Lil'Grumpy

18 yıldır huysuzum a dostlar.. https://twitter.com/DuyguDemirbaas

[lilgrumpyy-blog]

Ve o yorucu bir sınav yılının ardından beklenen yaz gelir.. Hayaller yapılacak şeyler listeleri hali hazirda seni beklemektedir. Tatilin üçüncü gününden başladigin ilk aktivite seni kendine hapsederse iste o zaman işin iş. Görmüş olduğunuz renklerin dansı bu aktivitenin ilk göz ağrisı emek var çaba, uğraş var yaninda bir de müzik var gittiğin en iyi terapistin beş saatlik seansini sana öylece sunuyor.. Satış rekorları kıran bu büyükler için boyamacanın yazarı Johanna Basforda bi teşekkürü çok görmemek lazım ben bu İki Kalp Çalışmamı buraya bırakıp yenilerine yelken açmaya gidiyorum daha iyileriyle geri dönmek dileğiyle..

[lilgrumpyy-blog]

Feridun Düzağaç - Boş Ders

https://www.youtube.com/watch?v=xpKFaf4wJww tüm LYS 1 mağdurları için dillerde dolanan o muhteşem şarkı çünkü bugün biz mağdurlar kendimizi kendimizden çıkarsak sıfır kalmayacağını kalan şeyin sadece belirsizlik olacağını biliyoruz sonuç olarak kandırılıyoruz...

[lilgrumpyy-blog]

**Haziran ortasında Eylül'ü yaşamak…

 Ve o an anladı ki bir daha hiçbir şey hayal ettiği gibi olmayacaktı. Rüya bitmişti her şey yalnızca yedi saniyeden ibaretti. Gerçekler boğazinda düğüm üzerine düğüm oluşturuyorken, yanan canının acısını kırılan tırnağın en dibindeki sızı kadar içten hissediyordu. Ve tekrarladığı tek şey vardı : Herkes biraz Cemal Süreya yalancısıydı.. Hayat kısa diye net bir algı yoktu ve olamazdı sadece inanmak istemiştik, hayat istediği zaman bitmek bilmeyen o sıkıcı sohbet, ve istediği zaman oyunun en tatlı yerinde çalan zil kadar acımasızdı. İliklerine kadar hissediyordu ki şuan hayat kısa değildi ve uçan hiçbir kuş yoktu.. Kuşlar uzak diyarlara göç edeli henüz birkaç saat oluyordu. Ama bir sorun olduğu ortadaydı yaklaşan bir doğum günü yoktu ufukta. Ufak bir çocukken göç eden kuşlardan anlardı gelen o mutlu günü gerisi tam bir hüsran ne o ufak çocuk vardi ne de kuş, var olan tek şey Eylüldü. Eylül tüm hüznüyle buradaydı, Haziranın tam ortasındaydı..

[lilgrumpyy-blog]

**Daha önce hiç bulunmadığım, bulunmadığım halde büyük sempati beslediğim Tumblr’da bebek adımlarım.. 

Başlangıcı bayrakla yapmak istedim..Göklerde dalga dalga salınan bize annemizden babamızdan atamızdan şehidimizden miras bayrak sevgisi..Bunu hatırlamaya, hatırlatmaya dile getirmeye bugünlerde o kadar çok ihtiyacımız var ki, gereklilik demiyorum direkt ihtiyaç.. Öyle ki unuttuk bazı kavramları bayrak olsun vatan olsun birlik beraberlik olsun cumhuriyet olsun neydi bunlar biz kimdik nasıl gelmiştik bugünlere neler vermiştik uğruna, ne kadar canımız yanmıştı bir zamanlar en gerçekçi efsanemiz değil miydi ? 

Mesela siz hiç durdunuz mu boyunuzun bilmem kaç katı uzunlukta direğin altında, orada durup kafanızı kaldırıp baktınız mı bayrağın gökyüzüyle birleştiği noktaya o sırada gözlerinizi kapatıp bayrağın rüzgarla dans edişinin sesini dinlediniz mi hem hırçın hem de bir o kadar sevgi dolu o ses, öyle bir ses ki hem ürkütüp hem huzurlu hissettiren hem de tüyleri diken diken eden o ses.. İşte ilk bebek adımım dediğim ana tanıklık ediyor bu fotoğraf.. Yer : Harput Kalesi... 

Tüm Elazığ ayaklar altında Doğu Anadolunun incisi tabiriyle anılan memleketimde huzur dolu hissettiğim bir gün.. Doğma büyüme İstanbullu olup umarsız bir sevgi var içimde Elazığa karşı. Kendini birkaç kelimeyle özetle deseler 18 yıllık Elazığ hayranı bir adet Huysuz derim. 

Oturmuş manzaraya dalmışken okuduğum bir haber kanımı dondurmuştu ki damarımda akan kan bayrağın kırmızı yanında bebek poposu pembeliğinde kalacakken o gördüğüm haber kanımı çekmişti vücudumdan sanki. Gördüklerim duyduklarım karşısında şaşkınlığımı koruyamazken ilerledikçe daha derinden üzülüyordum. Ne demekti gönderdeki bayrağımızı indirmek. Nasıl cesaret edilebilirdi ? Gerçekti işte.. Belki hatırlayanlarınız vardır 07.06.2014 tarihi Diyarbakır’da sıfatlara sığmayacak, sığdırmaya çalışsan hafif kalacak şeref yoksunu kirli ellerini bayrağımıza uzatmıştı. Tüm duygular birbirine karışmıştı kızgınlık öfke utanç şaşkınlık nasıl bir cesaretti bu nasıl olurdu ?  O sırada bile üzerimde dalgalanan bayrağın sesini duyabiliyordum bu sefer o ses canımı acıtıyordu daha fazla utanıyordum..Beynim almıyordu üzerinde binlerce şehidimin kanı olan bayrağa nasıl değerdi elleri.. 

Aldım makinemi ve koştum.. Koştum ve o şanlı bayrağın objektifime girebileceği en güzel açıyı yakaladım hayranlıkla kaydettim pozlarımın arasına. Her baktığımda o utancı yeniden hissedeyim o gün gelsin aklıma diye.. Ve dedim ki :

Bizim buralarda bayrak gökyüzüyle birleştiği zaman hayranlıkla fotoğrafı çekilir kötü emellere müsade edilmez. Yok eğer yeltenirsen çıktığın direkte amacına ulaşamadan inersin aşağıya ve işte o zaman keşke tüm ömrümü o direkte geçirseydim dersin burası Elazığ burası Harput Kalesi ... 

Ve son olarak,   HOŞGELDİM !