la disparition

[incehareket]

bağım

ne zaman kendimden kaçmaya kalksam bir bağımlılık ediniyorum. yani saatleri o bomboş alışkanlığın içinde geçirirsem yaşadığım her ne ise onun da üstünden zaman geçmiş oluyor ve ben de zamanla o şeyin üstesinden geliyorum, gibi. bu boş işler genelde sorumluluğumun arttığı zamanlarda ortaya çıkıyor, oyunlar, kaydırmalar, hiçbir şey kalmadığında da boş boş oturmalar... dertler geçiyor mu, iyi geliyor mu, iyileşiyor mu, nein davud.

peki beni çok sevdiğim yazmaktan alıkoyan asıl sebep nedir? sonucunun kötü olması mı? eleştirilmek mi? yoksa başarmak mı? dikkat çekmek mi? takdir görmek mi? alkışlar, tebrikler? takdir edilmek uğruna iç dünyamı ortaya sermek mi?

ortaya serilmek... belki en korktuğum şey bu. içim dopdolu da olabilir bomboş da olabilir, bunlarla yüzleşmekten korkmuyorum, çok kereler yüzleştim, çok kereler kendimi mahkum ettim, yıllarca mahpus kaldım içimde. bu değil. peki ya biri sanılmak, olmadığım biri, olma ihtimalim olan biri? sadece zanlarda yaşamak çok mu güvenli? başkasının zannında bambaşka biri olarak yeni bir kimlikle yaşamak? yeni kimliklerle.

işte bunlardan ya da daha fazlasından sebep kaçıyorum bağımlılıklara. ta ki aslımı, beni mutlu edeni bulup ona bağlanana kadar boş işlere devam.

[incehareket]

oku doku

daha evvel de oldu bu, okuduğum kitabı özlemek yani. hatta bazen daha okurken üzüldüm, okuyup bitirince bir daha asla tekrar o ilk okuyuşun hazzını duyamayacağım diye. filmleri tekrar tekrar zevkle izlerken kitapta tekrar okuyuş sadece acı bir hatıra olarak kalıyor bende, ki tekrar okumaları da çok severim. bu sebeple yarım bıraktığım kitaplar var. sonunu merak etmiyor muyum, çılgınca. ama dönmüyorum geri. kitaplıkta okunmayı 20 yıldır bekleyen kitaplar var, kıyamıyorum bazılarına. kıskançlıktan okuyamadıklarım da var, kıskansam da okuyup zaten o en hasını yazmış sen niçin yazacaksın ki dediklerim de. bazı dandik kitapları sırf acaba yazma sebebi neydi ki diye meraktan okudum, değer miydi bunca kelime israfına, kağıt ve zaman israfına diye. bazen o kalın kalın kitapların içinde tek bir cümle buldum ve sırf onun hatrına yazıldıklarını anladım. şiir olacakken roman olmuş kitaplar okudum ve roman olsa ciltlere sığmayacak hikayelerin tek bir mısraya sığdığını gördüm. bazılarında yazarın kısa kesme sebepleri -hasta mı olmuş, seyahate mi çıkmış yoksa o ara aşık mıymış- göründü yazdıklarından, bazıları ise sadece sayfayı kabartmak için yazmış tefrika romanları.

peki sen ne yazdın insan evladı, neyin var derlerse, hiçbir şeyim yok, kendime yazıp kendime siliyorum yıllardır. korkaklıktan mı umursamamaktan mı bilmiyorum. sadece siliyorum. onlar gibi olamadım.

reverans

[incehareket]

iman girl

geçen haftaydı, çok yalnız hissettiğim bir anda buraya altına bir şeyler yazdığım ve donnie darko'dan bir video parçası koyduğum bir post yayınlamıştım. ama yok. ne taslaklarda izi var ne de yayınlanmış kendisi. diğer bloglarıma baktım, arkası yarından yakına falan. yok. yine solucan deliğine teslim ettik travmalarımızı, hayrolsun.

kendimi o kadar yalnız hissettiğim bir anı uzun zamandır yaşamamıştım. ama genelde o denli yalnız olduğumda kendi Tanrı kanıtlamamı bulurum. benim için Yaradan cisimleşir, kelimeleşir, ağızlardan dökülür, şarkılardan süzülür, dağ taş O olur, mesajını almam için her yerden bana görünür. işte geçen hafta yaşadığım yalnız hissetme belası da bana yalnız olmadığımı kanıtladı.

O eğer ben gerçekten gönüllüysem bana her yerden ve her şekilden yardımcılar gönderir. O eğer ben kibrimi yener de bir başkasından yardım istersem ona öyle bir güç verir ki hem benim işim hallolur hem de o kişi bana, benim gibi bir kibirli cevize yardım etmenin mutluluğunu yaşar. O beni her koşulda destekler ama ben de desteği almaya kendimi layık görürsem.

büyük bir felaket olmasın diye arka planda çırpınarak kendim hariç herkesi kurtarmaya çalışırken tazelediğim imanıma şunu söylemek isterim: girl, senin belaya ihtiyacın yok, sen kendini huzur içindeyken de tazeleyebilirsin. niçin bir belanın def'i ile canlanıyorsun ki, elbette buna da sevin ama belasız bir hayat da mümkün. levye.

[incehareket]

dilegel

üzmemek, sıkmamak için üzülüp sıkılma zorunluluğunu hangi kadim zamanda hangi atam üstlenmiş bilmiyorum ama onunla rezone olduğum bir gerçek. onu tanımıyorum ama tıpkı oyum. ne işimize yaradı bu acaba, tartışalım.

kendini ve çevresini her şartta rahat ettirecek fleksibıl kişiler çeker yükü, kimsenin bilesi yok. önüne konulanı itirazsız yiyen çocuklar ananas sevdiklerini kırkında anlar. yemeğin içindeki biberleri kenara ayıran çocuklar büyüyünce bibersiz yaparlar çorbalarını.

rahatsızlığını ifade etmekle kişiliğini kurmak arasındaki bağı çok sonraları öğrendim. bana kalsa arıza çıkarmayayım, kimseye bulaşmayayım ve kimse de bana bulaşmasın çok güvenli bir alandı. ne güveni? ben yoksam her yer güvenli. mızmızın gönlünü eğlemeye o kadar dalmışlardı ki sessizin hatrını kimse sormadı. sessiz kendine mecnunsuz bir yol seçti*, mecnunlar da mızmızdı zira.

bu yaşımda hala kişilik kurma derdinde olmam hayret edilesi bir durum. onu kurup yaşamaya başlayanla aramızda farklar var. ikimiz için de yaşadı derler, heyhat, hangimizinki daha hayattı?

bunun farkına vararak son dönemece girdiğimde baktım ki zaman değişmiş, ne çöl kalmış ne sahra**...

topraktan mamul nihai yuvamın mermer kaidesine dürüstçe şunu yazabilirler: KURAMADI. alınmam.

referanslar: Seyyal Taner/Leyla

[incehareket]

emek meselesi

emek bir iş için farkında olmadan ya da gönüllü verdiğin haraç. vaktinin, enerjinin, sabrının, kendinden çalmanın ahlaki adı. ne kadar tehlikeli bir kandırmaca.

halbuki her iş emekle kutsanacak kadar önemli değil. insanın kendini temsil edecek bir işi bitirmesiyle şirketini ya da başkalarını o anlığına rahatlatacak -ve devamı gelecek- bir işi bitirmesi arasında muhakkak bir fark olmalı.

emek dediğin ancak kendine ya da karşılığını ummadan vatana, aile bireylerine, dine, ülküye hizmet ederken ortaya çıkmalı. benim -çoğu zaman havaya giden- iş gücümü kullanmamın başka bir adı olmalı. başka bir adı olursa başka bir anlamı da olur. bu başka anlam da işimi evleştirmeme ve buna bağlı olarak iş arkadaşlarımı ailemleştirmeme engel olur, dolayısıyla denge sağlanır. ama yok. biz bir aileyiz ve aileye ait her türlü zihinsel, fiziksel, duygusal saldırılara razı olmalısın.

bana iş verme emek ver,

bana bel bağla,

benim bozduklarımı sen düzelt, senin yaptıklarını ben bozarım...

handiyse iki aylık emeğimin çöp oldu, daha yeni. nice eski emeklerim gibi. güya artık öyle biri değildim. öyleleştirildim gene. yazık emeklerime.

ey emek, neden bu kadar kullanışlısın?

[incehareket]

kafalar

gerçek bir Kuzeyyarımküreli için yıl martın ortasında başlar, hicri şemsi takvim kullanan İranlılara göre 1404 yılındayız lakin biz 1404'ü çoktan atlatmış, Ankara Savaşı'nı 2 sene önce kaybetmişiz, canımız sıkkın, yeniden Timurlanamayız.

o halde dünyanın geneline uyup takvimi Ocak'tan başlatalım ama yine de tam manasıyla miladi takvime de entegre değiliz, hicri takvimin sultanı geldiğinde aylardan mart mı nisan mı unutuveriyoruz. iki miladi ayı bölen ve ikisi için de yaşandığından şüphe ettiren bir dönem, sonra resmi tatiller, bayramlar, yılbaşı gibi bölünmelerin yanında afetler, çay zamanı, fındık zamanı, okulların açılması, sömestr, yaz tatili, yatılı misafir, festival, turnuva, kampanya, plan proje derken bitiyor yıl ve ömür.

şu anda hayatımı yaşamama engel bir dönemden geçiyorum. bu spora gitmediğim, dizi izlemediğim, alışveriş yapmadığım anlamına gelmesin. hatta sinemaya bile gittiğim oluyor ama şu dönemin fiziksel, zihinsel ve ruhsal ağırlığını aynada görmekten yoruldum, yansıması kendinden güçlü.

insan böyle şeyleri ne için yaşar, bunun karşılığı alınan para hakikaten telafi edebilir mi tüm kayıpları; cildi solmuş, gözleri çökmüş, gerçek tepkileri veremediği için kendi kendine konuşur hale gelmiş, bazı şeyleri unutmuş, bazı şeyleri de çok fazla tekrar etmiş, detaylarda boğulmuş, gücünü israf etmiş, dermanı kalmamış...

hayatımıza cildi soldurmayacak, gözleri parlatacak, dürüst, adil, heyecanlı, umutlu projelerin ve daha fazlasının gelmesi için, hayırların fethi, şerlerin def'i için, bilhassa Allah rızası için el-Fatiha

[incehareket]

dundik

görünür olmak günün gereği şimdi. görünmeyene mama yok, kendini göstermeyene çay da yok.

eskiden bir tercihti görünmemeyi seçmek, eski dediğim ne zamansa artık. artık eski kelimesi çok başka bir zamanı anlatıyor, o kadar uzak ki ben miydim biz miydik diye sorguluyorum ve çoğunlukla da hatırlamak istemiyorum.

görünmemekten kastım ortaya çıkmamak, bir şey iddia etmemek, kendine ya da bir başkasına ait sloganları bir de alem içinde tekrar etmemek. görünmediğinde öldüğünü düşünenlerin çağında ucundan da olsa varlığını hatırlatman gerekiyor. mecrayı kendin seçeceksin, suretinle mi yazınla mı kavganla mı yoksa çok konuşulan bir skandalınla mı var olacaksın?

edindiğin bilgiyi ille de kendi süzgecinden geçirip kendi bakış açınla kendi cümlelerinle sunman da şart değil, bir başkasının on bininci tekrarını bir de sen söylesen ve o sırada koyunlara kıran girse, keçi de askere alınsa abdurrahman çelebi olman an meselesi.

kitap okumanın -daha doğrusu kimsenin adını bilmediği bir kitabı okumaktan ziyade onu ilk ben okudum demenin dahi -kendine bir paye kazandıracağını düşünen insanlar var. bunu başkalarına bildirmekle de gönüllerinin dilediği ölçüde görünür oluyorlar, entelektüel bir kaygı mı yoksa çingenelik mi ayırt edilemiyor. ben kaç kere düştüm bu hataya; saymadım. benimkine görünür olmak değil de içi dışı bir görünmek kaygısı diyelim. dış görüntüsünden umulmayanı ille de zikretmek belası. bana olduğumdan daha değersiz biri gibi davranırlar da entelektüel yanlarım acır aman aman.

sonra yanlış tanınmalara itiraz edemeyeceğim bir çağ geldi. herkes tanıyamazdı beni ve tanıyan bile zaten tahammül edebileceği kadarına razıydı. güvenliği ve belki de üstünlüğü için ilk tanıştığımızda beni nasıl görmüşse o şekilde kalmamı istemesi, yeni benleri bir türlü kabul etmemesi, her daim onun küçük cahili, küçük köylüsü, küçük çirkini olarak kalmam gerekiyordu. beni tanıyan dahi tanımıyordu ve tanımayacaktı, o halde neden yabancılara görüneyim? hangi yüzümle, hangi yanımla?

hasılı, okuduklarımdan ayrı değilim, onların da katkısı var bu halime ama onlardan ibaret de değilim.

bence okumak kendimiz içindir.

[incehareket]

Kopuş

Farklarımıza rağmen birkaç ortak noktanın hatrına yıllar içinde büyüyüp gelişen hatta neredeyse kardeşleşilen dostluklarımız olur. Hele de bir grubun içindeysek bu dost sayısına ve hem birebir hem de diğerlerinin de birbiriyle ilişkilerine göre değişir, grup aileleşir.

Fakat biz ailemizin içinde bazen en başta bazen de verdiğimiz psikolojik savaşların neticesinde edindiğimiz kabullerle soy, tarih, kader birliği kurarız. Bu her zaman bir sürecin sonucu olmaz, o kişi öyledir ve değiştirilemez, onun huyu bu gibi açıklamalar tartışılmaz. Annenin kabul ettiğini kolay kolay inkar edemezsin, bu kabuller bir süre işine yarayabilir ya da sonrasında kolaylık sağlayabilir. Peki ya aileleştirdiğin dostlarla ne olur?

Sorunlu kısmı da bu, kendini yanında mutlu, akıllı, güçlü, neşeli, rahat hissettiğin ve sırlarını verdiğin insanlar neden ailenleşsin ki, neden seni yargılasın, değiştirsin, eleştirsin, kınasın, alay etsin, durdursun? Acaba daha ilk bağ kurduğun anda hissedemediğin o eşitsizliğin zaman geçip gün yüzüne çıkması mı buna sebep oluyor? Yani ilk başta espri sandığın şey aslında senin hakkında düşünülen şeydi. Arada birkaç sadakamsı iltifat, sen kendi değerini bilmiyorsun gibi birkaç cümle duydun diye senin iyiliğini düşündüklerini mi sandın?

Dostlar arası sınıfsal sorunlar çok uzun zamandır aklımı kurcalıyor, bunun üzerine çok fazla yazıp siliyorum. Son kitabımı yıllardır yazıp yazıp bozmamın sebebi biraz da bu yüzleşmeden kaçmam... Kolay değil bir eşitsizlik içinde eşitmiş gibi davranmak, gerek ezilen olsun gerek ezen, dengesi bozuk bir terazinin zinciri kopuk kefesinde salınıp durmak kolay değil.

Fakat bir yerde kopuyor zincir, çoğunlukla kendiliğinden. Elini çekiyorsun, eller senden çekiliyor, susuyorsun, susuluyor. Ne yasına ne neşene ortak olunuyor, senin de kimseye ortak olasın gelmiyor. Peki bir merasim gerekir mi bunun için? Bir veda töreni. Son kez bir şarkı yollayıp, bir mektup ya da bunun gibi pek okunmayan bir blogda kaybolup gidecek bir yazı yazıp bitirmek daha mı ahlaklı olur yoksa gün olur bir gün selamlaşma payı bırakmak için verilecek ucu belirsiz bir ara mı? Her ara sonsuz bir sessizlik hissi vermese ikincisi daha sorunsuz gibi görünüyor ama henüz hayattayken oturup konuşmak belki eskiye döndürmez, yine de deva olabilir.

İşte böyle hissediyorum.

[incehareket]

İkinci Doğum

İnsanın kendiyle ilgili bir gerçekle çok çok geç de olsa yüzleşmesi hiç yüzleşmemesinden daha mı iyi karar veremiyorum. İkincisi daha kolay geliyor, hiç bilmeden ölür gidersin ve eğer inanıyorsan tüm sürprizi ahirete bırakırsın; arkandan söylenenler neyse de hesap gününde kendi dandikliğini yüzüne vurduklarında ne yaparsın bilemeyiz.

Bu girizgahın sebebi son günlerde kendimle ilgili bir defoyu fark etmem. Dünya düzleminde handiyse yarım asır yaşamışım ama zamanımın bolluğu kendimi iyi tanıyacağım anlamına gelmiyor tabii. Gaflet sen ne çekici şeysin...

Farkında olduğum o kötü yanımı -daha fazla utanmamak için- burada zikretmeyeceğim. Sadece o hali terk etmek ve daha mesafeli, daha saygılı biri olmaya çalışmak beni kurtaracak her iki cihanda da.

Ve önce kendime sonra da bundan pay almak isteyenlere küçük bir tavsiye; senin de rahatsız edici biri olabileceğini kabul ettiğin günü kenara not al, zira o gün ikinci doğum günün olacak.

[incehareket]

hayaletleme

Çok güzel görünen şeylerden çok hızlı kaçardım, çok zaman oldu, kötü görünenlerden dahi kaçamadım. Bir insana bir kere görünüp sonra yok olan talih kuşu gibi, iyilik perisi gibi, Hızır gibi ama tam tersiydim. Bir anlığına mükemmeldim ve sonra yok. Mükemmelliğim yok oluşumla perçinleniyordu, akıllarda kalıyordum, damaklarda, nerelere kayboldunlarda... Ama bana da yaptılar bunu, bazen bir sorunun cevabını alamadan gittiler bazen benim sorduğum soruya cevap vermeden, bazen kendimi suçladım, çoğunlukla kendimi suçladım, hep kendimi suçladım bazen de bahtımı. Doğduğum yerden yetiştiğim aileye kadar kimliğimin her detayı suçluydu. Genetiğim, statüm, o günlerdeki diplomasızlığım, sonraki günlerdeki fazla diplomalılığım...

Peki neden kaçardım, kendime o denli mutluluğu yakıştıramadığımdan mı birileri bana yakıştırmadığı için ben de vardır bir bildikleri diyerek onları sonsuz bir itaatle desteklediğimden mi? Evet her zaman bir fiziksel ya da sosyolojik ahengin içinde değildim, araya muhakkak yaşlar, etiketler, memleketler girerdi ve bu şahsi olmayan önyargıları hiçe saymak da bir devrim yaratmadı. Gene o önyargıların aslında değişmez gerçekler olduğunu gördüm.

Neyle savaşıyordum ve bir ben miydim savaşan? Toplumla mı, doğayla mı, insanla mı, kendimle mi? Elimde kılıcımla ortada kaldığımda beni yalnız muhatabım değil, ona mı inandın diyen çevrem de dışlıyordu. Mutluluktan kaçmakla başlayan hayalet serüvenim sonraları mutluluğu bana yakıştırmayan toplumla, topluma o yetkiyi veren ya da yaşadığı her kötü şeyi toplumsal düzene fatura eden kendimle büyüdü ve korkunçlaştı.

Sonra devreye sevilmek girdi. Önce kendim tarafından, sonra başkaları. Elimdeki kılıcı bir taşa sapladım sevilince. Kimliğim hem çok değerliydi hem de çok anlamsız. Zaten iki ruh birbirine tamam dediğinde ne işe yarar diğer şeyler.

Kılıcım taşın ortasından yükseliyor. Onu oradan kendini hakkıyla sevebilenler çıkarsın.

reverans

[incehareket]

kendisel dönüşüm

kendinizi bir biçimde kurmasanız kendinizi tanıdığınıza inanır mısınız, diye soruyor biri hiçbiri binlercesi'nde pirandello, ah siz yalnızca evler mi kurulur sanıyorsunuz, diyor.

az evvel kendi kavramı ile ilgili bir yazı yazarken bu alıntıyı eklemedim. halbuki ne de güzel uyardı. okunma ya da yazma kaygısı ile yazılan metinlerle çalakalem yazılanlar arasında büyük bir fark olduğunu biliyorum. yıllarca bu fark üzerine çalıştım. yıllarca bu farkı anlattım öğrencilerime, öğretmeyi bıraktıktan sonra da kendime, kendime, kendime.

çalakalem dediysem yalapşap demek istemedim. akışkan. gelişine. ama içsel bir merkezden uzaklaşmayarak. içsel merkez nerede, karın boşluğunda mı epifiz bezinin oralarda mı? her nerede hissediyorsan oradadır.

oysa tek bir cümle ile başlamıştım bambaşka bir konuya, kapı ile ilgili bir şeyler yazacaktım ama meğer çok önceleri çok daha iyisini yazmışım da unutmuşum. şöyle bir alıntı yapabilirim o yazıdan: "...Bazen bazı kapılar yüzünüze son defa kapanır ama çok sonra anlarsınız… Bunu çoktan bitmiş dostluklarınızı karşılaştığınızda nezaketen hal hatır sorma ve zoraki gülümseme şeklinde görebilirsiniz, arayacağınız kimse kalmadığında ve anlatmak istediğinizde, bir kişiyle inşa ettiğiniz tarih parça parça unutulduğunda ve hatırlatıldığında “o ben miydim” diye şüphe edildiğinde…" başka bir yerden anlatacaktım, içerden. belki başka bir zaman güç bulur da yazarım. bu yazı çok dağınık oldu ama bu tam bana göre bir dağınıklık. okumak isteyen hür ve müstakil'e buyursun.

[incehareket]

olanlar

bir şey olmadığı söylendiğinde muhakkak bir şey olmuştur. sadece idrake düşmediği ya da tanımlanamadığı, tanımlanmasına cesaret edilemediği/yüzleşilemediği için yüksek sesle bir şey yok, olmadı denerek yok sayılır, ama var, ama hep vardır, hep bir şeyler olur ve ertelenir kabul.

bir şeyler olur yavaş yavaş ve sonunda ölüm bizi alıp götürdüğünde olan her neyse anlamını yitirir. henüz olurken uyanık olmak, maruz kalmak yerine bizzat yaşamak, tatmak, kusmak anlamı görünür hale getirir.

anlamın peşinde olmak ve anlamdan kaçmak adlı iki yoldan hangisini seçersek seçelim, zor. mühim olan diğer yola girme hakkımızın olduğunu unutmamak. bu anlam dünyasını genişletecek bir hak. anlam dünyamız anlamsız dahi olsa.

reverans

[incehareket]

atelier angaria

kafamı toparlamak için bir atölye planı yapmaya başladım. yani kendi işime yarayacak bilgileri tasnifleyerek hem kendim için hem de olur da başkaları için hayırlara tebdil etmek niyetiyle yola çıktım. yol dediysem de daha evin kapısındayım, anahtar kapının üstünde. darmadağınıklığımın bir anlamı var mı diye uzun zamandır kendimi yokluyorum. nedir bu bir yandan iş yaparken diğer yandan bir gramer kitabının sonundaki sözlüğü okumak gayreti. behram aynı zamanda mars gezegeninin ismi imiş, merih yani. eski türkçesi de "bakır sokım". kızıllığından mülhem. bir satır okudum, 3 sayfa soru yazdım kendime. böyle başladı taslak. soruların cevaplarını yazabilirsem şahname olur. vezinli ve kafiyeli yazacağım diye değil, hacminden sebep. keşke vezinli yazabilseydim, deneseydim iki üç satırını: feûlun feûlun feûlun feûl yazarken bu kısmı bulurdum sefa okurken duyardım birazcık daha bilirsin yazarlık tuhaftır ama okurlukta vardır sekiz yüz bela bugünün oyalanması da bu olsun.

[incehareket]

tevellüd

bugün benim doğum günümdü. her sene "birthday eve" olayını abartır, İran'daki Nevruzmuşcasına on gün öncesi on gün sonrasına sarkan bir neşe ile herkese hatırlatırdım bu mutlu günü. belki hatırlanmamak riskini göze alamadığımdan. belki kimseye beni unutma hakkını vermek istemediğimden. belki insanları bu şekilde sınamanın ayıp olacağını düşündüğümden. belki o zamanlar daha coşkulu biri olduğumdan.

belki daha genç hissediyordum belki daha umutlu, bilmiyorum. hepsi ya da hiçbiri. bu sene içimden gelmedi. çok yoğun, çok neşesiz, çok yorgun, çok umutsuz hissettiğim bir dönemden geçerken neşeli rollerine de giremezdim ya. bugüne özel bir plan da yapmamıştım, halbuki bilsem Gospodinov'un tam da bugün Kadıköy Kitapçısında olduğunu... ya da biri hatırlatsaydı bana, benim adıma biri düşünseydi, ne sevdiğimi iyi bilen biri, işte o zaman kendime imzalı bir Hüznün Fiziği hediye ederdim. olmadı. klasik ve dümdüz bir hafta sonu yaşadık, sürprizsiz. eve dönerken kötü bir doğum günüydü dedim, neden dedi, bir sürü şey yapmıştı halbuki ama sıradan bir günde de yapacağı şeylerdi zaten. onlar senin sevdiğin ve senin istediğin şeylerdi, kötü demiyorum, teşekkür ederim ama benim istediğim şeyler değildi, bir doğum günü için kötüydü, dedim. bir şey demedi. geçen sene ben istediğim için gün batımını izlemiştik beraber. daha iyiydi. bence bir sonraki sene ölmez sağ kalırsam tüm günü yalnız kendimle geçireyim. zira bana benden güzel hediye yok.

[incehareket]

hatır

zamanında itiraz edilememiş bir ayıbın zehri ilerliyor, zamanında bu ne saçmalıktır, bu ne saygısızlıktır denmemiş ve hükmü de düşmüş. oysa anlayış gösterdiğini düşünerek üstüne alınmadan devam etmiştin sohbete. evine ilk defa gelmiş birine arkanı dönmenin bir açıklaması var mıydı?

sana ayıp yapıldığında bir sessizliğe sığınıp gerilmek bir işe yaramaz. ama çoğunlukla yaşanan budur. üstünü örtersin ve hiç hatırlatmazsın. unutmaya bırakırsın duyduklarını, gördüklerini, çok sonra hortlatmak üzere gömersin.

kendine ve çevresine dürüst olan insanın böyle dertleri yoktur tabii. hayatı bir kalabalığın görmezden gelmelerle kurulmuş ince dengeleriyle tükenmez. ona ayıp etmenin bir bedeli vardır. hesabını muhakkak sorar. hatırlar ve hatırlatır. kaybetmekten korkmaz ama amacı kaybetmek de değildir. o bu şekilde kazanır ilişkileri.

bize öyle haklar verilmedi tabii, ayıp edilmeye devam.

[incehareket]

eskilerin masalları

Günlerin birbirinin aynı geçtiğini sandığım idealsiz hedefsiz zamanlarımı özledim. Kek yapmanın ve kitap okumanın, eve farklı bir misafirin gelmesinin tek zevk ve tat olduğu zamanları. Elişi yaparken dalıp gitmenin bile suç sayıldığı bir ortamda neşelenecek uğraşlar ve sebepler bularak yaşadığım... ne için dua ederdim onları da unuttum. Aydınlanmanın peşine düşmemişken, romanlar hala diriyken ve etkilerken, gözlerimin dolmasından utanmazken ve deftere kaydettiğim pasajları defalarca okurken, cümlenin manasına odaklanırken, kuruluşunun sırrını bilmezken, bilmeden kurarken ne de mesuttum. Popüleri tüketirken kenarda kalmışları da merak ederek bir kurduğum dünyada; şarkılardaki bateri sesini dinlerken, dergilerden kestiğim parçalarla kolaj yaparken, uhu ve makas, kalem ve kağıt dostumken, dışarıdaki hayatı görmemişken, ruhu daha güçlü daha görünür zannederken, ruhun yara alabileceğini sezmemişken ve ruhum yaralanmamışken ne de mesuttum.

Kek dilimi, etamin iğnesi, kaptan arifteki tuhafiyeci dede, sonra soner arıca, kurabiye kırıntısı, maksim gorki, kadir tapucu, burda dergisi, otto kataloğu, grup vitamin, fedon, alessandro costacurtalı kadrosuyla; bir kediye dokunmamışken, muhabbet kuşu kafesindeki gazeteyi değiştirirken, komşunun kapısının önünden alem dergisini yürütürken, best fm, fergan mirkelam, türkiye radyolarının en genç dj'i gökhan özen, trt fm'de jale istek şarkıları söylerken, ub40, sharon stone, dişi taş dolgulu rastalı adam stars diye bağırırken, rastasız adamlar deri kıyafetleriyle dans ederken, jason orange, kurban bayramı, pantolon etek, koladan taş çatlasın bir bardak, amerikan salatası sınırsız iken bir minik serçe lalarilla laralillala...

[incehareket]

dingildo dingildo

son günlerde bir fikir, bir his beni esir aldı; zaman yolculuğunun formülünü buldum da gitmeye korkuyormuşum gibi geliyor. bazen öyle olur, iyi bir fikir sadece hayalinin gerçekleşmesinden, o yabancı hisse uyum sağlayamamanın korkusundan dolayı ertelenir, görmezden gelinir, olsa ne güzel olurdu denir ardından ama içten içe ya olursa tedirginliği ürpertir insanı. bu bahsettiğim öyle müthiş bir şey değil, haddizatında zamanda geriye gitmenin saadet getirdiği de meçhul. gidilse ama nereye?

nerelere gidilir? babamlı günlere mi, büyükbabamlı günlere mi, ilkokul bahçesinde küpemi aradığım o teneffüs saatine mi, 87 kışında amcamla kuyubaşına yürüdüğümüz o geceye mi, kutsi abinin dükkanına mı, istanbul apartmanının arkasındaki gelinciğin mezarı dediğimiz o kestirme yola mı, kahvehanede masanın üstüne oturup gazoz içerken herkesin işi gücü bırakıp beni dinlediği ana mı, ilkokuldan mezun olup aynı gün taşındığımız güne mi, stfa'nın önünde paten kayan kızlara bakmaya gittiğimiz zamanlara mı, dillere destan boğaç'ı ilk gördüğümüz ana mı... nereye gidilir? gitmekten korkuyorum diye fikrimi de unutmak istiyorum işte.