Özlemeye de alışır insanlar. Açlığa, susuzluğa, yoksulluğa, soğuğa ve sıcağa alıştığı gibi özlemeye de alışıyor insan… Tanıdık gelmeyen, bildik olmayan bir duygu tadı bırakır ilk başlarda damağında. Acıtır ve kanatır. Sonra tadını alamaz olursun, nasıl bir şey olduğunu bile hatırlamakta güçlük çekersin. Acısına bağımlı hale gelirsin… O kadar senden olur, o kadar bir parçan haline gelir ki, acıkmak gibi, susamak gibi; nefes almak gibi. Bir bakmışsın tüm hayatın tek bir kişiyi özleyerek geçmiş. Sen farkına bile varmamışsın..















