dat laatste komen we (hij) pas veel later op, als we onze afkeer over vliegen of liever gezegd the hassle op vliegvelden met lange incheck en andere wachttijden, en zeker met de US Security in het vooruitzicht (thank you Rump 45) en we ook met anderen de diverse veiligheidsmaatregelen om Amerika in te (kunnen) komen, hebben doorgesproken. In december is er nog een vrouw teruggestuurd omdat haar roots in India lagen terwijl ze de Canadese nationaliteit bezat. Patty heeft dan al verteld dat de Victoria-Seattle Clipper (snelle veerboot) verbinding de meest gemoedelijke grensovergang lijkt te zijn, al kan die nog steeds grimmige vormen aannemen zo zullen we enkele weken later zelf ook ondervinden, met alvast de eerste fuik van US Immigration in Victoria Harbour zelf. Het scheelt dat aas je niet doorgelaten wordt je dan in ieder geval niet terug hoeft te varen en in je al of niet tijdelijke hometown bent.
De Greyhound (bus) die we na vliegen als tweede overwegen, (Seattle-Forth Yates is 1287 mile), blijkt allang niet meer de romantische Greyhound van vroeger uit de diverse films en boeken te zijn. We horen en lezen slechte verhalen. Gedurende de komende dagen zal door zoeken en vragen duidelijker worden dat de trein met Amtrak, de Empire Builder geheten, naar Minot, North Dakota, wel eens een heel goed en goedkoop alternatief zou kunnen zijn. Eerst met de Clipper naar Seattle en daar op die trein stappen.
Wat rest is overnachtingsplek vinden en knopen doorhakken. AJ wacht op het timeslot van een week van te voren waarin de reserveringen het goedkoopst zijn én op bewijzen van het reisburau dat hij inderdaad een TravelWriter is en zodoende behalve voor een student nog voor een extra korting in aanmerking gaat komen, en ja voor de Clipper (snelle bootverbinding) gaat dat óók op voor zijn meereizende moeder.
Maar eerst zit ik nog op de fiets, op de 17e mei, en fikse heuvels maken dat ik af en toe af moet stappen en enkele honderden meters lopen. Of waren we al bij de Studio?
AJ had op het vliegveld onderweg naar Canada een telefoontje ontvangen of hij de muziek bij de documentaire More than a Pipeline wilde doen en de rest van het contact met Robert Bridgeman van de Bridgeman Foundation die de docu gemaakt had, was per mail of Skype gegaan, bewonderenswaardig effectief vind ik dat. Ze zouden elkaar bij het filmfestival, samen met cameraman Lex pas voor het eerst IRL ontmoeten (in real live).
Eenmaal in de Studio aangekomen mocht ik een paar minuten meekijken en luisteren maar omdat ik mijn neiging tot vragen stellen niet kon bedwingen, verzocht hij me beleeft of ik het veld wilde ruimen. In dit geval letterlijk want ik had bedacht dat ik de tip van Patty zou opvolgen en de komende twee uurtjes naar de naast UVic gelegen Finnerty Gardens zou gaan. Daarna zouden we samen weer op de fiets stappen om richting downtown naar een Sushi restaurantje te gaan waar je op maandag voor 14 Canadian Dollars (even kijken hoeveel dat is, ik meen een tientje aan euro’s) volgens the all you can eat formule kunt eten, maar dan in 3 bestelrondjes samengevat. My Goddy wat zou dat gaan smaken, dat wist ik nu al.
De weken die volgen zou ik heel erg vaak gevraagd worden of ik al naar de wereldberoemde Buchart Gardens was geweest en iedere keer weer zou ik dat met nee blijven beantwoorden. Ik had ze opgezocht op Internet, en behalve dat de entreeprijs voor mijn portemonnee astronomisch is (30 CAD) vond ik er zo op het eerste en tweede gezicht ook erg weinig aan, teveel Engelse Tuinen-achtig, overgestructureerd en -georganiseerd. (Sorry voor wie ze wel enorm geweldig vind).
Als ik dat aan de vragers voorlegde, beaamden ze telkens weer dat zij dat ook vonden en dat ik groot gelijk had, óók met de Finnerty Gardens te prefereren, gratis en voor niets toegankelijk én net een tikje wilder amigo. Met omgevallen bomen die weer dienen als insectenhotels en als ondergrond voor mos- en andere plantjes. Ik vond het er goed toeven en zou er in de weken die volgenden nog regelmatig terugkomen.
Ik vind feitelijk dat ik alweer aan mijn woordentax ben, van 900+ maar nog onder de duizend per post, (toen ik net telde) dus ik ga het verder even zoeken in foto’s.
O ja, de Sushi was inderdaad heerlijk. Naam? Zoek ik op. En omdat het al donker was en ik moe, én enigszins behept met nachtblindheid, ben ik met de bus terug gegaan, de fiets op het rek vóór op de bus, ideaal. En de vermoeidheid maakte ook dat ik er niet svan terechtbracht om scherp te stellen, na ja. Een indruk.
#gallery-0-10 { margin: auto; } #gallery-0-10 .gallery-item { float: left; margin-top: 10px; text-align: center; width: 33%; } #gallery-0-10 img { border: 2px solid #cfcfcf; } #gallery-0-10 .gallery-caption { margin-left: 0; } /* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */
Dit was dus Woensdag 17 mei – feitelijk dag 1 van mijn verblijf in Canada.- en mijn 4e blogpost daarover
Dag 0, Canada 2- mijn reisdag schreef ik eergisteren over in de WhatsApp vorm
Canada 1 inleiding
Canada 3 Vooruitblik op 20 en 21 mei (verwarrend ik weet het)
Alles samengevat onder de noemer #Thingsthatmakemehappy, met de rode Sockey Zalm draad als grap met inhoud er tussendoor lopend. Volgens mij ga ik die morgenochtend eindelijk kopen en bereiden voor mij en Patty. Nu al zin in.
UVic & Sockey Zalm – Canada 4 We schijven woensdag 17 mei, en ik ben nog steeds in de war met de dagen. Ik heb een redelijke nacht gehad, zeker gezien de lange reisdag van gisteren en de jetlag door de 9 uur tijdverschil.
