გაბრუებული

როცა მთვრალი ხარ, სამყარო ისევ სადღაც აქვეა, ოღონდ ერთი ეგ არის, რომ კისერში აღარ გიჭერს. ჩ.ბუკოვსკი

[flightamateur]

დილის 4 საათი თითქოს ჩემი ძილის მშობიარობას დაემსგავსა მუდამ ცდილობს ამ დროს იმშობიაროს სიფხიზლე გამოვიდეს სამყარო წინაშე და თქვას თუ რამდენად მძიმეა ჩემს სიზმრებში სიარული , ჩემი აივნის კარს უკანგამოფენილი ჩიტებთა ჯარი ყვებიან ისტორიას იმაზე თურამდენად ლამაზია მზის პირველი სხივების ლოდინის შესაძლევლობა , მე კი აქ ვწევარ და ცფიქრობ იმ ყოველდღიურ უაზრობაზე რომელსაც არავითარი ფასი ექნება იმ დღეს როცა მზე არ ამოვა ჩემთვის , ცხოვრების ამაოებაზე წერა თითქოს ჩემი ვალია თითქოს ამ ერთ საქმეში მინდა განვიმტკიცო ჩემი წერითი ნიჭი რომელიც ყველა ყველა ჩემს ნიჭთან ერთად იკარგება ადამიანების რეპლიკებსა და კომენტარებში , ამიტო არავინ იცის იმის შესახებ რომ შემიძლია მათი გარეგანი თუ შინაგანი სახის ძერწვა , ეს სუპერძლა ზოგჯერ ძილშიც მეხმარება რომ ჩემს ტვინში ადუღებული ნაგავი ისე ვაღებინო მზის ახლად შობილი სხივების ფეხებთან რომ მთვარეს არ მოუყვენ ეს ისტორია .

[flightamateur]

ყოველი ზამთრის შემდგომ , ტროტუარს უფრო და უფრო უჭირს ჩემი წონის ატანა არადა, ჩემი წინა სრულად პროპორციულია სიმაღლის არასოდეს დამჭირვებია დიეტა ან რამე მაგდაგვარი თუმცა , როცა მასზე ფეხს ვდგამ მუდამ განიცდის და წუწუნებს ხოლმე ეზარება ვერ უძლებს ჩემს სპილოს დაავადებას , საქმე ჩემს ლოდშია , თითქოს მყინვარმწვერია ის ყოველი ზამთარს იმატებს მისი ზომა თუმცა მყინვარწვერისგან განხვავებით ჩემი არ დნება ან უფრო მომდევნო ჩაჟანგებული ისარია ჩემში რას გაიგებ დაავდივარ ტროტუაარზე და ვხედავ როგორ დათრევს ხალხი უზარმაზარ ლოდებს ზოგი იმდენად დიდია რო დედამიწა დადის მასზე და არც მე არც შენ იცი თუ საით წაიღებენ მათ ცხოვრების ქარები , ამიტო ვცდილობ მუდამ ფრთხილად გავცდე ყველას , ზოგი ცხვირპირით შეიძლება შეგასკდეს მაგრამ ეგ ხომ არაფერს უზამს იმ ქვას სხვა დტკივილებიბმატებენ ფორმას. დიდიხანია ვცდილობ სხვისი ლოდის შენებას თავი ავარიდო რადგან არავინ ვიცით როდის გათენდება დღე რომელიც ამ ხალხის ამ თაობის არ იქნება .დავდივართ ყველა დღეს და გუშინ ხვალაც წავალთ და ზეგ დავრჩებით თუმცა ფაქტია , მალე გავქრებით . რაცარუნდა დიდი იყოს ქვა ჩვენი სათრევი , მიწისთვის ზომა სტანდარტულია .

[flightamateur]

ერთ დღეს დავწერდი იმ ყველაფერზე რაც იმ დღეს არ მოხდებოდა ახდენილ წარმოსახვით მომავალზე , დილას ჩაის ნაცვლად ყავას დავლევდი სადარბაზოში თუთუნის სუნის ნაცვლად ლავანდის სუნი დამხვდებოდა და მეორესართულზე მცხოვრები ჩემი მეზობელი იოგას ჩახლართულ პოზაში მესროდა სალამს, მანქანები ველოსიპედებად გადაიქცეოდა და ხალხი მარტის წვიმაში გალუმპულები ბედნიერი გააჭენებდნენ ორ ბორბლიან ულაყებს , გაზაფხულის წვიმიან ცასზე ღრუბლებში მზე გაეხვეოდა ზუსტად ისე როგორც ბებიამ იცოდა ზამთარში ძილი მხოლოდ ცხვირის უმნიშვნელო ნაწილებს გვანახებდა მზე , წავიდოდი სამსახურში იქ სადაც დახმარება არავის დაჭირდებოდა და ერთად ვიცეკვებდით სალსას ყოველდღიურ ბედნიერების აღლუმზე , სიკვდილი არიქნებოდა ყველაზე ლოგიკური დასასრული და იქნებოდა ცხოვრება ყოველგვარი ბოროტებისგან თავისუფალი , სიყვარულით სავსე ოკიანეები ცუნამებით დაიღვრებოდნენ ჩვენს ვარდისფერ ცაზე და მზის წითელი სხივები მოგვიყვებოდნენ ისტორიებს იმაზე თუ როგორ ემზადება მთვარე ჩვენთან შესახვედრად, ერთ დღეს დავასრულებდი წერას იმაზე რაც მოხდებოდა მხოლოდ იქ სადაც დავწერდი .

[flightamateur]

დეკემბერზე წერა ან დეკემბერში , ისეთივეა თითქოს ზამთარში უდაბნოს ქვიშის ფანტელებს გადაეთოვლოთ მყინვარწვერები , ფოთლებისგან დაცლილ ჭადრებს ვიწროდ განათლებული მეს პორტრეტს ვამსგავსებ , რომელებსაც არაფერი შერჩენიათ პოეზიური , უბრალოდ დგანან ცარიელები ავსებენ მათნაირ ცარიელთა არმიის რიგებს .

მალე ახალი წელი მოვა , მოვა იანვარი თეთრი ხშირი წვერით და დაგვირიგებს იმედების ფეიერვერკებით სავსე ცას, გაფერადდება ჩვენი აწმყო და მოვაა თოვა უსასრულო გამოუალი , ბრილიანტივით ბრწყინვალე ციდან ჩანჩქერივით ჩამოიღვრება სუსხი და ყინვა .

ღამის თოვლიან გზებზე დარჩენილი ნაფეხურები მოგიყვებიან ჭორებს იმ გზებზე სადაც ელიან ან ეძებენ იმ მომლოდინე ყრუ მუნჯ ატომებს რომლებსააც, უხმოდ შეიერთებენ შემოიცვამენ როგორც ნაბადი და ასე წლები ზამთრის ხოცვაში ისე იცლება როგორც მცოცავი , გაუგებრობა.

იქ კი მთვარეა ჩამოკიდული და ელოდება ჩვენ თვლემას რომ ხვალაც ისევ ჩამოეკიდოს , რომ ვერ ვნახოთ როგორ დაჰურებს ბრუნვას და როკვას ჩვენი ღამისა , რომ გაუნათოს ლოთებს მსახურებს , ბნელი ბილიკი მათ სახლ-კარისა .

დეკემბრის ჭადრებს შევუერთდები ზამთრის თვლემაში , ოქტომბერში ისევ პოემებს მოგვიყვებიან მათი ქარები , მე კი დავრჩები მათთან ერთად და მათ გარეშე .

[thunderstruck9]

Yeh Tzu-Chi (Taiwanese, 1957), Big Banyan Tree, 2000-03. Tempera and oil on linen, 34 x 50 in.

[fromhersoul]

[flightamateur]

ხო მინდოდაა დამეწერა ,

აღარც ვსვამ და აღარც ვეწევი იმ ძველ ცხოვრებას , თუმცა ესე ბევრად საღად ამომეწურა წერის რესურსი თითქოოს სადღაც გადაიმალა გადაიდო ის ყველა სიტყვა რომლებიც ისე დამძიმებულა ვერ ითქვა ისე როგორც ელოდნენ .

მოკლედ წერა მინდოდა.

უსუსურობის ცათამრჯენიდან მძიმე სიტყვების წვიმა მიცვივა

[flightamateur]

პატარა ამბავი იმაზე თუ როგორ უნდა გახდე დიდი .

დიდი მეფე , დიდი მწერალი , დიდი დიზაინერი , დიდი პიროვნება ან უბრალოდ დიდი მაშტაბური ვეებერთელა წერტილი , რომელიც მძიმეზე მძიმეა ,

უნდა იყო იმდენად პატარა ციცქნა უმნიშვნელო რომ შენი , სიმწირის მაშტაბურობა მასებში დაცურავდეს ისე მკაფიოდ როგორიც არი ნაპერწკალი რომელმაც ტყე გადაწვა .

თუმცა , თუ ამ გზას დაადგები შენ ყველაზე ნაკლებად გადარდებდეს იქნება დიდი ხარ თუ პატარა , რადგან ბოლოს გაიგებ ყველაზე მთავარს , თუ ვინ იმიალება სარკის უკან , შენ თუ ისინი .

ასევე როგორც მჩვევია ღრმა

ფილოსოფიურ

აზრებს

გადმოგისხამთ

რეზუს უარყოფითი დადებითად რო ვაქციოთ

მოკლედ ბევრი როარგავატრაკო

მშვიდობით .

[flightamateur]

თ

ო

ვ

ლ

ი

დამწვარ სახლს ათოვს.

ართობს

ლამპიონს

თ

ო

ვ

ლ

ი

ს

ფიფქების

თავბრუდამხვევი

ქ რ ე

ა ო ბ ლ ბ

რ ბ ა ი

თებერვალივით

რ

ი

თ

მ

ა

გამოცლილ

უფოთლო

ხ ე

ე

ბ

ს

შავ სიბნელეში კანზე ადნებათ თეთრი ცის მტვერი.

დილისთვის ყველა გაფერადდება სახლ კარი ეზო თვალები შენი .

ხვალინდელ დღეზე ღამე იზრუნებს გამოგვიცხობს და გამოგვიხარშავს თეთრ

ბ ლ კ ბ ი

ი ი ე შ

ქუჩებს

პროსპექტებს

სხლებს

და

ტ ყ ე ე ბ ს .

ზამარს არ ძინავს

ღამეს ათეთრებს

შენთვის და ჩემთვის

რომ დილას ფარდის

გ ა

დ ა

წ ე

ვ ი

ს ა

ს

თეთრ ჰორიზონტზე ისევ მოჩანდეს თვალანთებული ჩვენი ბავშვობა .

[flightamateur]

ზამთარი

საბნიდან გამოშვერილ ხელზე მოდებული სუსხით ვიგებ თუ ვინ დგას აივნის კარს მიღმა .

მისივე მოტანილ სიცივეს გაუთეთრებიათ მთათა კენწეროები და დილაობით გაჭაღარავებული მთები მზის სხივებზე ირეკლავენ ზაფხულის ზაგარს.

რა დროს ეგ არიო თავზე გვემხობაო!! , ან კიდე ავშენდით ავშენდითო!! გაიძახიან აივნის ქვემოთ მოხეტიალე აჩრდილები მე კი ჩემს მკლავებში ჩაძირულ შენს ტანს ვყნოსავ კოკაინივით და ვცდილობ ქაოსში სიმშვიდის თრობით ვარღვევდე კანონს .

რუტინის გაღმა, საზღვარს გარეთ იქ სადაც ძილი ულიმიტოა და ცხოვრება დაუბეგრავი ვიცხოვრებთ ჩვენთვის იქამდე სანამ არ ამოვწურავთ ბოლო მოთმენას , შემდეგ კი ისევ საზღვრებს შიგნით დროის ტალღები თავად გვეტყვიან საით მთავრდება ის რაც იყო გუშინ გუშინწინ და ხვალაც იქნება .

მწვანე მინდვრები თეთრი ჭაღარით იმოსებიან , გაზაფხულამდე არ გადაწიო ჩვენი ფარდები დაე ვიძინოთ სანამ მაისი არ გვაიძულებს განიავებას .

[heartsnmagic]

[briargeese]

The sun is down, leaving gorgeous colors behind at Lake Michigan.

[cabinporn]

The Pond House in East Meredith, New York.
Photographs by @pbcrosby More photos on @cabinporn.

[flightamateur]

როცა ნაფაზს იგრძნობ ფილტვებში და დაგახველებს , ეგარი ჭეშმარიტი პირველი ნაფაზი , ნამდვილი მწეველის სტატუსამდე ორი ბლოკი სიგარეტი გაკლია დილას ჭამის შემდეგ და ყველაზე მაგარია მოჯმისას დაამუღამებ ნელნელა ... დაამთავრეს ახლად მოსულის დარიგება თინეიჯერებმა და გადააწოდეს შავი "სობრანიე" რომელსაც სასიამოვნო მაცდური აკძალული ვაშლის სუნი გადაკრავდა . ეხლა ისინი სრულყოფილად იყვნენ შეკრებილები , ზუსტად ამ მომენტში ჩაიქროლა ქალაქის მერის მანქანამ რომელიც ახალი ტენდერის გასაფორმებლად მიიჩქაროდა ძმაკაცთან რათა ცოტა ნაკლები ეშრომათ და მეტი მიეღოთ თუმცა მანამდე ერთი პაატარა საქმე იყო მოსაგვარებელი .

მანქანის ფანჯრიდან კარგად ჩანდა თუ როგორ მიუყვებოდა ახალგაზრდა ბიჭი ნაწვიმარი ქუჩის ბილიკებს ის ცაში დაკიდულ მსხლის ფოთლებს ისე უყურებდა თითქოს ბუნებას თვალებში ჩახედაო , ზოგგან ჩერდებოდა და ჭადრის ხეებს ეფარებოდა ისე თითქოს მათი ფილტვებიდან სუნთავდა ჰაერს , დიდი ვერაფერი ითქმიდა ამ კანაფით გაბრუებულ ყმაწვილზე რომელიც ბუნებისგან მიღებულ სიამოვნებას ისევ ბუნებას უბრუნებდა .

სხდობაა ..!!!მიტინგიაა...!!! სამთავრობო შეკრებაა ...!!! გაიძახოდნენ სველ ასფალტზე ადუღებული ოპოზიციონერები და მკაფიოდ მიუყვებოდნენ გზას, კონკრეტული მიმართულებით ქონდათ ცხვირები აბზეკილი თითქოს მათაც ვიღაცამ თითი მიუშვირა აი იქეთ უნდა წახვიდეთო და ისინიც მიყვებოდნენ გზას რომელიც არსაით მიდიოდა .

ყველა გზა რომში მიდისო , ამბობდა ქუჩაში მომავალი სამთავრობო ფორმაში ჩაცმული ფილოსოფოსი თუმცა ერთი პატარა ფაქტი ქონდა გამარჩენილი , სანამ მის დანამატს დაიმტკიცებდა . რომი მონობას დახსნილმა თავისუფალმა ადამიანმა დაარსა , სანამ ამას იზამდა ძმა მოკლა რადგან ვერც მასთან იპოვა ის გზა რომელიც რომამდე მიიყვანდა .

ყველაფერს თავისი ფასიაქ ამიტომაც დგას კოჭლი "სტაიანშიკი " გარინჩა ფასიანი სადგომის გასწვრივ და ელოდება როდის გადმოუგდებს მის ლუკმას ცხოვრება რომელსაც პარკინგ კონტროლის ფასი აქ .

ამასობაში ღამის ბნელმა ტალღებმა გადაუარა ქალაქს , მარტო სამთავრობო სცენა ანათებდა ისე მკაფიოდ თითქოს მზე ჩაანაცვლესო , ამ შუქზე ითვლიდნენ მათხოვრები იმ დღის საზღაურს მათ გვერდზე იდგნენ მშრომელები და ისინიც ითვლიდნენ იმას რაც მათთვის იმ დღეს დაუცვივდათ ჯიბე და მუცელ გავსებულ კაპიტალისტებს რომლებიც არსად ჩანდნენ მათი არსებობაც კი არ იცოდა ხალხმა , მათგან დაფინანსებული სამთავრობო მზე კი ღამეს ანათებდა , ამ მზის ცენტრში იდგა ზემოთ ხსენებული ქალაქის თავკაცი და ხალხს ახსენებდა იმას თუ რამდენი შრომა იყო საჭირო მათ მიერ გადახდილი ფულის გასაფლანგავად .

ამ ქაოსში ამოტივტივებულმა მთვარემ შეამჩნია რომ მის მიერ მოპარულ სხივებს ძალა წართმეოდათ და ადამიანები ციფრების ქაოსში ათქვეფილიყვნენ მათ თავზე სულ მზე რო ამოსულიყო იმ ღამეს მაქსიმუმ სოციალურ ქსელში ვიხილავდით მას რადგან ვინც თვალით ნახავდა ყველა ტელეფონის ობიექტივს მიანდობდა მისი ნამდვილად შეგრძნების და გააზრების იმ ერთადერთ წამს როცა ღამე განათდებოდა .

[flightamateur]

მოკლედ , ბოლომდე ვიწვალე რო არ დამეწერა თუმცა, როგორც ჩანს თუ ფიქრებს სადმე არ გადავიტან ღამეს გამომიცლიან სიზმრებისგან და დამრჩება მხოლოდ ცარიელი გამოფიტული გათიშული ძილი , ვიცი ეს უკანასკნელი საკმარისად პოეტურად არ ჟღერდა თუმცა მე ჩემთვის ვწერ თქვენთვის კიარა . ივლისია, ის დროა როცა ღამე ნიადაგს ამზადებს ცხელი ოფლიანი ქალბატონის მოსაპატიჟებლად რომელიც დილას მთების იღლიიდაან ამობობღდება და მთელი დღე არ გვეშვება კანქვეშ გვეიძვრება და მუდამ გვიჩიჩინებს მიდი!! წადი სადმე!! არ გაჩერდე თორე დაგეწევი და გაგუდავ , მოძებნე ჩრდილი ხე წყალი ზღვა ლუდი კოლა რაიმე მოიმოქმედე თავს უშველე გაიხადე შეიმოკლე იცხოვრე დამშვიდდი ცივი წყალი გადაისხი და დატკბი თხელი საბნით მეტი სინათლით გადამწვანებული მთებით .

კარგი გრილი ჩრდილი იპოვე საიდანაც კარგად დაინახავ მომავალი შემოდგომის ქარები როგორ მოათრევენ შენკენ ზარმაც ზამთარს რომელსაც თბილი ლოგინიდან გამოსვლა არუნდა .

ღამე მშვიდობისა.

[flightamateur]

ადრე საუკუნეების უკან არსებობდა ერთი ადამიანი სახელად ჟანკლოდი . ჟანკლოდისთვის ყველა შეცდომა თავზე ტრიალოებდა რადგან ის სანამ გაიაზრებდა არსებობიის აზრს მანამდე დაიწყო შეცდომების დაშვება , შემდეგ მიეჩვია შეიყვარა და საბოლოოდ თავად აღმოჩნდა შეცდომა იქ სადაც ყველაფერი სწორად იყო ჟანკლოდი გაეკვეხა და სისწორის ნაკადმა ღვარცოფად გადაიარა ყველგან , უბრალოდ ბიძია ჟანკოდს ეს არ უგრძვნია რადგან სწორედ ის იყო ამ ყველაფრის მიზეზი. ერთხელ როცა ის სამსახურიდან ბრუნდებოდა წერილი გააგზავნა მის ძაღლთან რომელიც ერთადერთი იყო მისთვის იმიტორო მხოლოდ ძაღლს თუ შეეძლო ამდენი შეცდომის ატანა . წერილში გარკვევით ჩაუწერა რომ საკვები კართად დახვდებოდა , შეიძლება ითქვას მისგან ეს ერთადერთი ქმედება იყო რომელიშიც შეცდომა არ ერია . როდესაც ბიძია ჟანკლოდის ძაღლი მორჩა სხვა ძაღლების უკანალის ყნოსვას , სახლისკენ გაემართა . ის გზადა გზა ამჩნევდა თუ როგორ მიმოფანტულიყო შემოდგომა ქუჩებში და როგორ მძიმდებოდა სიარული ზამთრისკენ . ხრუშოვკის კიბეზე ძაღლს კატა შახვდა , ტრაკ აბზუებული ალმაცერად იყურებოდა მისკენ თითქოს ვეფხვების შთამომავალი ყველაფერზე წამსვლელი იყო ერთი ზედმეტი ნაბიჯის შემთხვევაში , თუმცა ორიოდე წამში კატამ კუდი კისერზე აუსვა ძაღლს და შემოდგომის ოდნავ სუსხიან ნიავს გააყოლა ტანი .

ძაღლი სახლის ოდნავ შეღებულ კარს მიადგა , ცხვირით გამოაღო და შეკუნტრუშდა , თუმცა სავსებით დრამატულ სანახაობას შეესწრო , დერეფნის ბოლოში მზის შუქი ისე ეცემოდა ჟანკლოდს როგორც თეატრის განათება ეცემა სიბნელეში მსახიობს ჟანკლოდი აივნის მოაჯირზე იყო ასული და ძაღლს შეცქეროდა მან ხელი ოდნავ აწია და მერვე სართულიდან ზურგით დაეშვა .

თუმცა ეს ისტორია აქ არ დამთავრებულა , რადგან იმ ხანად ამსიდიდე კორპუსები არ არსებობდა , მიწა უფრო ახლოს აღმოჩნდა ვიდრე ის ვარაუდობდა , მენაგვეებს მის აივანთან მოუგროვებიათ მთელი შემოდგომა და ის ღრმად და რბილად დაეშვა ციდან , მაგრამ არსებობდა ერთი მაგრამ ჟანკლოდი შეცდომებს შემთხვევით სიკეთეებშიც უშვებდა ხოლმე არც ერს შემთხვევა იყო განსხვავებული , მას ზურგის ჯიბეში ჩარჩენოდა დიიიდი საქსოვი ნემსი რომლითაც მტრებისთვის გილიოტინებს ქსოვდა და შემდგომ მზის სხივებზე ლესავდა.

ნემსი დავარდნისას ძალზედ უხერხულად შეესო რის შედეგადაც იგი პარალიზდა და მხოლოდ ასო შ-ს ამბობდა გამოთქმით .

[flightamateur]

სამშობლო

ამ ბოლო დროს მარჯვენა თვალმა გადაწყვიტა ჩემი კონტროლის სივრციდან გამოსვლა და მარტო დაიწყო სივრცის ცქერა , ალბათ იმიტორო ძალიან დიდხანს ვიყურებოდი ერთი მიმართულებით სიცარიელისკენ , ეს ის მომენტია როცა შენთვის უაზრო თემაზე საუბრისას თვალი და ყური ერთდროულად იყინება ხოლო ამ ყოველივეს დასრულების შემდგომ შენ ისე მოქმედებ თითქოს ყველაფერი იცი , უბრალოდ ამ ორ სიტუაციაში ერთი რამეა განსხვავებული, მე ყველაფერი კარგად ვიცი . ყველას თავისი ნიჭიაქ ზოგი ფულის კეთებას სწავლობს სივრცეზე დაკვირვებით ზოგი სექსს ზოგი მონობას ზოგიც ცდილობს გაველურებული თავისუფლების დამორჩილებას , სიმართლე გითხრათ მე არ ვიცი ამათგან რომელი მერგო თუმცა ერთს აშკარად ვხედავ , თუ როგორ იზრდებიან სარეველები ეკლესიის ეზოებში , როგორ მიიზლაზნებიან შავებში ჩაცმული გადაკეცილი თინეიჯერები პერსპექტივა მოკლული მომავლის გზაზე .

ხრუშოვკების ფანჯრებიდან გადმოსული პროპაგანდის მდინარეები სავსეა ჩვენი ძმათა ომის ვეტერანებით, რომლებმაც შუა ხნის კრიზისში გადაწყვიტეს თითით მიგვითითონ სწორი გზისკენ , რადგან ჩვენ არ ვიცით თუ როგორ აყლევებს ტიკყოკის სქროლვისას მიღებული თრეშის ზედმეტი დოზა . ყველაზე მთავარი რაც წაგვართვეს უკვე დიდი ხანია , ეს რწმენაა რომ ჩვენ ისევ შეგვიძლია ვაჯობოთ "კარგად ცხოვრების" ნოსტალგიას და ცოტახნით მშივრებმაც შევიყვაროთ ერთმანეთი , სამეუხაროდ ზუსტად ამ უკანასკნელის გააზრების შემდგომ შეწყვიტეს თვალებმა სივრცეში ყურება , ერთი გამექცა ეს ბოლო დღეებია ვეღარ ვიბრუნებ არ უნდა რო გამოეპაროს იმედის ნაპერწკლები, რომლებიც მტრის ცეცხლიდან ცვივა .

საქართველო არის ბებერი დასუსტებული მეწველი ძროხა რომელსაც რძე აღარ დარჩა და სისხლს წურავენ , ხან ის ხან ეს რაც არუნდა მოხვდეს , სისტემა არსად მიდის .