İnsanın bazen dilinin ucuna gelmeyen cümleler vardır. İçinde biriktirdiği bir türlü gün yüzüne çıkaramadığı cümleler. Söylemekten çekindiği her bir cümleyi içinin bir kıyısında saklamayı uygun görür insan. Bu yüzden insan, sakladıklarıyla bir hayat, bir düş, bir yalnızlık içindedir. Oysa öyle sessizce durup dinleyen, yanındayken her şeyin ve herkesin uzağında olduğu biriyle karşılaştığında içinin bütün kilitlerini açar. O zamana kadar söylemek isteyip de söyleyemediği ne varsa dile getirir her şeyi. Bazen saklanan her söz, her düşünce birinin varlığında hayat bulur dile gelir. İnsan, sakladıklarıyla insan olduğu kadar; insan, bulduklarıyla insandır. "insan, tamamlanmamış bir cümledir" der ya Tarık Tufan. Ben yarım kalmış bir cümleydim, sen tamamladın ..