Bir kaç gün çok güzel geçmişti. Aklıma normalden az geldin.
Eve dönüyorum. Evimize. Daha dönüşe oturur oturmaz gözlerim doldu zaten.
AVM de hep paşabahçe, karaca, linens , jumbo gezerdim. Hiçbirine giremedim. Sanki artık benim evim yok ve hiç olmayacak.
Sanki senin dönmeni bekleyeceğim sevgilim.
Sana o kadar yazmak istiyorum ki, sesini duymayı çok istiyorum. Her şey bitti biliyorum. Ama bana dön istiyorum, beni seç. İmkansız için daha kaç kere dua edeceğim. Herkes zamanla geçicek diyor. Diyorlar sevgilim ama benim seni ne kadar çok sevdiğimi bilmiyorlar. Son 4 5 gündür devamlı başım ağrıyor. Çok bunaldım her şeyden. Tutunduğum son dalı da kırdın.
Humus yapmak istiyorum sevgilim sana. İkimiz de çok severiz.
Çocuk istemeye başladım. Herhangi birinden değil ama, bizim olsun.
Senin için kaç defa imkansıza dua ettim. Bir insan dünyada imkansızı bilip, neden dua eder? Bu dünya dönmesin diye dua etmek gibi bir şey. Bence çok hastalıklı. Elimden başka bir şey gelmiyor ki istemekten başka.
Gururum da kalmadı ama sana telefon açıp yalvarmak istiyorum.
Geri dönsen olmaz mı sevgilim? Hiç mi özlemedin beni?