Kendini büyütmek zorunda kalan insanların ruhunun bir köşesinde sessiz bir çocuk zamansızca ağlardı. Büyüdüğümüzde onu korumak yine bize kalırdı. Tek büyük bildikleri bizim içimizden kopamazlar, ellerini bıraktığımızda yok olacaklarını sanırlardı.
~Bülbül Kapanı


















