My life

[femke91]

[femke91]

Hulp gevraagd bij scriptie

Hallo allemaal,

Voor mijn scriptie doe ik een onderzoek dat te maken heeft met Nederlandse televisieprogramma’s. Hiervoor ben ik op zoek naar mensen die een video willen kijken en hier daarna een paar vragen over willen beantwoorden. Het zal niet langer duren dan een kwartiertje (waarschijnlijk nog korter) en de vragenlijst is te vinden op https://www.enquetesmaken.com/s/448eca9 . Hiermee help je me een stap dichter bij mijn diploma. Alvast bedankt!

[femke91]

Help jij me met mijn scriptie?

Op dit moment ben ik bezig met afstuderen. Dat houdt in dat ik ook een scriptie moet schrijven. Die gaat in dit geval over het imago van chicklit. Nou heb je voor een imago-onderzoek heel veel meningen van mensen nodig, dus zou jij als lieve lezer alsjeblieft mijn enquête in willen vullen? Hij is bedoeld voor vrouwen tussen de 20 en 35, dus wel alleen als je tot die groep behoort. De enquête is hier te vinden.

Dankjewel!

[femke91]

iPad winnen?

Tegenwoordig kun je geen website meer openen of er is wel een actie waarmee je een tablet kunt winnen. De vraag is: werkt dit nog wel?

Zelf zou ik niet eens een tablet willen. Wat heeft zo'n ding nog voor toegevoegde waarde als je al een laptop en een smartphone hebt? Natuurlijk is een tablet makkelijker overal mee naartoe te slepen dan een laptop, maar er zitten dan weer niet van die handige Office-programma's op.

Uiteraard ga ik er niet vanuit dat iedereen is zoals ik. Er zijn een heleboel mensen die de tablet zien als een waardevolle musthave. Maar hebben deze mensen dan niet (bijna) allemaal al een tablet? De enige reden die zij dan nog zouden kunnen hebben om mee te doen aan zo'n prijsvraag is omdat ze hun exemplaar van twee seizoenen geleden willen inruilen voor iets dat blaakt van nieuwheid.

Conclusie: een tablet-winactie is zó 2012. Het wordt tijd voor de volgende trend.

[femke91]

Veolia, de busterrorist

Vanmorgen stapte ik nietsvermoedend in de bus en vroeg om een dagkaart. Dat werd dan 7,50, omdat het voor negen uur was. Die prijs liet me schrikken.

Jarenlang reisde ik met mijn vertrouwde studenten-OV gratis het land door. Alleen als ik mij eens in het buitenlandse openbaar vervoer waagde moest ik de kaartjes betalen. Geen probleem. In Frankrijk kost een buskaartje (enkele reis) namelijk de verschrikkelijk hoge prijs van een hele euro. Niks in vergelijking met de bus hier dus (hoewel je voor die euro deze week toch alweer een pizza of een fles 7Up bij de C1000 kunt kopen). Zelfs een retourtje met de nachtbus in Schotland, zelfde reisduur, is goedkoper dan Veolia en dan krijg je er nog gratis internet bij ook.

Dat brengt me op het volgende punt, namelijk wat je ervoor terugkrijt. Laten we bij de vergelijking met Schotland blijven. Daar zijn de bussen over het algemeen heel netjes en in een deel ervan, voornamelijk die naar het vliegveld en de nachtbussen, biedt gratis internet aan. Terwijl je in een Veolia-bus ’s morgens om half 8 als een sardientje tussen de mensen kniehoog in de rotzooi staat terwijl de asociale chauffeur met honderddertig kilometer per uur over een drempel crosst. En daar betaal je dan 7,50 voor? Alsof reizen voor negen uur een luxe is!

Kortom: Veolia is een afzetter, want voor de prijs van een buskaartje kun je ook bij de C1000 zeven pizza’s, 10,5 lier 7Up of veertien pakjes Maggi-saus kopen. Heb je nog vijftig cent over voor de internetrekening ook.

[femke91]

No hit wonders

Er zijn altijd wel nummers geweest waarvan ik me afvroeg waarom ze niet op de Nederlandse radio gedraaid werden, maar de laatste tijd gebeuren er wel hele gekke dingen.

Hiermee doel ik voornamelijk op Radio 538. Cascada’s ‘Glorious’ pikten ze niet op, evenals ‘She makes me go’ van Sean Paul en Arash. Vervolgens werd wel Serebro Alarmschijf met ‘Mi mi mi’. Wat klopt hier niet? Een week later werd het nog gekker. Na het geweldige Imagine Dragons-nummer ‘It’s time’ (en ook ‘Radioactive’) volledig genegeeerd te hebben, werd de single ‘On top of the world’ van dezelfde band Alarmschijf.

Ondertussen zijn er weer van die nummers die het in landen om ons heen geweldig doen, maar in Nederland geen voet aan de grond lijken te kunnen krijgen. Neem bijvoorbeeld Alex Hepburn met ‘Under’, de fantastische Milk Inc-cover ‘Last night a dj saved my life’ en ‘Impossible’ van James Arthur.

Dan zijn er nog van die artiesten die vervloekt lijken te zijn als het om succes gaat. Mijn persoonlijke favoriet hiervan is (zoals sommigen misschien wel weten) Natalia Kills. Haar laatste ‘Saturday night’ krijgt overal op internet lovende recensies. Maar airplay op de radio? Die moet ze maar van de Kerstman vragen.

Er moet een betere manier zijn om de gemiddelde Nederlander te laten beïnvloeden  wat er op de radio gedraaid wordt en in de hitlijsten komt. Maar hoe?

[femke91]

Vierdaagse

In Venray is het weer zover: basisschoolkinderen in felgekleurde shirtjes vullen al zingend de straten. Wegen waar normaal één keer in de drie dagen een auto komt, lijken nu een toeristische attractie. Wandelaars kijken reikhalzend uit naar de auto met de geopende kofferbak (gevuld met appels, pakjes drinken of ijsjes) die de pauze aankondigt. De vierdaagse is weer van start.

In groep een liep ik als nietsvermoedende kleuter de drie kilometer en inmiddels ben ik alweer toe aan zo ongeveer mijn dertiende vierdaagse. Dit jaar verken ik voor het eerst in drie jaar weer het Limburgse platteland op vier tochten van vijftien kilometer. En het blijft iedere keer weer een leuke ervaring.

Toen we op het Schouwburgplein arriveerden en daar Emmelie de Forest uit de speakers knalde, kreeg ik meteen het gevoel dat het wel goed ging komen. Daar bleek ik gelijk in te hebben ook. We wisten een heel eind voor de eerste groep krijsende kinderen te blijven en konden meegenieten van de muziek die de jongens van de scouting bij zich hadden.

Met pijn in mijn voeten zit ik nu op de bank, maar ik weet het zeker: nog drie dagen knallen en dan volgend jaar weer.

[femke91]

Als ijsberen zich insmeren

Gisteren was de koudste 23 mei ooit. In Nederland tenminste, want in Zweden en Finland was het gewoon (?) twintig graden. Terwijl ik mijn winterjas weer uit de kast haalde en voelde of de handschoenen nog in de zakken zaten, smeerden de ijsberen op de Noordpool zich in voor een dagje bakken op het strand. Als het zo doorgaat dan kan ik dit jaar op mijn verjaardag (in augustus) de schaatsen die ergens op zolder moeten liggen gaan zoeken. En de Elfstedentocht? Die krijgen we in september al.

Maar het heeft ook allemaal wel weer wat. Vanavond kruip ik op de bank met een beker warme chocomel, een chocoladecake uit de magnetron en een dvd van ‘Glee’. Gordijnen dicht en genieten maar. En morgen zetten we de kerstboom op.

[femke91]

Gaat die jurk nog uit?

(opmerking voor het lezen: deze tekst is afgelopen zaterdag geschreven, toen de finale van het Songfestival nog niet was geweest)

In de videoclips van tegenwoordig lijkt het erom te gaan wie de minste kleren aanheeft. Bij het Songfestival is dat eerder andersom, zo bedacht ik toen zangeres Esma van Macedonië het podium opkwam. Je kon haar gezicht amper zien onder het gevaarte dat ze in het oosten een jurk noemen. Mijn eerste reactie was dan ook: gaat die jurk nog uit?

Die reactie heb ik bij veel jurken op het Songfestival. Ook bij de jurk van intervalact Agnes.  Zo weinig stof als de jonge Europese zangeressen in hun videoclips dragen, zoveel hebben ze aan op het Songfestival. Gelukkig ging er bij Agnes nog wel een stuk van de jurk af. Dat zag er al heel wat beter uit.

Vanavond is de grote finale. Anouk zal ongetwijfeld weer gewoon haar broek en shirt van afgelopen dinsdag uit de koffer hebben gepakt. Ze wordt niet het podium op gedragen door een reus, ze heeft geen gitaar waar vuur uit komt en ze heeft al helemaal geen belachelijke jurk. En die broek, die mag ze aan houden.

[femke91]

Wie verlost mij uit mijn lijden?

Tussen het herschrijven van mijn wannabe eerste boek door ben ik ook nog even aan het afstuderen. Noodzakelijk kwaad, gezien ik straks wel een diploma op zak wil hebben. Zou jij als lieve lezer me daarom willen helpen? Ik ben op zoek naar Nederlanders (18-50 jaar) die de enquête op www.thesistools.com/web/?id=336117 willen invullen. Duurt hoogstens drie minuten. Als je meedoet ben ik je eeuwig dankbaar, want dat betekent dat ik me over enkele maandjes weer even kan concentreren op het schrijven. Thanks!

[femke91]

Dat gevoel dat je krijgt als je net de laatste zin van een verhaal hebt getypt.

[femke91]

Betaalbaar afslanken

Sorry dat ik hier zo ongegeneerd reclame kom maken, maar sinds vorige week loop ik stage bij Reasons. Dit is een bedrijf dat afslankproducten verkoopt. Hun eiwitdieet Slimsystem kost maar €12,95 en bevat 18 maaltijden. Op Facebook stromen de enthousiaste reacties binnen van mensen die het gebruiken en echt veel kilo's afvallen. Dus mocht jij dit lezen en ook een paar kilo kwijt willen, kijk dan eens op http://www.facebook.com/pages/Slimsystem/196322873753378?ref=hl of probeer het gewoon.

[femke91]

Waardevolle papieren

Paspoorten, rijbewijzen, dat soort dingen worden toch altijd als waardevolle papieren beschouwd? Onzin eigenlijk, want als daar iets mee gebeurt kun je gewoon een nieuwe aanvragen. Echte waardevolle papieren ben ik nu aan het uitprinten. Drie dagen voor de deadline heb ik mijn opdracht voor Copywriting toch maar helemaal omgegooid (vandaar geen updates meer over mijn verhaal rond de popster). Het gaat nu over het "boek" dat ik heb geschreven. Ik ben zo zenuwachtig en gestrest dat ik het niet uit durf te printen. Als ik dat gedaan heb, betekent het dat mensen het kunnen lezen. Dat mijn leraren het kunnen lezen. En leraren zijn kritisch. Ik ben nog helemaal niet klaar voor kritische opmerkingen. Van vriendinnen, ja, maar nog niet van leraren. Helaas kon ik niet anders dan op zijn minst twee hoofdstukken en een beschrijving van mijn personages aan mijn dossier toevoegen. Het staat nu nog veilig op mijn usb-stick, maar zal over enkele seconden uit de printer rollen. Verhalen, dat zijn pas waardevolle papieren.

[femke91]

De laatste schoolweek: 5 levenslessen

Afscheid nemen is blijkbaar niet iets waar ik goed in ben. Op de basisschool kon ik me niet voorstellen dat ik nooit meer met mijn klasgenootjes over 'Idols' zou praten. Aan het eind van de middelbare wilde ik niet weg van de geschiedenislessen die meestal helemaal niet over geschiedenis gingen. En nu sta ik op het punt afscheid te nemen van de soep in de kantine, want dit is mijn laatste lesweek op het hbo. Midden in het gevecht om de laatste studiepunten (volgende week vrijdag is het weer paper day!) blik ik terug op de afgelopen jaren. Dat doe ik in de vorm van een top vijf. Dit zijn de levenslessen die ik geleerd heb terwijl ik student was: 1. Je komt altijd wel weer thuis, vaak met behulp van (de auto van) je vader. Zo heb ik een bommelding op station Tilburg, een nachtelijk bezoekje aan station Eindhoven en een pak sneeuw in Amsterdam overleefd. 2. De kantine van Fontys Eindhoven is de beste kantine ever. De soep, broodjes kipsaté, donuts en chocoladebroodjes daar hebben heel wat euro's uit mijn portemonnee getrokken tijdens de pauze met mijn klasgenootjes van mijn minor Frans. 3. Treinkaartjes naar België kosten geen honderden euro's. Als ik mijn blauw-witte vriend genaamd OV-kaart over een paar maanden niet kwijt was, had ik nog een uitstapje naar Antwerpen gemaakt. 4. Als we het dan toch over handige pasjes hebben: ga er nooit vanuit dat je overal kunt pinnen. Achteraf is het grappig om te denken aan dat Schotse festival waar je omviel van de honger omdat je geen ponden kon pinnen en ze geen euro's aannamen, maar een echte aanrader is het niet. 5. Falen is fantastisch. Als ik de opleiding journalistiek niet verknald had, was ik nooit IEMES gaan studeren en had ik waarschijnlijk ook nooit een minor Frans gevolgd. Als ik geen onvoldoende had gehaald voor mijn tentamen communicatietheorie had ik nu nog niet geweten wat issuesmanagement is. Kortom: bekijk het lekker positief. Dus bij deze zeg ik doei een 9,1 halen voor bedrijfseconomie, doei zeiken op Fontys, doei de beste zijn in mijn minor, doei roddelen over leraren met klasgenoten, doei leuke uitspraken van iedereen op school opschrijven en op een blog posten, doei alle leuke stagecollega's die ik ooit had (waarmee ik de muur in een kunstwerk veranderde en warme chocomel dronk) en doei sneeuwvrij omdat de treinen niet rijden. Als ik nog ooit op een school kom dan is het in Nice om een taalcursus te volgen. Ik mis het nu al.

[femke91]

Weet er iemand...

...hoe je als je een enter gebruikt niet zo'n hele witregel ertussen krijgt? Ik wist het ooit, maar ben het vergeten. Het ziet zo lelijk uit in sommige gevallen. Alvast bedankt aan degene die het me vertelt!

[femke91]

Het verhaal van de beroemdste popster ooit

Dit is eng, maar ik ga het doen. Een paar dagen geleden postte ik hier een stukje over mijn schoolopdracht om de beroemdste popster ooit te verzinnen. Het personage dat daaruit voort is gekomen stond al een stukje beschreven in die post. Hier volgt dan het eerste gedeelte van de verhalen die ik over haar leven aan het schrijven ben.

De ontdekking van een ster (1)

Het was een broeierige avond begin juli. Ik had de hele dag met Sophie op het strand gelegen. Niet om bruin te worden, want dat waren we toch al, maar om te praten over wat ik zou gaan zingen en wat we de rest van de vakantie nog allemaal wilden gaan doen. Nu was het zover. Het café van oom Rory zat vol met toeristen die onbezorgd van hun vakantie genoten door flessen wijn te bestellen toen ik samen met Sophie naar binnen liep.

Oom Rory kwam meteen achter de bar uit om ons een knuffel te geven. “Daar zijn mijn lievelingsnichtjes! Ben je er klaar voor, Mel? Lana zegt al de hele dag dat ze het gevoel heeft dat er iets bijzonders gaat gebeuren.”

Ik kende die voorspellingen van tante Lana. Jaren geleden was het gerucht over het eiland getrokken dat ze helderziend was en volgens mij was dat ook zo. Soms wist ze dingen al voor je het haar verteld had, zonder dat ze het had kunnen weten.

Over tante Lana gesproken, ze kwam meteen naar ons toe met een dienblad vol lege bierglazen. “Ha meiden. Komen jullie vader en moeder ook nog?”

“Pap niet, die heeft iets met een groep studenten, maar mam komt zo,” antwoordde mijn zusje. Onze vader werkte op een talenschool waar buitenlanders heen kwamen om Engels te leren. Het kwam geregeld voor dat hij uitstapjes maakte met groepjes studenten om ze optimaal te laten genieten van de Maltese cultuur. Ik was wel eens mee geweest toen ik klein was, maar inmiddels was mijn eigen land zo normaal voor me dat ik over alle toeristische attracties heen keek.

Ik liep naar de wc’s om te controleren of mijn make-up nog goed zat. Dat was puur uit zenuwen, want normaal gesproken maakte ik me nooit druk over make-up. Dat had ik niet nodig zei mijn moeder altijd. Mijn moeder kon het weten, want die was toen ze nog in Frankrijk woonde ooit uitgeroepen tot Miss Nice. Toch was een tube mascara heel handig als afleiding voor het geval je zenuwachtig was voor een optreden.

Ik had al vaker opgetreden in het café, veel vaker. De eerste keer was op mijn derde verjaardag. Toch was het iedere keer weer spannend. Vooral nu er toeristen zaten in plaats van de bekende lokale bevolking. Onbekend publiek was altijd eng.

Sophie kwam binnen met een glas cola. “Hier, drink wat. Een verse lading suiker is goed voor je.”

Ik dronk het glas tot de laatste druppel leeg en liep met mijn zusje mee terug het café in. De klok boven de bar gaf vijf voor half tien aan. Over vijf minuten was het zover. Dan zou ik deze toeristen eens laten horen hoe muzikaal Malta was.

[femke91]

De beroemdste popster aller tijden

Vorige week gaf mijn leraar Copywriting me de opdracht om de beroemdste popster ooit te verzinnen voor mijn eindpresentatie. Iemand waarbij Michael Jackson en Madonna en al die anderen verbleken. Leuk, dacht ik, dus ik ging aan de slag.

Het bedenken van de beroemdste popster aller tijden is ontzettend leuk. Het is wat minder om je te realiseren dat je ook iets moet kunnen vertellen tijdens een acht minuten durende presentatie. Dat je een verhaal moet hebben. Dat verhaal komt later deze week. Eerst wilde ik even mijn popsterretje de wereld in sturen.

Melanie Grimes werd op 26 mei (jaartal onbekend) geboren in St. Julians, Malta. Al op jonge leeftijd trad ze op in het café van haar oom. Op haar zeventiende werd ze in datzelfde café ontdekt door Simon Cowell, die in Malta op vakantie was. Dat veranderde haar hele leven. Een paar weken later verhuisde Melanie naar Londen, waar haar carrière zorgvuldig gepland werd.

Meer vertel ik nog even niet, omdat ik het echte verhaal nog moet schrijven. Mijn popster is geïnspireerd op sterren als de Spice Girls, Lenny Kravitz en Rihanna. Nu moet ik haar nog even zo'n fabeltastische avonturen laten beleven dat mijn leraren spontaan van hun stoel stuiteren. Dat komt dus ergens komende week, dat de wereld er maar op voorbereid is.

P.s. Ik schrijf deze stukjes altijd ter plekke en heb dan heel erg de neiging om af te dwalen. Dat komt denk ik doordat ik gewoon het hele verhaal wil vertellen. Iemand anders hier ook last van?