JANEA

thoughts, feelings and expressions ||||

[moath12]

[individuu]

nice to meet you Amy-Jane. we have been waiting for you. we welcome you with love and kindness. you are here now. finally with us. gaia has guided you to us.

[individuu]

I got to do this for me. For myself. I deserve this. I will do this.

[individuu]

In every moment, either good or bad, there is a learning moment. REMEMBER THIS, ALWAYS

[individuu]

I wish i didn’t exist. I wish I was never created. I don’t want to die - I just wish I never existed. This song always make me feel some type of way. It feels like somberness is always inside of me. Heavy tones... heavy thoughts - but suddenly a bolt of energy goes through my body. I am excited, I am alive, I feel wonderful... I’m running again and looking at the sky again... I breath in the air and feel in it my lungs. The warmth of the sun on my face which feels great.... but then all of a sudden sadness comes back around. It’s almost as if it’s saying don’t forget about me, i’m always here. There’s no escaping from me. 

[individuu]

Nov 2nd 2022

Ik probeer vanaf vandaag mijn gedachtes en gevoelens op te schrijven. Dit kan zowel online als in mijn eigen notebook. Zolang ik maar probeer te schrijven. Vandaag was een fijne dag. Mijn moeder is langsgekomen, we hebben samen naar opties gekeken voor kamers/appartementen. Mijn vriendin heeft me gebeld, ik heb fijn met haar gebeld. Ik heb met een vriend afgesproken, hij heeft me leren draaien. 

Ik probeer de gedachtes niet toe te laten maar ik merk dat het moeilijk is. Haal ik het allemaal in mijn hoofd? ik maak me te veel zorgen. Angstgedachten. Vandaag is uiteindelijk heel fijn geweest. Waarom moet ik dan alsnog huilen? Waarom doet het van binnen nog steeds zo’n pijn? It’s all meaningless. 

ik ben genoeg. ik ben genoeg. ik ben waardig. ik mag er zijn. ik ben leuk. ik ben lief. ik ben intelligent. ik ben genoeg.

Ik wil beter worden. Ik wil rennen. Ik wil vliegen en lachen. Deze sombere gevoelens achter me laten. Of moet ik ze juist accepteren? Moet ik accepteren dat het onderdeel van mij is? Wat als ik het niet wil accepteren? Hoe kan ik nou accepteren dat de dood constant in mijn hoofd zeurt... dat ik constant na een leuke dag toch die sombere gedachtes in mijn hoofd krijg en verlang naar de dood. Constant die negatieve gedachtes dat het allemaal niks waard is. Het is vermoeiend en ik weet niet hoe lang ik het nog aankan. 

Zoals ik al zei was vandaag uiteindelijk een fijne dag. Waarom rollen de tranen dan alsnog nu over mijn wangen? Waarom verlang ik nu alsnog naar de dood? Waarom confronteer ik mezelf constant met het feit dat ik ga overlijden en probeer ik mezelf wijs te maken dat het allemaal geen zin heeft en dat het beëindigen van het leven een betere optie is. Zó ontzettend veel gedachtes, ik word er moe van.. Gotta become mindful 

[individuu]

“zelf saboterend gedrag” 

[individuu]

Sometimes I wonder who the fuck I am

---- I am on a quest to find myself 

[individuu]

zo May 15th 03h12

Wat voel ik?

Ik voel me leeg, ben verdrietig om mijn vriendschap die ik langzaam kwijtraak. Om het feit dat ik het gevoel heb dat ik geen idee heb wat ik aan het doen ben. Ik ben bang voor de toekomst. De toekomst beangstigt me en ik kijk er niet naar uit. Ik heb het gevoel dat ik stilsta, terwijl de  wereld om mij heen maar doorgaat. Ik weet dat het gras altijd groener is aan de overkant, maar ik kan mezelf er niet van weerhouden om me met anderen te vergelijken. Voor mijn gevoel is iedereen bezig met hun leven, hun dromen najagen, financieel stabiel, een leven aan het opbouwen. Denken over de toekomst. Samen zijn met een partner, een huis kopen, sparen, reizen, vrijheid om te zijn. Waarom heb ik steeds het gevoel dat ik alleen maar stilsta? Ik weet in mijn rationele brein dat dit niet zo is en dat ik bezig ben met het belopen van mijn eigen pad, dat ik dit pad aan het creëren ben, maar voor mijn gevoel gaat het té langzaam. Ik weet dat ik te hard ben op mezelf en dat ik blij moet zijn met wat ik wél allemaal aan het doen ben.. weer aan het werk, vrijwilligerswerk, therapie... Ik weet dat ik dit allemaal doe, maar alsnog.. constant die negatieve stem in mijn hoofd. Het is de ziekte die spreekt, die mijn gedachtes overneemt. Helaas zijn die gedachtes op dit moment luider. 

Het is een constante strijd in mijn hoofd wat ontzettend vermoeiend is. Er gaan miljoenen gedachtes door mijn hoofd heen / Het is fijn om mensen om me heen te hebben die mijn gedachtes begrijpen / Ik weet dat dit onderdeel is van het leven en dat ik op dit moment bezig ben met wie ik wel/niet in mijn leven wil hebben, maar de confrontatie van de realiteit doet vaak pijn. In mijn hart wist ik het denk ik wel, maar op het moment voelde het goed en heb ik ontzettend veel liefde ontvangen en dingen geleerd. Ik neem alle relaties, goed of fout, alle ervaringen in me op en zie het als een levensles. Ik bedank je hiervoor. Hoe wij er voor elkaar waren in deze fase van ons leven. / Ik heb fijne mensen om mij heen; mensen die echt om me geven maar toch voel ik me vaak alleen. 

Ik merk dat ik me ook vooroordeel voor mijn gevoelens. Stel ik me aan? Maar inderdaad, er zijn altijd mensen die het slechter óf beter hebben. Het heeft geen nut om mijn verhaal met het verhaal van een ander te vergelijken. / Ik merk dat ik gewoon zo ontzettend bang ben voor de toekomst en voor het leven. Ooit vroeg iemand me of ik bang ben voor de dood. Het is niet zozeer de dood waar ik bang voor ben, maar het leven wat mij beangstigt. 

Ik haat mezelf. Ik ben constant bezig met het saboteren van mezelf. Op wat voor een manier dan ook. Ik heb mezelf in gevaarlijke situaties gepositioneerd / Donkere gedachtes in mijn hoofd. Ik wil mezelf het liefst pijn doen, gewoon om het eruit te kunnen laten. Ik weet niet hoe ik de woede en het verdriet uit mijn lichaam moet laten. / Ik drink tot ik moet kotsen, rook tot ik moet hoesten. Ik sloop mezelf. 

[individuu]

Drukte in mijn hoofd

Ik voel me alleen. Ik voel me leeg. Veranderingen zijn onderdeel van het leven, maar dat neemt niet weg dat het pijn doet. Voel me verdrietig, maar kan niet goed plaatsen waarom. Ik krop alles op in een wolk in mijn hoofd. Ik baal van mezelf, ik stel mezelf constant teleur. Dat ik nooit kan stoppen. Ik moet altijd tot het einde gaan. De grens opzoeken. Ik baal van mezelf dat ik mezelf niet in controle kan houden. Ik ben ongezond bezig, mijn lichaam, mijn lichaam dat mij is gegeven, ben ik aan het slopen. Mijn moeder zegt dat ik te zwart wit denk, wat ook zo is, maar het is moeilijk om soms positief te blijven. 

[individuu]

I don’t know what I’m feeling. I’m fucked up. 

[individuu]

That’s me in the corner, me in the spotlight losing my religion

[individuu]

i am human 

pachamama 

connected to this earth 

[individuu]

?

I don’t know if it’s just the depressive state am in again 

last week I had a great week, I worked out, had therapy, met up with friends, worked on my volunteer work and faced my fears. I had a great weekend. 

But how come, that death still attracts me so much?

I can’t tell if it’s just the mood i’m in right now, but always at the end of the day, at the end of a fun day or fun moment, I still long for nothingness. I’m trying to not be in my head, and just let it flow. Focus on positive things.. it’s just so hard 

[individuu]

this is the first time admitting this to myself, but i’m realizing how much I despise myself. A 26 year old who can’t even take care of herself. I feel like such a failure and a disappointment. I saw this coming tho.. Looking back at my teenager self.. I’ve never liked myself. I’ve never known what I want to do in life. It all has been because I was expected to do certain things... go to school, get a drivers license, get a degree, find a job... and now.. what’s next? I don’t know

[individuu]

it’s 05:57AM and i’m still up. I smoked the tiniest amount of weed, am drinking my second beer and i’ve downed 4 oxazepam. Guess I just want to feel something. 

[overdose-art]

Edouard Manet, Rochefort’s Espace (detail)