Mert Şahin

Landscape, nature and outdoor photographer. Instagram: mertheadventurer

[mertheadventurer]

Daha önce bir yerlere gömdüğün ve henüz çıkartmadığın bir şeyin oldu mu?

Değişik bir soru olmuş. Geçmişi iyi hatırlarım. Bir siyah defter sayfası gömülmüş ama yerinden çıkarılmaya gidildiğinde sayfanın kaybolduğu görülmüştü.

Gömmek, anlaşılan kaybolmaya yüz tutmak demekmiş.

[mertheadventurer]

Beklemek güzel şey midir, görmek için, gelecek olanı? Beklemek;saatlerce,günlerce… Belki gelirse diye,yerinde durmak,güzel şeydir elbet.  Ve beklerken türlü hallerden geçmek;sabrın bitmesi,hayal kırıklığı,özleyişin artması.. Beklemek bazen kabulleniştir bir bakıma,onun gelmeyeceğini bildiğin;tahammülü zor şeydir. Vazgeçmeğe yenilir insan sonunda,dayanamaz. Belki de, belki de beklenenin ayak sesleri de sokaklardan taşan kalabalığın içindedir?

[mertheadventurer]

Neydi niyetim? Ruhumun filmini, gönlümce seyrettirebilseydim, sözsüz anlaşabilecektim insanlarla. Yaşadığımı algılayabilmek için, iyi veya kötü, çevremdeki insanlar tarafından desteklenmeliydim. Ama kepenkleri kapattılar. Loşlukta kaldım. Direksiyonun başına geçebilsem, arabanın hızıyla belki hem kendimden hem de çevremdeki tanımak zorunda olduğum insanlardan uzaklaşabileceğim. Sayıklıyor muyum? Loşluk. Herkes susabilse. Her şey bir rüya olabilse. Lütfen! İçindeki konuşmayı kes artık. Yargılanıyor muyum? Ben de kendime karşı mıyım? İhanet! Ruhumu, aklımın kurallarına saklatmasını daha iyi öğrenmeliyim.

[evgni]

[mertheadventurer]

‘Bazen olur. Bir lokantadaki garsonlar gibi, dostlar hayatımıza girer ve çıkarlar.’

-Stand By Me

[mertheadventurer]

“ Nasıl anlatabilirdim ? Ona olan sevgim yalnız beni ilgilendirirdi. Elimden gelse kendimden bile saklayacağım çok gizli, kutsal, anlaşılmaz bir tutku. Kendi kendime ona duyduğum sevginin biraz hasta bir sevgi olup olmadığını sormuşumdur ara ara. Hayır,elbette hasta bir sevgi değildi. Yalnız çok şiddetli, çok yoğun, bölünmemiş bir sevgiydi. Yüreğimde hayatın çeşitli görünüşlerine, dünyadaki başka varlıklara yönelebilecek ne kadar sevgi varsa hepsini ona karşı duyuyordum. Onu sevmek yaşamayı sevmek, dünyayı sevmek gibi bir şeydi.”

[mertheadventurer]

 Ah! şu çekip gitme isteği yok mu! Unutmanın, unutulmanın bir yerlerde saklı olduğu,günlerin adı olmadan sadece bakışların saatlerde duraladığı, geceyi bekleyen bilincin yalnızlığı… Ne yaptıysan bitti artık senden beklenen ya da öyle sandığın. Korkuyordun, var olmak için nedenin -lerinin kalmamasından, insanlara yetişemeyeciğinden,onların gerisinde kalacağından,seslenip derin bir kuyuda kalmışçasına sesinin duyulmayacağından. Günler ardı sıra bürünüyordu karanlığa. Zaman bir şeyler için çok hızlıydı. Sürekli geç kalıyordun. Çaresiz şaşkınlıklarla öylece dolaşıyordun. Sokak lambalarının yetişemediği yerlere gidip düşünüyordun. Gitmeliyim demiştin bu şehirden, bir gün karar vermiştin.

 Kente sis ve sessizlik hakimdi. Gitmek - Kaçmak mıydı bunun adı? -  için sabahı bekledin, gün ağarmadan, her şey ve herkes uyuyorken, nasıl yaşadınsa bugüne kadar; görülmeden, bilinmeden, tanınmadan.. Bir su damlası gibiydin sanki, varlığın,bütünlüğün bir dokunuşla bozulacaktı.Belki bir yağmur damlası belki bir gözyaşı kadardın. Sabahın serinliği küçük titremelerle gösterdi kendini. Olsundu. Bir şey yaptığını düşünüyordun, sana ait olan. Gitmek senindi, sen yapıyordun bunu. Adımların ıslak yolda hızlandı.Yüzünde neyseki bir gülümseme. Mutluluk muydu yani şimdi bu?… Gitmiştin bir gün ya, şehir hâlâ uykudaydı. Ve gittin, hiçbir şey değişmedi.

[mertheadventurer]

  Öylece izliyorum artık. Tepki vermeksizin, kanıksanmış olayları. Düşüncelerime yeni düşünceler ekliyorum. Zihnimde karşılığını bulamayan düşüncelerin sayısı beynime sığmıyor, hissediyorum, dağılacak gibi oluyorum bazen, bir taşın ezilmesi gibi un ufak, etrafa dağılmış ve hiçbir zaman bir araya getirilemeyecek gibi.. Ben bir şeylere hayret etmek ve hayran olmak için gelmişim dünyaya. Görevim oturup izlemek. Seyirciyim ama sıkılıyorum, müdahale etmek cesaretini kendimde bulamıyorum. Başka kimse yok yanımda. Korkuyorum yerimden kıpırdamaya. Ama biri olsa, bir ses, yerinde söylenmiş birkaç cümle.. Bir dokunuş. Bir bakış. Bir ne bileyim bir sen olsaydın. Böyle kimsesiz kalmasaydım..

  Ter içinde uyandı. Bir düştü gördüğü. Öyle olmalıydı. Yoksa dayanamazdı öyle yaşamaya. Kim dayanabilirdi ki saf sessizliğe, tek kalmaya, o’nsuz olmaya? Derin bir nefes alıp gözlerini kapadı. Burnundan ve ağzından çıkan hava parça parça ve düzgün soluklarla acele etmeden soğuk odada dağılacaktı.

[mertheadventurer]

Sadece yaşamak yetmiyor.Sorunda bu ya.Hissedememek,tüm bedenimi uyuşturan bir zehir sanki..

[mertheadventurer]

Birçok insan girer çıkar hayatından ama hiçbiri o değildir.

[mertheadventurer]

 Bırakacaktım bu kentin sokaklarını.

 Caddelerde aylakça dolaştığım günler…Kızılay Durağı’nda üç kızın çocuksu gülüşüne kurban giden günlerim…

 Çift çifttir herkes. Bir yalnız ben varımdır. Dayanılmaz yalnızlıkta kulağıma fısıldayan müzik ve tenimi titreten soğuk havadır arkadaşım. Beklerim, beklerim eli boş… Umut bu, bilinmez işte. Bir gülücük, bir işaret belki.. Oysa boşa. Pek iyi de bilirim ki; bugüne dek olmamış, olmayacak bundan sonra da. Yine de, uzun saçlı bir kız arayacaktır gözlerim sokaklarda. Gözlerim arayadursun. Az ilerde bir adam sigara yakacaktır.Çakmağın parıltısında kalacak gözlerim. Bir neşeli duman çıkacaktır adamın ağzından. Kıskanmalıyım. Kıskanmayı öğretmemişler bana. Hayat? Hayat onlarındır belki de.

 Ya ben?

 Akşam olur, ışıklar yanar. Çiftler biraz daha sokulurlar birbirlerine. Geçerler, giderler hep. Ne bir bakış, ne bir merhaba… Bir ben kalırım plakçının önünde. Bir de yarım yarım ezgiler hoparlörde… Umutlar, düşler… Hangi düşler? Düş mü kaldı ki?..

  Upuzun caddede bir yalnız benim sanki.

 Kararımı verdim, gideceğim bu kentten. Bir gece, bir otobüs kalkacak, ben üzgün, ben umutlu olacağım içinde.

 İyi ya… Bu şaşırıp kalmalarım niye? Niye gidiyorum, niye kalıyorum burada? İçimde bir eziklik… Kim caydırmaya çalışıyor beni? Bıktığım usandığım şu yüzler mi? Her gün yeniden gördüğüm şu yüzler… Allah bilir ya… Sevilecek nesi var şu kentin?

 Kentin suçu ne? Gideceğim yer daha mı iyi olacak?

 Ama düşler?.. Düşler benim değil miydi? Bu pes ediş niye? Yer mi kalmamış koca evrende beni mutlu kılacak? Bulana dek, topunuza inat çekip gideceğim işte.

 Kimden kaçıp kime gidiyorum? Dedim ya bunu ben de bilmiyorum. Nedir beni sıkan? Ne arıyorum?

 Mutluluk mu?

 Nasıl mutlu olabilirim? İç sıkıntılarından kurtulsam, belki mutluyum diyebilirim. Ama nedir iç sıkıntısı yapan bende?

 Yalnızlık mı?

 Yalnızlığı yenmeye gücüm var mı? Yok. Öyleyse?

 Sevmeliyim. Mutluluğumun yolu yalnızlığımı sevmektir. Yalnız olmaktır yaşantım. Yalnızlık dostumdur benim. Ben yalnız, ben mutlu.

[mertheadventurer]

Akan zaman değildi,mesafelerdi. Giderek büyüyen mesafelerdi. İki insanın arasına girdiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmuyordu. Bakışlarda  bir değişiklik,cümlelerde bir uzaklık seziliyordu. Sonsuzmuş gibi gelen bir yabancılaşma vardı ve gözlerin birbirine değmemesi kahrediyordu. Oysa yan yanalardı. Dokunuşlar kadar yakın bir mesafe vardı aralarında; uzatsalar parmaklarını, birbirine değebilecek kadardı.Sonra yalanlar vardı işte.Söylendiği ya da susulduğu zaman yaşanılanı mahvediyordu. İkisi de biliyordu zaten,girmişti işte aralarına o mesafe. Bir daha eskisi gibi olamayacaklarını anlamışlardı.

[mertheadventurer]

 Yapma dedim, bak benden uzaklaşırsan ben yok olurum dedim. Ben hiçbir zaman tam olamam, dedim. Gitme, kal dedim. Hep seni arar dururum dedim. Sokaklarda, sevdiğin koltukta, o çok sevdiğin ağaçların altında.. Gözlerim sürekli seni görür, kulaklarım sesini duyumsar hep, dedim. Şarkılarda seni aramaktan bıkmam dedim. Senin anılarını zihnimde canlandırmak gecemin anlamı olur dedim..    Ama işte bir gün gözlerim senden kalan boşluğu gördü sadece, ellerim tenine değmedi. Bir şarkı dinledim, hiçbir şey anlamadım şarkıdan o gün. Bir şey vardı o müzikte, seste.. Kaç sefer dinledim bilmiyorum. Anlamasam da senin tüm anların zihnimin perdesinde sahnelendi. Bir şarkıydı beni geçmişe götüren, boşlukta öylece terk eden.. Sanki yanımdasın hayır çok uzaktasın, nefesinin sıcaklığını hissediyorum, gitgide buzumsu bir soğuğa dönüşüyor tenimde, oradasın yürüyorsun ama ne yakınlaşıyorsun bana ne de uzaklaşıyorsun benden. Bir masal gibi bir varsın bir yoksun..     Bir şarkı dinledim kayboldum o gün. Ben nerdeyim, bu şarkı beni ne hâle soktu?..     Inaniel Inaniel… Nesin sen? 

[mertheadventurer]

Onu mutsuz kılan savunulacak şeylerin azlığı. Oysa her varlık, hayata tutunabilmek için bir artı değer keşfediyordu. O, eksi değerlerin ortasında suskunlaşıyordu. Her eksi işaretini, bir dik ve bağımsız çizgiyle, artı haline sokmaya heveslendikçe insanlar onun elinden tebeşiri alarak uzaklara taşıyorlardı. Durmaksızın bir kalabalık yolu yürümek zorundaydı. Halbuki bu sonsuz uzantının sonunu göremeyeceğini biliyordu. Kendisini yarı yolda tüketmek pahasına, tasarısını gerçekleştirmek arzusundaydı. Herkes ona kötü niyetli olduğunu söylüyordu. Kafasının içinin bozuk düşüncelerle darmadağınık edildiğini birbirlerine fısıldıyorlardı. Herkes ona fısıltısını homurdanıyordu. O eksi değerlerin üstündeki çizgide koşuyordu. Beyaz tebeşiri eline geçirdiğinde, aynı yoldan geri dönecekti. Onu geride bırakan insanlar ona küçümseyerek bakıyordu ve gülüşerek tebeşirin çoktan kırılıp paramparça olduğunu söylüyorlardı. O ise daha erken tükenmeyi göze alarak hızını artırıyordu. Uzaklık, tebeşir tozu renginde aydınlanıyordu.

[blowedd]

[mertheadventurer]

 Yetmedi mi bunca sene? Daha ne kadar bu yükü taşıyacaksın? Kimseler bilmeden gizlediğin yerde daha ne kadar tutacaksın onu? Daha kaç gece gözlerini kapatmadan unuttum diyerek kendini kandırıp uyanmalarda gözlerin ilk onu arayacak? Daha ne kadar onu canlı tutabilrsin içinde? Yazılanlar sence yetmedi mi? Neye yaradı bugüne kadar cümleler? Sadece kalemi ve kağıdı kendine sırdaş edinmekten başka. Neye yaradı? Bir şeyi unutmak için unutmak kelimesinden başlamalı değil mi? İlk onu unutacaksın. Ama unuttum derken bile o kelimeyi aklına getireceksin. O halde unutmak nasıl mümkün olabilir? Her şeyi, herkesi ve kendini unutarak mı? Ölümsüzlüğün iksirini istemem ama bana unutmanın iksirini verebilirsiniz. Eğer varsa. Eğer her şeyi ve herkesi unutturabiliyorsa.

[mertheadventurer]

“Ve bugün hala ayaktayım Uçup gitmek için ateşli bir hevesle Hâlâ arıyorum Yazı arıyorum…”

[mertheadventurer]

İnsan neden bilmez nasıl seveceğini?

-Eternity and A Day

[mertheadventurer]

“She loved mysteries so much that she became one.”