gaipten gelen boşluk

[cinaibirkaos]

Bu balık yeni ayından sert etkilendiğimi gözlemliyorum. İçimde fırtına öncesi sessizlik ve derin bir huzursuzluk. Kendimi oyalamak için türlü seçenekler buluyor ve hiçbiri için yerimden kalkamıyorum. Derin bir acıya saplı halde cenin pozisyonuna geri dönmem gerekiyor gibi. Yüzleşmeye hazır değilim. İstemiyorum bu sefer. Önce kapalabhati nefes, sonra temiz bir kahvaltı, belki biraz yürüyüş (güç bulabilirsem), belki bir iki eski dostun sesi (aramak fena olmayabilir), sonrasını bilmiyorum. Saçlarımı kestirebilirim, yağmurlu bir havada, sadece kendim için. Bu havada evden çıkmayacağıma eminim oysa. İçimde kasvet istemiyorum ama buram buram kokusu burnumda. Eskiden melankolinin tadı güzelken, şimdi sadece bayağı geliyor.

Hatıralardan, üstüne binince kez düşünülmüş hikayelerden, hayaliyle konuştuğum, bazen kavgalar ettiğim insanlardan inanılmaz sıkıldım. Kendimi doğuramamaktan ve çektiğim sancıdan artık gına geldi.

[cinaibirkaos]

İçimde değişen bir şeyler var. Böyle büyümek gibi değil de daha fazla anlamak, bütünleşmek, gözlemci alanda, nötr bir şekilde kalabilmek gibi diyordum kısa bir süre önce. Tam olarak böyle hissediyordum uzunca bir dönem, şimdiyse hadi biraz görünür olalım. Hadi saklandığımız yerden çıkalım. Hadi biraz ses çıkaralım, bir şeyleri değiştirelim noktasındayım. Nasıl ve neden geldim buraya?

Kova çağından bu kadar hızlı etkilenmiş olabilir miyim?

Yoksa Aslan dolunayı etkisi mi?

[cinaibirkaos]

Bi şeyler oluyor çocuklar ve ne yapacağımı bilmiyorum. Boğazımda bir baskı. Kelimeler böyle hunharca sesli sesli dışarı çıkmak istiyor. Yazmak kesmiyor, tatmin etmiyor böyle kamera açık her konuda fikrimi uzun uzun anlatmak istiyorum birilerine. Böyle bazı farkındalıklar yaratayım, terapistle konuşulması gerekenleri topluca konuşalım, hatta bilgece konuşuyor gibi yaparak alttan alta ahkam keseyim, birilerine ayar vereyim. Aman da ne cahilsinizi kibar kibar giydireyim istiyorum. Evimde sade sade otururken çağın salgınına mı yakalandım? Nerden aldım bu virüsü? Ya da bir süre duvarlarla konuşsam geçer mi insanlarla konuşma dürtüm? Yeni bir döngüye mi giriyorum yoksa? Ya sosyalleşen birine dönüşürsem? Ay birileriyle etkileşime mi gireyim, bilirkişilik mi yapayım olur olmadık konularda. E bizde boşuna o kadar okumadık diimi diyeyim öyle havalısından.

Yani telefonla konuşmayı sevmeyen biri olarak tanıdığım herkesi aramayı düşünüyorum garip bir şekilde, yani tehlikenin farkındayım son derece, bilmem anlatabildim mi?

Bu boğazımdaki baskıyı sağlıklı bir şekilde rahatlatma yolunu bulmaya niyet ediyorum.

[cinaibirkaos]

Dün pek çok şeyin birikimi bir anda boşalınca gözlerimden ne yapacağımı kestiremedim. Tam olarak neye ağladığımı anlamayı denedim soluklanıp. Pms dönemi krizi mi, gökyüzü olayları mı, bir süredir sakin ve kontrollü bir şekilde sorunları değerlendirme çabam mı diye düşünceler yanıp sönerken kendimi ‘her şey yolunda’ derken buldum. ‘Her şey olması gerektiği gibi’. Sonra ‘Hayır toksik pozitiflik yapma, bazı şeyler ters gidiyor’, ‘ Yo, düz gidiyor sadece sen şuan berrak göremiyorsun’. Bu sefer ağlamaya devam ederken duygumu nasıl yorumlamam gerektiği üzerine kafa yorduğumu fark ettim. Neye üzüldüğümü tespiti bırakmıştım, tamam birikmişti işte şu ve bu sebepler. Ama duygumun adını doğru koyabiliyor muydum? 

Tanımadığım birileri konuşup duruyordu kafamın içinde. Birazı kitaplardan, birazı sosyal medyadan, bir kısmı psikolog, bir kısmı ‘that girl’. Kendimi teselli etme şeklimi ararken kaybolmam çok komik geldi sonra. 

İçimde tuttuğum sesim, birikmiş enerjim, duygularım bir şekilde bedenimi rahatlatmak için taştı hepsi bu. Tesellilik bir durum da yok işte. Yaşıyorsun ve bazen kutlamalar yaptığın gibi bazen ağıtlar yakıyorsun. Hepsi dualite gereği. Dengede kalabilmen için. Zıtlıkların bütünlüğü. Başkalarına da yetecek kadar mutlu, başkalarına yetecek kadar da üzgünsün. Bir tarafın diğerine ağır basması gerekmiyor. Duyguların tadına bakmak herkesin hakkı. 

Ki geçirdiğim uzun keder zamanlarına bakarsak, birilerinden mutluluk alacağım ve birilerine acı vereceğim var. 

Bir nokta var orayı görüyorum ama hala aramızda mesafe var. Alacak ve vereceğin olmadığı. Gözyaşının ya da gülmenin aynı anlama geldiği. Her şeyin etiketsiz sadece var olduğu. Güneşin ya da gecenin yüceltilmediği. Birinin diğerinden daha üstün olmadığı. Oyalanıyoruz ama buralarda değil mi şimdilik? O ya da bu şekilde..

[cinaibirkaos]

Kime anlatmaya geldim bilmiyorum. Bir evin ortasında tek başıma, zihnimdeki sesleri susturamıyorum. Annem onunla ilgili olduğunu sanıyor çocuklarındaki bu hüzne yatkın mizacın. Ne kadarı onunla ilgili bilmiyorum ama hatayı hep kendisinde araması doğru değil, bunu biliyorum. Belki bu özelliğimi ondan almışımdır ama; sorunlardaki sorumluluğuma büyüteçle bakmak. 

En nihayetinde hiçbir şey hiçbir zaman tek taraflı olmuyor. Bazen payımızı tam olarak idrak edemiyoruz; ya kendimize çok yükleniyoruz ya da bi türlü bizle ilgili olan kısmı fark edemiyoruz. 

Her işaretin peşine düşünüyorum anlamak için. Doğduğum gün ve saat suçlusu değil, sadece kendimi anlayabileyim diye bir rehberlik buna bağlı olarak çıkan tüm sonuçlar. Yine de insan muhteşem kombinasyonlu, doğuştan şansı yaver olanlar kadar kolaylık bekliyor bazen haritalarından. Zor bir hayatım yok aslında, bunu ima etmek ya da tam olarak açıklamamak haksızlık olur. 

Kolay bir hayatı, karmaşık algılama şeklimle güçleştiriyorum. Ya da normal olana uyumlu gözükmek için ciddi bir çaba sarf etmem gerekiyor. Bunun yaşlandıkça kolaylaşacağını sanıyordum. Oysa sadece daha iyi taklit etmeyi öğreniyor insan. Kardeşlerim için de öyle; çok boyutlu düşünmenin kurbanları oluyoruz gün sonunda. Saçlarımız dökülüyor, egzamalarımız çıkıyor, yeme bozukluklarıyla cebelleşiyoruz. Birbirimizden farklı olmamıza rağmen, midemize vuruyor ilk önce stresimiz. 

Empati o kadar da iyi bir şey değil. Herkesi bir yerinden anlamak, konuşurken söylediğim birini incitir mi diye düşünmek, ölçmek, biçmek.. Hele ki özgürlük adı altında diline gelenin anlamını bilmedin hunharca ses çıkarın insanların arasında. Bir soru soracakken haddimi aşar mıyım, özeline girer miyim, sınırına saygılı mıyım diye iç hesaplamalarda olurken sen, diğerinin paldır küldür davranması. Üstelik kaba olmamak adına, rahatsızlık hissiyle nezaketini koruma çaban.  Sonunda en çok kendini biçmiş, oymuş buluyorsun nihayetinde.

Bu da aslında bizim de biraz az düşünmeyi öğrenmemiz için hayatın ısrarla karşımıza çıkardığı tipler. Bu kadar kafa yorma, bak onlar nasıl da mutlu, nasıl da sağlıklı. Peki biz nerden öğrendik, kim içimize soktu ahlaklı olmak, erdemli olmak değerlidir, hanım hanımcık olmak iyidir düsturlarını? Başkalarını kendimiz gibi önemsemeyi kim öğretti Allah aşkına? Bir nesil biz, aman onun kalbi kırılır aman bu üzülür diye kendimizden ne çok şey vermeyi göze aldık. 

Ben daha hafif yaşamaya niyet ediyorum. İçimde baskıladığım beni ve kardeşlerimi hasta eden her şeyi bırakabilmemize niyet ediyorum. Onlar adına da niyeti ben ediyorum, çünkü sadece kendisi için bi şey istemenin ne olduğunu da ıskalayan bir nesil olarak, neden olmasın:)

[cinaibirkaos]

Şüpheler, korkular, arayışlar, kayboluşlar ve yorgunluk. Bırakabilecek her şeyi bırakıp yine de tutsak hissetmek.

[cinaibirkaos]

Ben seçimlerimi hep yanlış yaptım. Yazgım mıydı, kendime acı vermekten gizli bir haz mı alıyordum bilmiyorum.

Varoluşum hata yapmaktan ibaret olmasın. Ölene kadar bu hisle yaşamak istemiyorum.

Ölmeyi istemek istemiyorum.

[cinaibirkaos]

Sabah olmasa da olurdan sabah olsa da annemin iyi olduğunu görsem günlerine geçiş yaşıyorum. Bir bebeğim varmışcasına uyur uyanık halde gece nefes alış verişini dinliyorum. 

Ben, yüreğimin katılaştığına üzülen ben, hissedemez olduğum pek çok duyguyu bir kaç güne sığdırdım. 

Cumaydı S. teyzenin annesi ölmüştü, bir anda. 

Pazardı, dedem öldü. 

Pazartesi toprak. Dün gömülene ağlayanlar arkada. Önümüzde yenisi kazılıyor. Aradayız. İlk kez mi mezar kazılırken görüyorum? Yanda bir adam bütün bir domatesle ekmek yiyor. Rüzgar ve deniz. Dedem artık yok. Ben sadece annemi düşünüyorum. 

Annem..yüreği yangın. 

Salı, annem hasta. Annem iyi olsun.

Annem iyi olsun, çarşamba.

Annem iyi olsun, perşembe. 

M. doğdu, yazmak mı yazmamak mı? Hangisinde zararım dokunmaz? Sözümü paylaşmış, yazmak işareti, iyi gelsin niyetiyle.

Cuma, yeni ayın ilk günü, terapimin son günü. Beklenmedik haber. Terk edilmişlik hissi. Yasalar, kurallar bilmem neler; açıklamaların-dileklerin hiçbiri bir anlama gelmiyor yüreğimde. Yeniden birine nasıl, neresinden anlatarak başlayayım doktor? Veda böyle olmaz, biliyorsun doktor. Bildiklerimiz hiçbir işe yaramıyor. 

T. doğurdu. Yeniden teyze oldum. Canım T., ikinize de bol şans.

E.’ nin ilk haftasıydı, artık üniversiteli. O. ise bir işi sonlandırdı, yenisine başladı. İkisi de kıymetlim. 

[cinaibirkaos]

Uzuuun bir yolculuğa ihtiyacım var. Kaygılanmadan, kendimle başbaşa, bazen hiçbir şey düşünmeyerek, bazen olmayacak bir anıyı deşerek, akıp gitmek zamanın içinde. Bir dönüş tarihi olmadan, bir hesap defteri tutmadan.

Belki yolun sonunda samimiyetine, sıcaklığına güvendiğim bir dost evinde uyumak (hiçbir yüz hayalimde canlanmıyor, ne yazık), o his. Kendini koruman gerekmeden bir dize başını koyabilmek hissi.

Kendim olmanın bir hastalık olduğuna ikna olduğumdan beri mi eğlenemiyorum acaba?

Eğitilmiş beyin, kendi olarak kalmaya devam edebilir mi? Kendisinin ne olduğunu tüm bilgilerden sıyrılarak tam olarak bilebilir mi?

Yaşamak hevesi nerede bulunur? Bulunur mu bir daha? Ya da neresinden inşa edilir?

[cinaibirkaos]

İnsanın yalnızlığının geçme ihtimali var mıdır, mümkün müdür birinin varlığının o hissi yok etmesi?

[cinaibirkaos]

Eskiden bu içimdeki boşluk hissinin, aidiyet hissedememenin gelecekte bir yerde değişeceğini düşünürdüm. İsterdim, hayalini kurardım ya da. Sayısını hatırlamadığım kadar terapiye gittim, gidiyorum. Kendi söylediklerimi duyuyor, yüzyıllardır aynı hapishanenin içine sıkışmışlığıma, bir türlü kendimi oradan kurtaramayışıma hayret ediyorum.

[cinaibirkaos]

Nasıl biliyor musun, her bir parçamı birilerinde bırakmışım da artık hiç tam olamayacakmışım gibi. Yok olmakta gibi. Hani çoğalırdı insan? Aldıklarımı da sakladım oysa hep en güzel yerinde evin.

[cinaibirkaos]

yerimi bulamadım. bulabileceğime dair inancım da kalmadı. kaybolmuşluğun ortasında yitip giden ve gelmekte olan her şey için yas tutuyorum. artık iyiyi ve kötüyü ayıramadığım gibi, sevginin de nerede başlayıp nerede bittiğini bilemiyorum.

kendimle devam etmeye dayanamıyorum. 

[cinaibirkaos]

Aslında başka bir yerdeydim, şu doğum haritası analizinin hikmeti üzerine kafa yoruyordum. En nihayetinde oraya da duygularımın katılığından sezgilerimle çözemediğim bir şeyle ilgili somut bir veri bulabilmek ümidiyle savrulmuştum.

Dişil enerjimi bu kadar düşürmüşüm olabilir miyim? Sezgilerimin yerinde yeller mi esiyor? Aslında artık hislerime güvenmediğim için yok saymaktan onların kökünü kurutmuş olabilir miyim? Yeniden canlandırmalıyım! Yeniden canlanmalıyım!

Karar almam gerektiğinde, hiç istemesem de, somut veriler ışığında detayları analiz ederek değerlendirmeye çalışıyorum ve bunun beni ne kadar mekanikleştirdiğini fark edip bir de buna hüzünleniyorum.

7 kuşak atalardan gelen aktarımlar, çocukluk travmaları, pin kodu mevzusu, ebced hesabı, theta healing, tasavvufi, psikoterapi vs. derken bir de doğduğumda hangi gezegen nerdeymiş, nasıl bir açı almış, kuzey ay düğümüne de bak hele diyerek geçirir oldum son bir kaç günümü.

Öfkemin kaynağı, gezegenin muazzam konumu muymuş? E psikoloji temelli değil miymiş? Marstan mıymış?

Yoksa bireyselliğimin, tutkularımın, hayalperestliğimin, ciddiyetimin, soğukluğumun sebepleri doğduğum an gezegenlerin yerleşimleri miymiş?

Neyse neymiş.

Hepsi Hak’tanmış.

Kaynak üstüne kaynak. Sen ararsan illaki bir yerlerde bir işaretler buluyorsun. -Beyhude arayışlardan, faydasız ilimden Mevla’ya sığınıyorum.-

Tabi bulduklarını hayrına kullanabilirsen ne ala. 

Yoksa bir denizden ötekine...çırpınmaktan başka ne?

[cinaibirkaos]

Algımın oyunları eskisi kadar ağır gelmese de, fark edip önlemeyi bir nebze başarabiliyor olsam da, yine de hala yoruyor bazı zamanlar içine kendimi düşürdüğüm kuyular. 

Tam bir iyileşmenin mümkün olduğunu sanıyordum. Sanki tek eksik doğru ilacı bulmaktı ve onu bulmayı başarırsam görünmez hastalığı yenecek, arızalı yerleri onaracak ve bir daha ruhumun yaralarıyla uğraşmam gerekmeyecekti. 

Bir süredir biliyorum ki tek bir ilaç yok, hayatım boyunca düzenli olarak (bazen daha sık, bazen daha seyrek) iyi gelen ilaçları aramak, bulmak, tüketmek durumunda olacağım. 

[cinaibirkaos]

İsmimin anlamını ne zaman görsem bir yerlerde, çıksa karşıma, bir sızı gelir çöker içime;

“Daha ak, çok beyaz/ Günahtan kaçınmış/ Günahla kirlenmemiş”

ve tüm tutunamayışlarımı yine ona bağlarım;

“Sabit ve rutine bağlanmış bir hayat yerine hareketli ve değişken bir hayatı tercih eder. Etrafında olan biten her şeyden ve etrafındaki herkesten kolayca etkilenen hassas bir kişidir.” 

Çocuklara isim verirken onun başına açacağı işleri de düşünmeli ebeveynler bence.

[cinaibirkaos]

Kitaplıktan eğer Didem Madak, Birhan Keskin, Tezer Özlü kitaplarını topladıysam yanıma, anlıyorum ağrıyan yeri var içimin. Anlayamadığım, üzerine düşünmek istemediğim, hatta yalnızca sokak lambası yanan caddelerde, kimselerin olmadığı, nefes nefese kalana kadar koşmak istediğim, kendimden mi, başkasından mı, aklımdan mı, kalbimden mi bilmeden, yalnızca kaçmak istediğim yere gelmişim yine. 

Yaş aldıkça uzak durman, elini değdirmemen gereken yaralarının yerini iyi bildiğinden düşmüyorsun hayatın teklemesin diye o sızılara. Ama bazen öyle bir an geliyor ki, gafil avlanmak mı dersin, dalgınlık mı, kabuklarını soymuşsun, soymuşlar ya da ve sen kanamaktasın. Yanına aldığın kanamış, kanadığı için güçlü ve çok daha güzel kadınlarla başbaşasın. Bazen tabi her ne kadar bulsan da bazı cevapları, bulamadıklarında keşke konuşabilseler diyorsun. Ete kemiğe bürünüp, kitaplardan çıkıp karşında otursunlar, hani ses vermeseler de bakışlarıyla bilmeseler de cevabı anladıklarını göstersinler. 

Ben delicesine anlaşılmak isterken bazı geceler, belki sadece bir kişi için bile olsa, neden neden anlatamıyorum?

Olur desem ömrünü verecek adamlardan hep korktum. Ama neden? Neden çok sevildiğimi hissettiğim her an öfkelendim? Bu kadar kendimi sevmiyor olabilir miyim? Temelinde bir şeyler olmalı değil mi? Daha başka, mutlaka. Bütün psikoloji kitaplarını karıştırmamın, halim hep bozukmuşcasına onarmaya çalışmamın anlamı ne? Neden kabul edemiyorum olduğum gibi, olduğum beni? 

İncinmeyeyim incitmeyeyim diye uzak tutarak koruyorken kendimi ve diğerlerini, zaman, üzerime basarak, her an ‘yaşamıyorsun’ diye kulağıma fısıldayarak akıp gidiyor. 

On sene öncesinden biri geliyor, kendini biraz bırak diyor. Güzel diyor. Ben de istiyorum, biraz öylece bırakmak. Bu günah mı, bu yanlış mı, bu incitir mi, bu ömür boyu taşımam gereken bir sorumluluk - bir yaraya dönüşür mü? Bu yoldan mı gitmeli diye düşünmeden. Ben de istiyorum, inan istiyorum. Ve hayır, senin gibi alkole sığınarak değil, bilinçli olarak, boşvererek soruları, aman umuda kapılır mı karşımdaki demeden gülüşmeyi. Dostluk kurabilmeyi yeniden. Birilerini merak ettiğimde ve yazmak istediğimde mesela, kendimi durdurmamayı. Aman bağımız kuvvetlenmesin diye...

Gülüşmek ki, benim en sevdiğim, en hasret olduğum. 

Şimdi yine oturmuş, çocukluğumdan beri değişmeyen yeriyle Nil’i dinliyorum, kanatlarım var ruhumda çalıyor (kullanmaktan ödümün koptuğu, yürüdükçe sırtımda ağırlık yapan)...

Diyor ki on yıl öncesinden gelen, cesaretine ve özgür kız hallerine aşıktım. İnanır mısın, o kıza ben de aşıktım.

Oysa şimdi, anneme benziyorum. Sabırla ve bol bol düşünerek hareket ediyorum. Öyle demiyim diyorum, kırılır. Annem ki, kimseler kırılmasın diye içinde bin yamayla dolaşır. 

Yani o kızgın ateş, o buz dağı soğukluğu kalmadı, hep ılıman iklimdeyim artık. O derinlere sakladığım özüm dışarı çıkar diye de korkuyorum bazı, pışpışlıyor oyalıyorum onu. 

Konuşmuyorum da, anlatmıyorum da. Ama delicesine anlaşılmak istiyorum hala.

Madem döküldü ortalığa şiir kitapları, kadınları topladım yine yamacıma, mademki hiçbir şeyle de uyuşturmuyorum zihnimi ve kaçmaktan yorulmuşum biraz, yasımı tutmalı öyleyse.