En son "Ülkücüler" Belgesel Filmi'ne gittiğimde başımdan geçeni hatırladım...
Bir erkek için göz yaşını saklamak zordur...
Bu yüzdendir ki, bu sefer salonun boş tarafından bir bilet alayım dedim...
Gel gör ki 16:15 seansının neredeyse %80'i doluydu koltukların...
Hem ahd-e vefa adına sevindim hem de ileride oluşacak pek sevmediğim hâlimi "saklayacak" bir yer bulamadığım için az da olsa üzüldüm...
Görünene bakarsak film bilindik bir konu üzerine..."Aşk"
Fakat bir farklılık var...
Sadece maddi aşk yok bu filmde, görünürdeki maddi aşkın arka planında büyük bir aşk büyük bir sevgi daha var...
Bu filme giderken biliyordum bu filmin "belgesel" film olmadığını...
Bu yüzdendir ki, asıl kurguyu bozmadan araya serpiştirilen tali kurgular ve diyaloglar çok rahatsız etmedi beni...
Fakat özellikle bazı sahnelerdeki vurgulamalar ve bazı sahnelerdeki "sessizlik" tek kelimeyle hüzün denizine soktu seyredenleri ve tabii beni...
Salona bir baktım, çoğunluğu o günleri yaşamayanlardan oluşuyor ki bunlardan biri de benim...
Ben yaşamadım o günleri...
Yaşasaydım belki bugün ben de olmayacaktım...
Belki bugün anlatılan benim veya bir arkadaşımın hikayesi olacaktı...
Fakat bir gerçek vardı...
Bu filmdeki kurgunun anlatmak istediklerini ta derinden hissedenler toplanmıştı salona...
Filmi seyrettikçe yumruklarımı sıktım...
Seyrettikçe kâh sinirlendim kâh hüzünlendim...
Çok azdı dudağımda tebessümün belirlemesi...
Ve böyle bitti filmin birinci perdesi...
Filmin ikinci yarısında anladım neden isminin "Kafes" olduğunu...
Ve artık o tebessümlerde kalmamıştı dudağımda...
Filmde "İhsan Başkan" adıyla geçen (ki gerçekte kim olduğunu seyreden herkes anlayacaktır) reisin mahpus edilip, ellerine jopla her vurulduğunda ağzından çıkan "Allah!.." nidası, benim de dudaklarımdan sessizce döküldü...
Her sessice Allah! dediğimde yumruğumu sıktım, her sessizce Allah dediğimde sanki benimde sineme vuruyorlarmış gibi hissettim, her sessizce Allah! dediğimde sanki ben de kafesteydim...
Bir gün önce şehit olmuş bir polis veya askerin cenazesinde şehit tabutunu sırtlayanlardan biri olan Türk Milliyetçileri'ne, nasıl olmuştu da bir gün sonra devlet düşmanı gibi muamele ediliyordu?
Bu kin, bu nefret bu öfke niye idi?...ve aslında kime idi?
Bu sorgulamalar ve sinir harbi esnasında filmin sonu gelmiş ve baştan beridir saklanmak isteyişimin ne kadar haklı olduğunu gösterecek "Mustafa'nın idamı" sahnesi gelip çatmıştı...
Ellerimle bir taraftan saçımla, gözlüğümle oynuyormuş gibi yapıyordum bir taraftan çaktırmadan da gözümdeki yaşları siliyordum, fakat böyle silmekle olacak gibi değildi...
Mübarekler sahnenin başındaki diyaloglara hiç fon müziği koymamışlar ki...
Salondaki ağlayanların burun çekme seslerini herkes duyuyor...
Bu sesler ki duyanı daha da hüzüne itiyor...
Mustafa'nın idam sahnesi son vuruştu...
Herkes aynı hâldeydi...
Herkesin bildiği bu sefer beyazperdede tekrar yaşanmıştı...
Dayanamadım...
Kadir'in Mehmet Sipahi'ye, Niyazi Mısri'nın Divanı'nı verirken filmin bittiğini anlayıp kırmızı gözlerimi kimse görmesin diye erken çıktım salondan...
Ve böyle bitti Kafes Filmi...
12 Eylül 1980 öncesini bunca yıldır "sol" ve haksız gözden görmek bizi yani Türk Milliyetçileri'ni ziyadesi ile üzüyordu...
Bu filmin senaryosu ve filme uyarlanan kitap her ne kadar "sağ" gözden yazılmış gibi gözüküyorsa da bu film "her iki taraf için" herkesin bildiği ve fakat seslendiremediği çoğu gerçeği de ortaya koyuyordu ki Kafes Filmi'ni seyreden her türlü görüşe sahip kimse bu dediğimi net bir şekilde görecektir...
80 öncesi bir operasyon yapılmış ve ne yazık ki, 12 Eylül 1980'de bir darbe ile operasyonun ilk iki aşaması başarı(!) ile bitirilmişti...
Olan vatanını hiçbir karşılık beklemeden ölesiye seven güllere olmuştu...
Çoğu gül solmuştu...
Ve bu film bu güllerin hayatını anlattı bize...
Eksikleri var mıydı?
Elbette ki vardı...
Türk Milliyetçileri 40 senedir kendini anlatan sadece ve sadece iki film yapmışken (ki bir tanesi belgesel film) eksiğin olmaması düşünülemez...
Şimdi birileri kesin çıkar yok şu eksikti yok bu eksikti der...
Derler vallahi... Ne de olsa böyle bir huyumuz var ya... Beğenmemek... Hem yapmamak hem beğenmemek...
Yapın o zaman kardeşim!
Daha iyisini yapabiliyorsanız buyurun er meydanına!
Ha birileri diyebilir ki, " peki sinemasever gözüyle bakarsan bu film hakkında ne dersin?.."
Bunu sorana önce sorarım, arkadaş Türk Milliyetçisi misin? diye...
Değilse... Elim verdiği ölçüde anlatırım eksiklerini ve gördüklerimi...
Fakaaat...
Bunu soran Türk Milliyetçisi'yim diyorsa, "bu filme sinemasever gözüyle bakan gözün çıksın emi" derim!
40 sene boyunca topu topu iki film yapılmış, bunların hiçbirinde emeğin yok desteğin yok, sonra kalkıyorsun yok sinemaskop yok bilmem ne deyip eleştiriyorsun...
Vallahi çıkar gözün, söyleyeyim...
Sonuç olarak Kafes Fimi'nde, başta filmin senaryosunu oluşturan romanın yazarı Sayın Lütfü Şahsuvaroğlu ve bu filmi beyaz perdeye aktarmak suretiyle "büyük risk" alan yapımcı Yasemin Nak Hanımefendi olmak üzere emeği geçen herkese ama herkese çok teşekkür ediyorum...
Biliniz ki, çok dua aldınız...
Ve inanın ki, çok dua alacaksınız...
Ahd-e vefa müessesesini kapatmayan her Türk Milliyetçisi'nin "sadece" bir kere değil, bir kaç defa seyrederek ahd'ine vefalı olacağına ve daha iyi ve daha geniş bütçeli bu tür filmlerin yapılmasına örnek olmak için Kafes Filmi'ne destek olacaklarına inancım tamdır...
Selam ve saygılarımla...
Murat ÇALIK
http://muratcalik.com/269-kafes-filmi-uzerine.html
andulkaphoto
2087
pixelskylines
origamiaround
baratheonpilled
kianamaiart
ellievsbear
