Wat is er nieuw aan The New Aesthetic?
-- Sorry, a post in Dutch this time, as I am typing more in Dutch these days. Will switch back to English soon --
Marius Watz merkt met recht op dat de technologieën die veel voorkomen bij The New Aesthetic, als ‘machine vision’ of GPS relatief oud zijn (Watz, 2012). Voor hem is The New Aesthetic “an attempt at diagnosis of the most recent mutations of the human condition” (Watz, 2012). Hij is dus minder geïnteresseerd in de nieuwheid van de afbeeldingen die deze beweging construeerd, en meer in de vraag die in de discussie verscholen zit. De vraag naar wat moderne technologie met ons dagelijkse leven doet, en hoe we dát in visuele uitingen kunnen vangen. Op deze manier komen we in de buurt bij het eerder genoemde 'post internet art'.
Mediatechnologieën zitten ongevraagd verwoven in ons leven, zegt Watz. Mensen leggen zonder er bij na te denken hun smartphone onder het kussen en installeren een app die de telefoon in staat stelt met accelerometers onze slaapcurve te analyseren. The New Aesthetic is een wapen voor bewustwording. En dat is nodig, volgens Watz. Deze veranderingen die ons gedrag ondergaat met de komst van nieuwe mediatechnologieën gaan maar al te gemakkelijk aan ons voorbij (Watz, 2012).
Dit is ook een punt dat mijzelf opgevallen is bij het nader bestuderen van deze stroming. Wellicht is deze stroming niet relevant vanwege zijn revolutionaire karakter – wat haar naamgeving doet vermoeden – maar eerder vanwege de alomtegenwoordigheid van moderne technologie. Een verandering in onze dagelijkse technologie-doorzeefde cultuur die we zelf voor lief lijken te nemen door alleen maar uit te kijken naar het volgende, het betere, het nieuwere. We moeten juist onze aandacht vestigen op het hier en nu, en dat is wat The New Aesthetic lijkt te doen.
We kunnen ons afvragen of het fenomeen hierin dan wel vernieuwend is. Maar al snel kwam er een déjà-vu naar boven; waren schilders in de Renaissance niet ook al bezig met door technologie geïnspireerde beelden? In de 19e eeuw werd het voor het eerst mogelijk om de wereld vanuit vogelperspectief te bekijken, iets waar voorheen alleen over gefantaseerd kon worden. Eén van de kunstenaars die al vroeg bezig was met nieuwe, door technologie mogelijk gemaakte, perspectieven was Kasimir Malevich. Hij was geobserdeerd door kunst vanuit vogelperspectief. Voor hem was dit een middel om de moderne wereld te symboliseren (McNeill, 2012).
Bovendien liet de uitvinding van film en fotografie de kunstwereld ook niet onbewogen. Men was meer en meer bezig met fotorealisme. Inplaats van verisimilitude – het streven naar realisme zoals het bekeken wordt door het menselijke oog – werd er gestreeft naar realisme zoals bekeken door het mecahnische oog; de camera (Lister, Dovey, Giddings, Grant, & Kelly, 2009, p. 137). Dziga Vertov was één van de kunstenaars die bezig was met fotorealisme:
“I am kino-eye, I am mechanical eye, I, a machine, show you the world as only I can see it…. My path leads to the creation of a fresh perception of the world I decipher in a new way a world unknown to you.”
— Dziga Vertov
Dit kwam tot uiting in schilderijen die bijvoorbeeld de grijswaarden van vroege film overnamen door volgelingen van het kubisme of Picasso (McNeill, 2012). Sommige academici zoals Lev Manovich (1996) vinden dat cinematografie ons idee van realiteit heeft overgenomen. Verisimilitude heeft zover ingeboet voor fotorealisme dat we deze vorm van representatie ook zijn gaan accepteren als realistisch (Lister, Dovey, Giddings, Grant, & Kelly, 2009, p. 138). We kunnen zeggen dat The New Aesthetic dus het fotorealisme is van de mediatechnoogieën van deze tijd. In die zin is het wél nieuw. Er wordt niet meer gekeken naar de foto als inspiratie en basis voor kunst en visuele technieken, maar naar GPS, algoritmes en pixels. Zo zijn er relatief veel New Aesthetic werken geïnspireerd op Google Streetview en Google Earth. En zoals Watz al zei, wordt er kritisch gekeken naar de verwovenheid van deze ‘nieuwe manier van kijken’ in ons dagelijkse handelen. Het gaat er dus niet zo zeer om hoe nieuw GPS is.
The New Aesthetic kijkt naar de technologieën die we hebben, niet naar de technologieën die we wensen te hebben. Dit zorgt ook voor een zekere hang naar retro – 8bit muziek en afbeeldingen zijn regelmatig terug te vinden op de blog van James Bridle. Zoals in de publicatie New Aesthetic, New Anxieties wordt genoemd, laat de beweging beelden zien uit een “digitaal verleden” die vooral opvallen nu we juist bewegen naar “een wereld met HD beelden en retina displays” (Berry, et al., 2012, p. 42). In een reactie op deze blog probeert Dan Catt uit te doeken te doen waarom. Hij breekt een lans voor het verschil tussen computer vision, waar The New Aesthetic haar herkomst vindt en computer graphics, iets dat voor velen herkenbaardere beelden oplevert (Catt, 2012). Zoals James Bridle en Matt Jones al eerder opmerkten, gaat het bij The New Aesthetic over ‘the grain of seeing/computation’. De verwarring ontstaat omdat computer vision nu in het stadium is – visueel gezien – waar computer graphics dertig jaar geleden was. Een goed voorbeeld dat Dan Catt aanhaalt om het verschil hier te illustreren, is computer-generated imagery (CGI). Bij grote blockbuster fantasy films als Pirates of the Carribean (zie figuur 2.2)bestaat computer vision uit lage resolutie pakken van de acteurs met stippen en groene schermen. Echter de hedendaagse computer technologie transformeert hen op scherm naar monsters en piraten in hoge definitie. The New Aesthetic is dus gebaseerd op de huidige stand van computer vision, het is dus de mode ontwerper die de vervreemdende pixel pakken neemt uit figuur 2.2 en hierop nieuwe ontwerpen inspireert (Catt, 2012). Hierdoor lijkt het alsnog aan 8bit retro jaren ’80 beelden te refereren terwijl het bezig is met beelden uit ons huidige tijdperk.
We visualiseren op deze wijze de vervreemdende nieuwe kijk op onze eigen wereld die in staat wordt gesteld door onze technologie. Zij zien in “andere spectra” dan wij, ze bepalen ruimte en visie met behulp van barcodes, QR codes, wifi signalen, GPS plaatsbepaling, bewegingsdetectie en metadata (Bridle, Waving at the Machines, 2011). Daarin ligt de kern van The New Aesthetic gevangen, een inspiratiebron die net als ten tijde van de opkomst van fotografie zorgt voor een ‘nieuwe kijk’ op onze omgeving.
Bronnen:
Berry, D. M., van Dartel, M., Dieter, M., Kasprzak, M., Muller, N., O'Reilly, R., et al. (2012). New Aesthetic, New Anxieties. Rotterdam: V2_.
Bridle, J. (2011, december). Waving at the Machines. Opgeroepen op januari 24, 2012, van Web Directions: http://www.webdirections.org/resources/james-bridle-waving-at-the-machines/
Catt, D. (2012, april). Why The New Aesthetic isn't about 8bit retro, the Robot Readable World, computer vision and pirates. Retrieved oktober 12, 2012, from Rev Dan Catt: http://revdancatt.com/2012/04/07/why-the-new-aesthetic-isnt-about-8bit-retro-the-robot-readable-world-computer-vision-and-pirates/
Lister, M., Dovey, J., Giddings, S., Grant, I., & Kelly, K. (2009). New Media: A Critical Introduction. New York: Routledge.
McNeill, J. (2012, maart 14). New Aesthetic at SXSW 2012. Opgeroepen op februari 27, 2013, van Joanne McNeill: http://joannemcneil.com/index.php?/talks-and-such/new-aesthetic-at-sxsw-2012/
Watz, M. (2012, april 6). The Problem with Perpetual Newness. Opgeroepen op november 12, 2012, van In Response to Bruce Sterlings Essay on The New Aesthetic: http://www.thecreatorsproject.com/blog/in-response-to-bruce-sterlings-essay-on-the-new-aesthetic












