Miałam sobie dziś zrobić przerwę i nic nie pisać. Jednak uzależnienie wzięło górę. Siatkówka stała się moim nałogiem nr 1. tuż przed gumami do żucia ;) Problem tkwi jednak w tym, że do końca nie wiem co napisać. Omijam wszelkie portale sportowe, unikam jak ognia wiadomości sportowych w tv, a mimo wszystko jednak do mnie dociera to i owo. Docierają do mnie smutne wypowiedzi naszych siatkarzy, pierwsze wypowiedzi po powrocie do kraju. Najsmutniejsza wypowiedź Igły ever....aż wolę o tym nie myśleć. Jedno jest pewne, nawet uciekając od tego, to do mnie dociera. To trudne chwile dla nich wszystkich. Wolałabym tego nie przeżywać, nie tak miało być. No ale cóż, takie jest życie i ze wszystkim trzeba sobie poradzić. Boli mnie bardzo nie myśl, że nie ma medalu, lecz ich smutek. Moich najwspanialszych facetów na ziemi. Ich ból, który przejawia się w każdym słowie i dla mnie już lepiej by było gdyby nie mówili i nie pisali nic. Bym nie wiedziała jak im smutno. Mam dosyć wysłuchiwania kogo to oni nie zawiedli, dość wieszania na nich psów. Mam dość pseudokibiców, którym po przegranej przypomniało się, że jednak ich nie lubią, że tak na prawdę to nigdy im nie kibicowali, bo to banda patałachów jest, a chwilowa fascynacja wynikła z braku innego zajęcia pomiędzy jednym, a drugim piwem ze znajomymi. Drodzy pseudokibice, dziennikarze, którzy miesiąc temu mieli ich za bogów, na prawdę czas odpuścić, zejść z nich. Jeśli kogokolwiek zawiedli to samych siebie. Przypominam ONI NIC NIE MUSIELI, ONI MOGLI. Nie udało się. Choć bardzo chcieli, choć dawali z siebie wszystko. To oni dziś cierpią najbardziej. Artykuł na Onecie, o tym, że polskich siatkarzy nie wolno krytykować - żenada. Krytykujcie. Jednak na ile obiektywnie ta krytyka brzmi z ust człowieka, który w ciągu jednego miesiąca nagle staje się ich wielkich fanem, obdarza bezgraniczną miłości, która jednak swoją granicę ma i to wcale nie daleko, bo już tuż za pierwszą porażką. Miłość zmienia się w nienawiść. I już wielki fan nie pamięta jak miesiąc temu ich kochał, wychwalał i dziękował Bogu, że ich ma. Dziś ich zwyczajnie nienawidzi, bo "miał być kurwa medal, a jak zwykle nic". Więc ja Tobie, płytko myślący i wierzący człowieku mówię: Idź, klnij na nich do woli. Płacz, nienawidź i wyzywaj. Krytykuj, osądzaj, oczerniaj. Rób co ci się tylko podoba, lecz jeśli z następnym sukcesem staniesz się ich fanem, niech ci mordą pokrzywi ta twoja fałszywość.
A naszym siatkarzom z całego serca życzę tego czego im teraz najbardziej potrzeba. Uciekajcie do swoich rodzin, dziewczyn. Wyjeżdżajcie na dalekie wakacje. Odetnijcie się od tego świata siatkarskiego. Zapomnijcie na ten krótki czas o siatkówce. Spędźcie go w miłej atmosferze, wśród ludzi, którzy Was kochają, którzy zawsze z Wami będą. Leniuchujcie, śmiejcie się, odpoczywajcie. Nam kibicom daliście na prawdę dużo. My prawdziwi kibice to doceniamy, dziękujemy. Zbierajcie siły, przed Wami sezon klubowy. I do zobaczenia na kolejnych meczach z Orzełkiem na piersi, kiedy to my wierni i dumni kibice będziemy Wam śpiewać Mazurka i cieszyć się ze zwycięstw. Uciekajcie od tego co złe, bo tego Wam dziś nie potrzeba. Macie obok siebie bliskie osoby, zdrowie i to najważniejsze. A w życiu sportowym? Macie za swoimi plecami najwspanialszych kibiców, którzy nie uciekają po porażkach lecz dumnie kroczą za Wami krok w krok na następne imprezy. Mojej ulubionej dwójce: Igła - ciesz się dziećmi, uśmiechaj do żony, to Twoje największe skarby. Bartek - wypoczywaj, zamknij się w pokoju, odetnij od świata śpij i 3 dni i 3 noce jeśli tego potrzebujesz, resztę czasu spędź z tymi najważniejszymi. Wszyscy jeszcze nie raz będziecie naszym powodem do dumy. Jeszcze nie raz dacie nam radość i łzy szczęścia. Teraz po prostu uciekajcie w swoje małe światy, zapominając o tym co złe. Warto pamiętać o jednym, jeśli nad głową zebrały się ciemne chmury, to tylko po to, by za chwilę zostać oślepionym cudownym słońcem.
„Siatkówka jest bowiem sportem wyjątkowy!”
To zdjęcie mnie wprost rozczula. Uwielbiam je. Przypomina mi, że oni nie są sami, że ma się teraz kto nimi zaopiekować. Mają z kim dzielić ten smutek i odzyskiwać radość. To zdjęcie daje mi nadzieję na ich szczęście i uśmiech. Jeszcze nie jestem szczęśliwa, bo wiem, że nikt z nich dziś też nie jest. Ale jestem już spokojna. Na wszystko potrzeba czasu. W końcu znów z uśmiechem wyjdą na boisko i będa walczyć dla nas, ale przede wszystkim DLA SIEBIE o te najwyższe cele.
dailybridgerton
andulkaphoto
jacobvanloon
tangentwithtanner
