Ben ne bir anneyim ne de bir psikolog ama duygularımı ya da gözlemlerimi dile getirmek için sanırım bu sıfatlara sahip olmam gerekmiyor.İnsan olmam yeterli diye düşünüyorum...
Bende her birey gibi çevremi gözlemliyorum.İnsanoğlu hergün gelişiyor fakat görüyorum ki bu gelişim aslında bizi ileri bir medeniyet boyutuna getirmek yerine tersine barbarlaştırıyor.Burada bir milletten yada ırktan bahsetmiyorum sadece İNSAN'dan bahsediyorum.
Gün geçtikce tüm dünya yaşanılmaz bir hal alıyor. Her yerde savaşlar, terör saldırıları, kadın cinayetleri, tecavüzler, çocuk istismarları, hayvanlara yapılan işkenceler.Kısacası insanlığımızdan utanmamızı gerektiren ve bir şeyleri değiştirme zamanımızın gelmiş de geçiyor olduğunu gösteren bir sürü çirkin olay.
Her olaydan sonra 3-5 gün sosyal medyadan ahkamlar kesiyor sonrasında ise bir anda unutuveriyoruz herşeyi, taki bir sonraki olay yaşanana ve vicdanımızı dürtükleyene kadar. Bir çok ailenin canı yanıyor, evlerine ateşler düşüyor, çocuklar annesiz babasız hatta sevgisiz nefret dolu büyümek zorunda kalıyorlar.Yaşanan travmalar ise bu olaylar zincirine yenilerinin eklenmesine neden oluyor.
Peki bizlerin bu gidişatı değiştirebilmek için yapabileceğimiz bir şeyler yok mu? Elbette var hepimiz çocuklarımız için iyi bir gelecek güzel bir dünya hayal ediyoruz ve bunun onları iyi okullara yollamakla, her istediklerini onlara vermekle, iyi birer iş sahibi olmalarını sağlamakla olacağını zannediyoruz.İşte herşey bu yanılgı ile başlıyor.Oysa insanı insan yapan şey okuduğu okul, çalıştığı iş, kullandığı araba ya da giydiği güzel kıyafetler değildir. İnsanı insan yapan meziyetler kişiliğinin oluşmasında yapı taşı olan sevmek,saygı duymak,ahlaklı ve vicdanlı olmak gibi erdemlerdir.
Bu yüzden aslında "Cennetin Annelerin İki Dudağının Arasında" olduğunu düşünmeye başladım.
Bir çocuğun anne rahmine düştüğü andan itibaren dış dünya ile olan en büyük bağlantısı annesidir.Onun üzüntüsünü,mutluluğunu hisseder,kendisi ile konuşmalarını duyar bu buyüzden bir çocuğun sadece bedensel gelişimi değil ruhsal gelişimide anne rahminde başlar.İşte bunun için daha anne karnındayken çocuklarınızla konuşmaya başlayın, onlara Allah’ın yarattığı her canlıyı sevmelerini, onların yaşam haklarına saygı duymalarını, vicdanlı olmalarını, bencillikten uzak durmalarını söyleyin. Bıkmadan usanmadan her gün tekrarlayın bunları.İşte o zaman dünyayı değiştirmek için bir şeyler yapmaya başlamış olacaksınız.
Yaşanan kötü olayların mağdurlarınında,faillerininde birer anne tarafından yetiştirildiğini ve evladınızın bu olaylarda hangi tarafta olacağını sizin ona vereceklerinizin belirleyeceğini unutmayın.
