nurkonusuyor

[nurkonusuyor]

Bir yere ait hissedememe mevzusu..

Biliyorsunuz ki biz ben üniversiteye geçmeden tam iki gün önce 16-17 yıldır yaşadığım Maraş'tan hiç bilmediğim ve nedendir bilinmez bir türlü sevmediğim Mersin'e taşındık.

Taşındıktan iki gün sonra üniye gittiğim için o zaman pek algılayamadım ama şimdi vize sonrası haftası için Mersin'e döndüm. O kadar ev değil gibi hissediyorum ki. Ne sanıyordum acaba hâlâ Maraş'a mı dönecektim ? Heh! İşte tam bunu yeni fark ettim.

Biz artık Mersindeyiz! Maraşla bir bağlantımız kalmadı. Yani arkadaşlarım çevrem hepsi orada ama aileme göre artık oraya dönmemizin bir sebebi kalmadı. Burada kimseyi tanımıyorum. Hoş. Tanımak isteyen kim zaten?? Nefes alan herşeye sürekli Maraş'ı özledim diyorum.

Yaşarken insan kıymetini bilemiyor gerçekten. İlkokul arkadaşım lise arkadaşım hafızlık arkadaşım hepsi orada kaldı... Benim Mersin'le alaka! Neyse şuan soranlara falan hep Maraşlıyım diyorum. Çünkü artık benim memleketim orası. Bildiğiniz üzere zaten kendi memleketimi ve akrabaların büyük bir kısmını sevmiyorum zaten. Epey işime geliyor Maraşlı olmak.

Bu durumu umarım kendi içimde bir şekilde çözerim. Çünkü aidiyet kavramım yok oldu eve dönme diye bir kavramım yok şuan! Allah'ım tam şuan biraz yardım talep ediyorum?

[nurkonusuyor]

Aniden Gelen Bunaltılar/Sebepsiz Ağlama Hissi İle Cebelleşme

Şu sıralar cok fazla başıma geliyor. Durduk yere overthink, bi sakinlik çöküyor üstüme. Kendimi üzgün hissediyorum. Bakıyorum reglim falan da yakın değil. Özellikle bir olay da olmamış. Anlamsız bir daralma geliyor.

Yani inanılmaz saçma bir şey gerçekten arka fona dedübluman koysak bağır çağıra ağlayacağım bir moda giriyorum resmen. Kendimi sıkıyormuşum da sanki salsam ağlayacakmışım gibi...

Tam olarak nasıl biliyor musunuz? Elimde dopdulu , en ufak kımıldamada taşacak, dökülecek bir su bardağı taşıyorum gibi.. Her adımı atarken sanki o kadar kasmışım ki artık dökülsün aman ne olursa olsun yeter ki rahatlayayım istiyorum. Öyle bir bunaltı öyle bir hissiyat. Umuyoruz çabuk geçer çünkü hayat enerjim emiliyor.

[nurkonusuyor]

Üniversite/Ne Umdum Ne Buldum

Üniversite konusunda herkesin elbette beklentileri farklıdır elbette. Ancak bunları bekliyor muydum? Ne umuyordum ne buldum? İlk gün neler yaşadım? Nasıl sosyalleştim? Ortam nasıl? İşte Detaylar..!

Bir kere benim kafamda hepi topu 40-50 kmlik alana inşa edilmiş köyümsü "biz buraya şehir diyelim" denilip şehir olduğu iddia edilen bir dağ yığını yoktu. Elbette Gümüşhane'den bahsediyorum! Tebrikler! Doğru tahmin.. Ve tabii ki şehri görünce ufak çaplı bir şok yaşadım. İnsanoğluyuz her şeye alışıyoruz mecburen bir süre sonra. Küçük şehir olmasına alıştım. Ve şunu da kabul edelim havasına bayıldım. Zaten yaz nefretimi biliyorsunuz artık. Burası tam bana göre. Kapalı, yağmurlu, soğuk kış mevsimi yaşanıyor işte. Bayıldım bu olaya. Karadeniz merakımı bir ara detaylı olarak anlatırım ama zaten Karadeniz'i de seviyorum direkt bölge olarak. Kısacası adaptasyonda inanılmaz zorlanmadım. Şehire alıştıktan sonrası ise çorap söküğü gibi geldi..

Yurt odama yerleştim. Elbette tip 1 e göre beklentim çok yüksek değildi ama gerçekliği görüp 6 kız bir arada yaşama zorunluluğuna alışmam şehire alışmaktan da zor oldu. Dolaplar kutu gibi, hiç bir şey sığmıyor. Kilidimi içinde unutup duruyorum. Üst ranzaya çıkmışım zaten çarşaf değişmek ölüm gibi bir şey, üstüne odadaki bir kaç kızla anlaşamadım başta. Ve neredeyse valizimi toplayıp dönecektim. Neyseki kurduğum ortam buna engel oldu. İleriki zamanlar ne getirir bilemem ama sonuçta alışmamda canım kızların payı büyük. Odamdaki diğer iki kişi aynı benim gibi birinci sınıfmış. Onlarla anlaştım. Bir de başka bir odadan arkadaşım var. Hepimizin bölümler çorba. Neyse kazasız belasız üniyi bitirebilirsek her alandan tanıdığımız olacak inşallah. Artı mıdır? Elbette!

Geldik derslere.. Hmm hocalar mı? Fena değiller. Bir tanesi hariç hiç gözüm tutmadı o hocayı. Her konuda bir fikri var ve her konuya hakim gibi davranıyor ama bence hiç bir bilgisi yok. Kral sadece bölümünle ilgili konuş lütfen! Neyse sınıf arkadaşların nasıl dediğinizi duyar gibiyim. Kimsenin birbirine zararı yok. Herkes kendi halinde. Bir takım gruplaşmalar vardı ilk günden. Sevgili matematikçimiz (biliyorsunuz ki matematiği çok severim!) dedi ki " Bu gruplar dağılacak ve üniversite sonunda bir iki tane kankişinizle kalacaksınız" Adam haklı beyler dağılın! Neyseki gruba girme gafletine düşmedim. Bir tane kız buldum kendime o da şimdilik kafa bir kız gibi ötesini Allah bilir.

İlk günün çok bir esprisi yoktu. Haftanın son günü bir hoca sınıfı birbiriyle tanıştırmak için etkinlik yaptı. Etkinliği yaparken ilkokul bebelerinden farkımız yoktu ama etkinlik bittiğinde birinin hangi bitkiye alerjisi olduğunu diğerinin kedi fobisi olduğunu başkasının Adanalı olduğunu biliyordum. Merak etmeyin! Onlarda benim güneşi sevmediğimi öğrendi:) Sonuç olarak artık herkes daha relax birbirine soru sorup sohbet edebiliyor. Teşekkürler hoca!

Üni hakkında düşüncelerim şimdilik bu kadar görüşürüz gençlik. Behlül kaçar 🏄‍♀️ 👋

[nurkonusuyor]

Özel Günlerden Önce Hissedip Bozulan Cilt

Allah'a şükür normalde çok çok sivilce çıkaran biri değilim. Arada bir yoklar beni ama ciddi seviye değil yani. Nedense özel günlerden önce hissedip şevke gelmiş gibi özellikle o zamanlar çıkıyorlar.

Bir aydır yüzüm tertemizdi çok şükür. İz falan mevzusu da yoktu. Cuma akşamı bir akrabamızın düğünü var. Laf arasında konuşurken falan duydular mı yoksa hissettiler mi bilmiyorum ama burnumun kenarında sivilce çıktı. İşin kötüsü ağrılı... Çıkma süreci iyileşme ile beraber bir haftayı rahat geçiyor. En kötü hali ise düğünün olduğu güne denk gelecek yazılı olmayan kural bu.

Hayır bir de şimdi ısrar ediyorum cilt makyajı yapmamakta. Sevmiyorum pek. Kapatıcıyla falan kapatayım desem de olmaz yani. Sabır diliyorum yüce Rabbimden. Umarım bir an önce iyileşir..

[nurkonusuyor]

İlk İş Deneyimim, Satış Danışmanlığı,Hizmet Yerine İnsan Satın Almaya Çalışma Huyu ..

Bu yazı verimli geçirmek adına Yksden sonra yaz için iş bakmaya başladım. Her yere cv bıraktım ama her yer çoktan dolmuştu. Bazı mağazalar da uzun süreli çalışma arkadaşları arıyordu. Neyse numara bıraktığım yerlerden biri aradı. Deneme süresi olacak yarın gelin başlayın diye. Satış danışmanı olacağım yani. Kıyafet ve eşarp satacağım en fazla ne kadar zor olabilir ki diyerek işe başladım. İşler beklediğim gibi gelişmedi elbette.

Öncelikle deneme süresinde asgariden düşük maaş alacaksınız dendi. Yazı boş geçirmeyeyim en azından elime de biraz para geçsin diyerek kabul ettim. Deneme sürecinin ne kadar süreceğini sadece Allah biliyor bize bilgi de verilmedi.Bismillah dedik başladık. Şansıma daha önce tanıdığım bir arkadaşım da orada işe girmiş yeni. Onunla samimi olduk. Güzel denk geldi. En azından çalışırken eğleniyordum. Tabii iş yerinde uzun süredir olan ve kıdemli olanlardan da gerekli gereksiz sürekli laf işitiyoruz. Haklı olsa bişey denmiyor. Haksız olsa savunsak sorun... Bir şekilde ben tepkimi koydum benimle uğraşmaz oldular.

Yanımdaki arkadaşım için sınır koyması biraz sürdü. Bir gün akşam çıkışta oradan birisi bizimkine demiş ki "Bana bak sağda solda çok gezme direkt eve git ***(mağazanın adı)'nın kızları şurada burada geziyor demesinler demiş. Bana anlatır anlatmaz çıldırdım bana böyle bir şey dese kovulma garantili laflar ederim çünkü. Kız da "sacmalama abla ya "diye çıkışmış o anın şokuyla sadece... Ne diyeceğini bilememiş çok normal. Nereden bilsin mesai çıkışında ne yapacağına karar vereceklerini. Bir sinirlendim. Sana ne ayol! İstersem iş çıkışı pavyona giderim sana ne! Milletle de orada karşılaşmış olacağım sonuçta kendi adına utansın herkes. Onu geçtim ben daha önce mağaza çalışanı ya da başka bir iş erbabı adına başka yerde denk geldiğimiz zaman "Bunların da işi gücü gezme "falan diye düşünmedim onların da bir sosyal hayatı var sonuçta. Neyse olay böyle kapandı gitti. Sonra bizimkine de alıştılar aralarına aldılar ya ben biraz ayrık otu kaldım 🙃. Hoş ortama girmek isteyen kim zaten..

Bu arada iş çok zor. Kendi ayaklarımın üstünde durayım diye işe girdim eve gelene kadar bacaklarım tutmuyor yani. 11 saat. Üstelik henüz sigortam yok. Neyi bekliyorlar bilmiyorum. Normalde ikinci günden itibaren yapmak zorundalar. Şeytan bazen dürtüyor şikayet et falan diye de insafa geliyorum her yerle kavgalı tartışmalı ayrılmayalım diye.

Neyse. Yorucuysa alışılıyor , mobbingse cevaplanıyor da o müşteriler... Baba siz kafayı mı yediniz ya?? Düşünüyorum ben çalışmadan önce de empatisi son derece yüksek bir insandım yani. Hiç bir zaman iki kuruş verip hizmet alacağım diye insan satın alıyor gibi (d) ayılanacak kadar düşmedim şükür. Bir gün yine mesaideyiz 8 saat falan olmuş başlayalı çok da yoğun geçmiş paso ayakta kalmışız. Aşağıda kıyafet kısmında oturacak puflar var. Oturduk bahsettiğim arkadaşla akşam çıkışta ne yapsak onu konuşuyoruz müşteri de yok. Neyse bir tane kadın geldi. Kalktı arkadaşım "hoşgeldiniz" dedi "nasıl yardımcı olalım?" falan filan. Kadın bunu çok umursamadı. Bu da yanıma geldi düşündük ki herhalde kendi bakacak bir şeyler biz peşinde dolanmayalım zaten yorgunuz kadın da yardım istemiyor gibi. Oturduk sohbet ediyoruz. Bir taraftan da gözümüz kadında ama. İki üç takım falan seçmiş kabine geldi. Puflar da kabinin önünde. Denedi çıktı aynada kendine bakıyor. Bize de hiç bir şey sormadı olmuş mu olmamış mı falan filan. Açıkçası bana da sormadan "Ay çok iyi oldu , sizi açtı cart curt" gibi şeyler çok samimiyetsiz geliyor. Sorar fikrimi söylerim orası ayrı. Neyse iki takım falan daha denedi bir çıktı söylenmeye başladı. "Orada oturup sohbet etmek yerine bir şeye yarayıp şunun bedenine bakar mısınız var mı?" Gibi bir şey dedi ben başta anlayamadım ne dediğini. Bizim arkadaş anladı hemen kalktı yardımcı olayım falan dedi ama kadının canı tartışma çekmiş bir kere. Başladı mı susturana aşk olsun" Ben de çalıştım 18-19 yaşında çalışmayı biliyorum böyle çalışma olmaz. Şurada ürün denedim hic yorum yapmadınız ürün denedim yardımcı olmadınız" benim de sabrım taştı tam ağzımı açacağım arkadaşım dürtükledi "sus en azından yukarı şikayet etmesin" diye. Benim umurumda değil o sıra zaten asgariden az alıyorum hayvan gibi çalışıyorum üstüne de iki kuruş kıyafet alacak eleman günlük aşağılama dozunu üstümde kullanmak istiyor. Fakiriz ama mal değiliz şükür. Ben kadının yanından ayrıldım çünkü ben iş konusunda rahat olsam da arkadaşım kovulmak istemiyordu. Yanında dursam da çenemi tutamayacaktım. Bastım gittim. Arkadaşım sonrasında epey yardımcı oldu. Dengesiz aptal kadın gitmiş buna rağmen yukarıda patrona şikayet etmiş. İlgilenmemize rağmen bunu yaptığını bileydim çıkar yukarı o gevşek suratına bir şeyler söylerdim ama denk gelmedi maalesef. Ama merak ediyorum bir satış danışmanından beklentin nedir? Soru sordun cevaplamadık mı? Ona da normalde her gelene sorar yardımcı oluruz bizi ghostlayan kendisi. Ne bekliyorsun it gibi peşinde mi dolanalım? Hayır anlamıyorum ben normalde de bi mağazaya gitsem peşimde dolanmalarına rahatsız olurum en fazla "Bunun bedeni var mı?" Falan diye sorarım senin beklentin ne yani? Ama yok zat-ı alâsını kabinden çıkınca övmedik! Ay inanmıyorum kumaşı tam sizlik bu beden de sizin için biçilmiş kaftan demedik! Satış danışmanlarının yüz karasıyız ellam ağlayarak günlüğümüze de yazalım mı canım?

Öyle işte. Cinneti geçirmeden işten çıkmayı dört gözle bekliyorum. Bakalım hayırlısı ...

[nurkonusuyor]

Bazı Haklar Helal Edilmez

Evet YKS' ye girdim çok şükür. Gerçi şükür olup olmadığı tartışılır ama en azından artık bir süre hayatımda yok. Şunu açık ve net bir şekilde söyleyebilirim ki asla emeğin karşılığının alınabileceği bir sınav değildi. Hadi diyelim ki ben çok çalışmadım, çalışmaktan harap olmadım yani, E çevremdeki diğer arkadaşlarımın tamamı da aynı şeyi düşünüyor. Üstelik 12-15 saatlere çok rahat çıkmış ve sene boyunca çalışmayı asla bırakmamış olanlar...

Konuştukça sinir katsayım artıyor zaten ama öncelikle şunu çok rahatlıkla söyleyebilirim ki süre bu sene özellikle TYT' de çok büyük sıkıntıydı. Paragraflar kısa ama her şık doğru gibi birbirine yakın, felsefe sorularını Kant Sokrates'le birlikte hazırlamış sanırım, coğrafya ve tarihe bir şey demeyeceğim hadi onlar okey diyelim, O matematik... O süre içerisinde nasıl yetiştirmemizi beklediniz ya Allah korkunuz da mı yok!! Yani sadece matematiği görmek için sınava girip süre içerisinde de sadece matematiği çözen hocalar bile , bakın hocalar diyorum, zor yetiştirmiş. Siz bizden diğer kısımları da çözüp bir de üstüne yetiştirmemizi beklemişsiniz. Bir de bu saçmalıklara rağmen çıkmış 'Sayın(!)' ÖSYM başkanımız diyor ki 'Öğrencilerimizin emeklerinin karşılığını alabileceği(!) bir sınav hazırladık.' İyi yapmışsınız da sizden başka kim böyle düşünüyor kusura bakmayın da?

Zaten sınav stresiyle odaklanmak yeterince zor. Öğrenciler stresli ve kaygılı. Allah bilir birilerinin kaçıncı mezun senesi?. Sınav 2 gün üst üste, girdim kurtuldum bitti yok o sınav nasıl geçerse geçsin mentalini yarına hazırlamak zorundasın! Görevlilerin hepsi ayrı kafada, Kitapçıklar zahmet edilip zımbalanmamış bile! Üstelik sınavdan sonra bizde kalmıyor denete alınıyorlar. Kopacak yırtılacak diye doğru düzgün katlayamadık bile!

Her şeyi geçtim. Sistemde zaten çok çok büyük açıklar ve haksızlıklar var zaten ama ben canıgönülden bir şeyi merak ediyorum. Alın bir tane hocanızı iki sınavı da süresine uyarak çözdürün. Sadece kendi branşını değil ama hepsini çözecek. O hoca hem süreyi yetiştirsin hem stresi yönetsin hem de adam akıllı dişe dokunur netler çıkarsın gerçekten kalkıp özür dileyeceğim . Eğer yapabilirse amenna, keza çözen hoca olacak kaç yıldır bu işin içerisinde branşta uzman falan filan... Şimdi o hoca tüm branşlara hakim değil sadece kendi alanında uzman diyorsanız o zaman soruyorum tek branşta uzman olmak bile yeterince zorken biz 4 yılın tüm branşlarına nasıl hakim olalım!?

Ha eğer bunların hepsini bir kenara bırakacak olursak 50-60 gün binalara kapanıp karantinada düşüne taşına soru hazırlayanların da soruları muallakta çıkıyor. Kanka kusura bakmayın da branşında alanında uzman kişinin 2 ayda hazırladığı defalarca kontrol edilen sorular bile sıkıntılı çıkıyor hatalı olma potansiyeli çıkıyor sonra bizden onların sınav anında sorunsuz çözülmesi bekleniyor üstüne bir de ÖSYM başkanı da kalkıp diyor ki ' Öğrencilerin emeğinin karşılığını alabileceği bir sınav...'

Kimse kusura bakmasın benim hakkım helal değil! Kesinlikle. Bir çok öğrencinin de benimle aynı şekilde düşündüğünü biliyorum. Bu dünyada belki size net anlatamıyoruz sorunlarımızı ya da anlaşılmak istenmiyoruz ama bu işin bir de ahireti var burada hakkımızı veremiyorsanız orada hakkınızdan gelinir elbet. Hesap vereceğiniz günü dört gözle bekliyoruz.

[nurkonusuyor]

6 Şubat/04.17

Bir maraşlı olarak yaşadıklarımı ben de anlatayım dedim. Elbette benden çok daha kötü şeyler yaşayanlar, evini barkını kaybedenler, enkazda kalanlar, yakınlarını kaybedenler oldu. Yani girişte tüm deprem şehitlerine Allah'tan rahmet yakınlarına da sabır diliyorum. Ben o kadar kötü şeyler yaşamadım çok şükür ama yine de kendi çapımda yaşadıklarımı anlatacağım.

Benim odam çakma oda olduğu için iki tarafı komple cam. Maraşta fırtına tarzı gece rüzgarı da çok olur genelde. Pencereler çok ve büyük olduğu için uğuldar ve ses çıkarır ben de ondan korktuğum için rüzgarlı günlerde kalkar oturma odasında yatarım. 6 Şubat gecesi de yine o uğultuyla kalktım. Uyku sersemi tam anlayamadım neler olduğunu ilk saniyeler biraz daha hafif sallantılar olduğu için yine rüzgar çıktı ondan bu sesler sandım kalkıp oturma odasına gidip yatmayı düşünüyordum ama kalktığım gibi şiddetli olan sarsıntı başladı. Duvarlardan korkunç gıcırtılar geliyor kafama parçalar düşüyordu.

Uyku sersemi olduğum için ne olduğunu anlamlandıramadım ve koşarak kardeşimin odasına gittim. Ona bağırdım onun da uykusu çok ağırdır. "Kalk" dedim "Enes bir şeyler oluyor". Daha önce deprem görmediğim için böyle ne olduğunu da anlamadım. Dedim ki "evet binaya bir şeyler oluyor yıkılacak herhalde" ama deprem gibi düşünmedim hiç binadan kaynaklı bir sorun sandım beynimi kullanamadığım için. "Kazan dairesi falan patladı herhalde" diye düşündüm. (Evet deprem oluyor diye düşünemiyorum ama bunu düşünebiliyorum) O zaman da Enes'le anneannem aynı odada kalıyordu. O da uyanınca deprem olduğunu söyledi. Binadan bağırışlar geliyor Enes'le ben ne olduğunu anlayamadık sadece korkarak bekliyoruz. Yer altımızda kayıyor resmen sabit bile duramıyoruz. Çalışma masasının oraya çöktük. Annemlere sesleniyorum asla ses vermiyorlar. Sürekli çatır çatır bir şeyler kopup dökülüyor. Çok da uzun sürdüğü için neler olduğuna anlam vermeye zamanım oldu.

Sonunda sallantı durdu annemler koşarak yanımıza geldi. Elektrikler falan gittiği için telefon flaşlarıyla etraftaki hasara baktık Enesle. Herkes şok durumunda. Babam dedi ki "başka artçılar olmadan hemen aşağıya inmeliyiz." Ben hemen üstümü giyinip anneanneyi aldım. O 93 yaşında olduğu için birinin onu hazırlayıp indirmesi gerek. Annemler tuvalete falan gidip hazırlandılar, iş bölümü yapmış olduk güya. Onlar battaniye falan filan alacaktı ben de anneanneyi alıp indirecektim. Ben hemen hazırlandım anneanneyi aldım. Eşarp, mont, çorap derken hızlıca kapıya geldik. Bu dediklerimin hepsi 2 dakikada falan oluyor bu arada. Neyse aşağıya inmeye çalışıyoruz. Kadın 93 yaşında dedim zaten.Hemen nefesi sıklaşıveriyor. Ayakkabısı ayağından çıkıyor. Üst kattakiler arkamızdan indiği için acele ettiriyor. Merdiven dar kimse birbirini geçemiyor.

Rezil bir halde aşağıya indik tam bina kapısının önünde ikinci deprem oldu. O da baya büyüktü hatırlamıyorum şimdi kaçtı da. Anneannenin ayağının dibine mermer düştü. Ayakkabısının biri ayağında biri elimde. (merdivende çıktı) Herkes bağırıp çağırıyor. Rezil bir durumda çıktık arabaya bindik. Bizimkileri bekliyoruz. Onlar da geldi. Anneanneyi bana bırakıp battaniye falan alma görevleri vardı. Üst kapıda yakalandıkları için panikle onları da unutmuşlar. Neyse herkes doluştu arabalara siteden çıktık ama öyle bir trafik var ki 1 saatte ancak site önünden çıkıp çevreyoluna inebildik. Bahsettiğim mesafe de 1 km falan bile yoktur. Neyse orada bir yerlerde bir mezarlık var ona yakın bir yerde durduk bekliyoruz. Neyi bekliyorsunuz diye sormayın yağmur çamur her tarafı sel götürüyor. Herkes uyku sersemi. Hatlar çekmiyor kim naptı bilemiyoruz. Kendimize gelmek için mecburen bekledik.

Sonra herkes tuvalete gidip çıktığı için rahat ama benim o panikten falan tuvaletim geldi. Söyledim bizimkilere. Yakınlarda petrol var oraya gidelim en iyisi dedik. Petrole gittik. Her taraf yıkık tuvalet sırası en az 20 kişi falan. Zaten çok kalabalık mahşer yeri gibi. Ben bir şekilde tuvalete gittim geldim. Bu sefer de annemleri bulamıyorum. Zibilyon tane araba var. Hatlar çekmiyor. Zaten kalabalık. Herkes kendi derdinde. Neyse bir abiden rica ettim benim telefonum çekmiyor falan diye. Annemleri buldum. Gün doğana kadar arabayı uygun bir alana çekip bekledik. Annemler battaniye, su, şarj aleti gibi hiç bir şey almadıkları için annem ve ben eve girmeye karar verdik. Korkudan altıma yapacak gibi de hissetsem mecburen evin oraya geldik. İçeri girdik bazı eşyalar, su, battaniye, şarj aleti, para yiyecek falan aldık. Evden çıktık. Arabayla biraz şehri gezdik. Hasar tespiti yapabilmek için ve gördüğümüz manzara çok kötüydü. Çarşı tarafı komple gitmiş. Fabrikalarda çeşitli sebeplerden yangınlar çıkmış. Hava buz gibi herkes arabalarının içine tıkılmış. Fırsatçılar saniyede her şeye zam yapmış. Caddede kuyumcular yağmalanmış. Şok olmamak elde değil. Ya gözünü seveyim 7.4 lük depremden sonra kuyumcu yağmalamak nedir altın mı kemireceksin bu nasıl bir gözü doymazlık ya! Yaşananlara fazlasıyla şok geçirdikten sonra akrabaları aramaya başladık.

Bizim Maraşta akrabalardan kimse yok. Herkes Kadirli'de. Onları arıyoruz acaba oraya mı gelsek diye. Hani orası da Osmaniye deprem bölgesi falan ama en azından beraber bir arada oluruz falan dedik. Bize bir anlatıyorlar:" buralar çok kötü herkes çok kötü durumda her yer batmış falan filan hebele hübele" Sırf Maraşta kalmak istemediğimizden yola çıkmaya karar verdik ama bize bir kötülüyorlar orayı. Gidene kadar " ya orası da çok kötü durumdaymış gitmese miydik falan filan ikilemde kala kala yola çıkmaya karar verdik. Dedik ki en azından iki üç parça kıyafet bir şey alalım da idare etsin falan ve bam! Sonraki artçılardan kapı kilitlenmiş. Binanın giriş kapısı. İçeri falan giremedik. Üstümüz başımızla yola çıkmak zorunda kaldık. Yataktan kalktığımız gibi yani.

Yola çıktık Türkoğlunda öğle vakti olan ikinci büyük depreme yakalandık. Yolun yarısı yıkılmış. Köprüler uçmuş geçecek minnacık alan var iki şeritli yol bile hayal. İki tane petrol tankerinin arasında yakalandık depreme. İnanılmaz bir trafik, bütün yollar yıkık... Geçilecek ufacık alan var az kaysan meftasın yani. 1.5-2 saatlik yolu tam tamına 9 saatte bakın abartmıyorum 9 saatte geldik. Ve tahmin edin neyle karşılaştık. Kadirlinin hiç bir şeyi yok! Şaka değil! Çarşısı açık, kahvesi açık adamlar tavla oynuyor. Yıkık dökük hiç bir yer yok!! Bu da şaka değil. Bahsettiğimiz muhteşem akrabalarımızın evinde tuğla kımıldamamış tuğla! Çatlak yok. Biz de sanıyoruz burası da yerle bir. Tamam insan kendi yaşadığını en kötü bilir falan filan da kurban olayım haber kanallarında da mı görmedin Maraşın halini!?

Bu arada hasar almış binalar yıkılmış yerler de olabilir elbette ben çoğunluktan bahsediyorum. Neyse teyzemin evine gittik. Herkes korkudan(!) arabada yatmaya karar verdiği için tek uygun ev onunkiydi. O gün babamlar evde yattı biz Enes, ben, annem arabada yattık. Teyzemin evi 2 katlı kendi yaptırdıkları sağlam bir ev. Evde çatlak bile oluşmamış. O yüzden onlar evde yattı. Biz de sadece korkudan ilk gün arabada yattık. Sonra eve geçtik tabii. Sular çamurlu, hiç bir yer uygun değil, teyzemin evi 10-12 kişi. Torunu, çocuğu falan geldi. 10-12 gün onlarda kaldık sonra biz dedik ki anneannem sizde kalsın biz en iyisi gidelim. Erzin'e. Alakayı sormayın. Bir aile dostumuz var çok severiz kendilerini çok düşünceli çok iyi insanlardır. Onlar davet ettiler gelin bizde kalın diye. Sevgili akrabalarımızdan(!) daha düşünceli oldukları için bize bir sürü kıyafet falan ayarlamışlar. Kalacak yerimiz hazır falan. Sağ olsunlar dost dediğimiz kötü zamanda cidden. Neyse onlara gittik iki üç gün kaldık. Annemler Maraşa uğrayıp kıyafet gibi önemli gereksinimlerimizi alıp geldiler. Dolaptaki eşyalar elektrik olmadığından kokmuş konserveler dökülmüş falan filan. Biraz da onun için gittiler yani.

Bu sırada Mersindeki halam bizi çağırdı. O zamanlar bekardı. Evim müsait gelin kalın rahat edersiniz falan diye. Babannem ve dedem de onunla kalacaklarmış. Bizi de çağırdı sağ olsun. Biz de Erzinde de deprem tehlikesi var, aile dostumuz da olsalar onlarda uzun süre kalamayız, Maraşın akıbeti brlli değil vs. gibi sebeplerden Mersine gitme kararı aldık. Halamın yanına gittik. Onunla kaldık bir süre. Allah ondan razı olsun valla bir kere fazlalık hissettirmedi bize. Mükemmel bir ev sahipliği yaptı. Halama buradan saygı ve sevgilerimi iletiyorum. İyi ki var:)

Neyse bu arada annemler dediler ki Maraşın akıbeti belli değil. Halamın yanında da ona çok kişi yük olmayalım diye bizi okula gönderme kararı aldılar. Yatılı! Neyse o sırada Enese Konyadan bana da Trabzondan bir teklif geldi oralar çok uzun hikaye.Enes Konya'ya ben de Trabzon'a gittim böylece. ara tatile kadar orada kaldık. Enesin şansına gittiği okul, sosyal çevre falan çok iyi çıktı. Bende ise bir takım sorunlar oldu. Gittiğim lisenin yurdu çok sınırlıydı. Telefonumu alıyorlardı. Dışarı çıkamıyordum adam akıllı. Sınavlara ciddi ciddi soktular beni mesela. Şimdi düşündükçe diyorum ki lan ne kadar gerizekalıymışım. Desene ben depremden çıktım geldim sınav yapacak mentalde değilim falan. Yok. Çok düşük notlar almama rağmen sağ olsunlar(!) hiç destek olmadan o şekilde girdiler notları.

Hadi ben düşünmedim ya hiç biriniz de demediniz mi arkadaş döneme kaç gün ara vermişim depremden çıkmışım tek başıma hiç bilmediğim bir şehire gelmişim. İnsan biraz düşünür be.! Aman bunu da sınav yapalım falan demez. Haftada iki gün falan çıkabiliyordum dışarı. Küçücük şehirde kaybolurum (!) falan diye izin vermiyorlardı. Şimdiki aklım olsa ailemi görüştürür serbest o konuda dedirtirdim. Benim ailem hiç bir zaman "Aman yapmasın kaybolur falan filan" ailesi olmadı. Ben ilk tek başıma otobüse 2. sınıfta bindim. 5. Sınıfta tek başıma uçak yolculuğu yaptım. Hiç bir zaman aman ben bilemem falan filan kişisi olmadım yani. Trabzon da minicik şehir. Üstelik okul Akçaabattaydı. Minicik yer tek başıma sahilde takılıp gelcem nereye kayboluyorum yani?? Çabalasam kaybolamam aşağı kopturdun mu deniz zaten!

O zaman onları çok alttan almışım şimdi olsa cingan çıkarırdım. Yani öğrenciler falan destek olmaya çalıştılar ama sağolsunlar en büyük eğlenceleri coğrafya dersinde bana deprem anını anlattırıp "Aa burada da çok şiddetli hissedildi biz de uyandık korkudan aşağı indik" falan demekti. Kanka geçmiş olsun ya çok yıpranmışssınız siz de... Neyse ara tatil gelir gelmez annemlere yalvardım bir daha oraya gitmemek için. Sonra onlarla beraber Maraşa döndüm. Dönemi orada tamamladım. Çok şükür. Eğer Trabzonda devam etseydim mentalim çökerdi herhalde. Ev sahipliğini ve misafirperverliği çok yanlış anlamışlar maalesef. Her Trabzonlu için ya da her tanıştığım insan için geçerli değil tabii ki ben tanıştığım bazı kişiler adına konuşuyorum. Neyse eve döndük ve tadilat yaptırdık. Bu sırada hasar kontrollerine ilk seferde girememişlerdi bizim binaya, ilk aylarda herkese korkudan az hasarlıdan başlayıp verdiler başlarına bir şey gelir dava açılır falan diye. Bizim binanın kapısı kilitlendiği için sonradan girildi. Ve en ufak çiziği olan binaya az hasarlı dedikten sonra bizim oturma odasından salonu gözüken evimize hasarsız vermeye karar verdiler. Her şeyde bir hayır varmış. Şimdi evi satmayı düşünüyoruz. Hasarsız raporu bu konuda işimize yarayacak herhalde. Umuyorum yani.

Neyse hasılı kelam benim deprem anılarım bu şekildeydi. Evet bizden kötü şeyler yaşayan çok kişi oldu. Ama ben de kötü şeyler yaşadım. Tabii ki kimseyle acı yarıştırmıyorum. Hiç birimiz için kolay değildi. Kiminin evi arabası enkaz altında kaldı kimi milyonluk yatırımlarını 40-50 saniyede kaybetti. Kimi canını, kimi canından çok sevdiği yakınlarını kaybetti. Herkes için çok büyük bir yıkım oldu. Allah emsalini bir daha yaşatmasın. Üstünden iki buçuk yıl geçti hala enkaz kalıntıları var buralarda. Çok zor toparlandık. Şehir olarak. Bölge olarak 10 il olarak. Hala da tam toparlanmış sayılmayız ama en azından bir şeyler düzeltilmeye çalışılıyor. İnsanlar yeniden çabalıyorlar, deniyorlar. Hayatlarını tekrar inşa etmeye çalışıyorlar. Zor durumlarda birbirlerine destek olmaya çalışıyorlar bence de en kıymetlisi bu zaten. Kötü anlar geride kaldıktan sonra ne yaşadığına değil elinden kimin tuttuğuna bakarsın. Size hep destek olacak insanlarla karşılaşmanız dileğiyle.

Tüm şehitlerimizin bilhassa deprem şehitlerinin ruhuna el-fatiha

[nurkonusuyor]

Öfke Problemleri ve Birtakım Kontrol Çabaları

Öncelikle şunu açık ve net söyleyebilirim ki öfke problemim yok gayet kolay öfkelenebiliyorum maalesef. Sakinleşme problemim var 🥲. Bir çok şeye uzun süre tahammül edemiyorum sabrım kısa sinirim yakın. Boy kısa olduğundan herhalde sinirim tepeme çabuk çıkıyor.

Güzel bir durum mu? Hayır! Romantize edilecek "aman aman öfke problemim var" denecek bir durum mu ? Kesinlikle hayır. Hızlı sinirlenmeme çok sinirleniyorum. Bu benim için insan ilişkilerinde de pek çok sorunu beraber getiriyor. Her seferinde öfke anında her şeyden soğuyorum o insanı bir daha asla görmek istemiyorum. Sinirden elim ayağım titriyor hemen gözüm doluyor. Bu his asla geçmeyecek ve sonsuza kadar bu hisle kalacağım sanıyorum ama her seferinde geçiyor.

Atalarımız çoğu zaman hep doğruyu söylemiş ama şu sıralar " Öfkeyle kalkan zararla oturur." sözüne epey hak veriyorum. Çok doğru bir tespit. O anki düşünceyle hareket edince çoğu zaman pişman oluyorum. O yüzden şiddetli bir tavsiyedir. Önemli kararları sinirliyken vermeyin. Önemli ilişkileri sinirliyken bitirmeyin. Önemli anlarda sinir sebebiyle davranış kontrolünüzü kaybetmeyin. Mümkünse o an ortamdan uzaklaşın. Sakinleşin ve ortama o şekilde dönün.

Çoğu zaman sinirim arşa çıktığında günlük yazarım. Sakinleştiğimde de hep okurum ne hissetmişim diye. O an o kadar gereksiz ve yersiz gelir ki o saçma kararlar ve sözler. Evet sakinleştiğiniz anda bile bazen hâlâ yaşanan olaya tepkiniz sürüyor olabilir. Ama en azından artık sağlıklı kararlar verebilirsiniz. Hasıl-ı kelam siz kontrolü elinizde tuttuğunuzu unutmayın yeter. Bir de o his sonsuza kadar sürecek sanmayın.

[nurkonusuyor]

İlk Kan Bağışım Ama İlk Baygınlığım Değil

Malumunuzdur ki yakında YKS' ye gireceğim . Dedim ki bu işler sadece çalışmayla olmaz manevi yönünü falan da düşünmek lazım. Elbette işin şakası bu. 18 e girdiğimden beri niyetleniyordum zaten ama kısmet bu zamanaymış. Bir kan bağışı yapalım dedik. Cumartesi günü gezdiğimiz bir alanda Kızılay'ın kan bağışı otobüsünü gördüm. O sırada annem de yanımdaydı." Aha" dedim "fırsat bu fırsat" anneme de söyledim annem de ne zamandır niyetlendiğimi biliyordu. Kendi de vermek istedi. Dedik ki önce gezelim dönerken de kan veririz. Artık kendimizi gezmeye ne kadar kaptırdıysak unutmuşuz dönerken . Eve gelince fark ettik ama ben karar verdim bir kere. Pazartesi günü otobüsün hala orada olmasını umarak bizimkilere sonunda bağışa gideceğimi söyledim. Annem o gün kendini yorgun hissediyormuş baya. Yan çizdi biraz. Babam dedi ki " Benim de oralarda işim var" ben seni bırakırım sen kendin verirsin. Birazcık tırstım ama okeyledim sonunda.

Babam beni bıraktı otobüsün oraya ben de kendi kendime anksiyete krizi geçirmeyeyim diye biraz sakinleştim ve oradaki görevlilerin yanına gittim. Başta bir form dolduruyorsunuz. Boyunuzu, kilonuzu, tansiyonunuzu ölçüp kan grubunuza falan bakıyorlar. Beş yüz sayfa falan kağıt imzaladım sonra tansiyon ölçtürmeye falan geçtim. Dediğim hiç bir şeye inanmadı abi sağ olsun. " Kaç yaşındasın" diyor "19" diyorum " Emin misin, hiç göstermiyorsun" diyor. Yok dedim dalgasına 25'im aslında.. Ciddiye aldı ! Kabul edelim çok yıkıcı bir andı. Neyse 50 kilonun altı kan bağışı yapamıyormuş." Kaç kilosun?" diyor "56" diyorum " nasıl yani düz 56 mı?" diyor Sana tam olarak nasıl bir 56 lazım abi? Neyse o işlemleri hallettik kanımda hemoglobin çok yüksek çıkmış. Olmaması gerektiği kadar. "Çok su içmezsen ve çok yürümezsen olur" dedi. Diyemedim ki " Evde bile yerimden zor kımıldarım yürüyüş sevmem çok da su içemem " diye. Neyse o anladı zaten. Ben şu an herhangi bir hastanede kan tahlili falan yaptırsam da zaten beni kan bağışına yönlendireceklermiş çünkü bu işlemle hemoglobin hızlı dengeleniyormuş . Sağlığım için zaten kan vermem gerekiyormuş. Hissettim mi nedir? Neyse işlemler bitti. Bardaklarca su içtim işlemden önce kanım akmayı başarabilsin diye. Bu arada normalde beni kan tutar ama pek ciddiye alınmam bu konuda çünkü kolay kolay evde elimi falan kesmem çok kana şahit olmam. Ev halkının yanında çok reaksiyon göstermediğim için pek inanmıyorlar bu duruma (Babamı da kan tutuyor bu arada, bir tek o anlıyor beni) Sorumlu abiye söyledim beni kan tutuyor bu arada diye. Günde bir sürü öyle insan gördüğü için çok sorun etmedi sağ olsun.

Sedyeye geçtim damar yolu açılacak. İğneye bir baktım dev gibi. Şaka yapmıyorum bu konuda maalesef o yüzden enjeksiyondan korkanlar için bir tık travmatik olabilir. Normalde iğneden korkmam. Çok da sallamadım aman iğne de büyükmüş diye zaten. Ama onu damarımın içinde düşününce içim bir hoş oldu. O sırada abi damar yolunu açtı ben de dürtülerimi tutamadığım için baktım. O iğneyi kanla falan görünce biraz tuhaf oldum elim ayağım döküldü. Kolum uyuştu. Ama yine de iyiydim. En azından iyi gibiydim. Kan verme işlemi yaklaşık 20 dakika falan sürüyor. 2-3 tüp ve 1 torba veriyorsunuz toplamda. İşlem boyunca abi elime kolonya sıkılmış peçete verdi. Başım dönmesin diye sedyeyi falan düzenledi. Ben de rahatlamaya çalıştım . Biraz tik tok izledim biraz bizimkilere foto atıp durumumla dalga geçtim falan filan. Sonunda işlem bitti. İğne çıkarıldı. Bantlandı falan. Koltuğa geçtim soda ve şekerli şeyler veriyorlar ki tansiyonunuz düşmesin. Sodayı açıp verdiler oturdum iki üç yudum aldım. Orada sedyedeki diğer bağışçıyı ve o kan torbasını gördüm. Tam o sırada benim kaydımı oluşturan abi otobüse bindi bana baktı " iyi misin sen?" diye. Abiyi gördüm ama sonra görüntü gitti. Ses var ama görüntü yok deli gibi kulağım çınlıyor. Zar zor " Bir şey göremiyorum" dediğimi hatırlıyorum sonra kayış koptu tabi. 10-15 saniye bilinç de gitti bende. Gözümü açtığımda tekrar sedyedeydim. Millet başlamadan ben hemen işi şakaya vurdum "Bir an hiç göremeyeceğim sandım" falan dedim. Onlar da takıldı biraz şakayla karışık. Çok dramaqueen bir insan değilim normalde de. Fazla abartmış gibi hissettim elimde olmasa da. Orada takıldım biraz soda falan içtim şekerli krakerlerden yedim ve kendimi daha iyi hissettiğim ilk saniye ayaklandım.

Kalktım hepsine teşekkür ettim. "Biraz daha dursaydın "falan dediler ama ben eve geçmek istedim. Babam beni almaya geldi. Eve geçtiğimizde anneme olayları aktardım hemen banyoda yüzümü yıkarken o his tekrardan geldi. Daha önce bayıldıysanız bilirsiniz. Haber verir zaten eliniz ayağınız titrer, vücudunuzdan kan çekilir. Hemen odama geçtim gerisini tam hatırlamıyorum uyandığımda yatağımdaydım en azından oraya geçmeyi başarmışım. Benim baygınlıklarım da uzun sürmez genelde en fazla10-15 dakikaya uyanırım. Kendi kendime bayılıp ayılmışım ev halkına söyleyince sallıyorum zannettiler. Sabaha kadar ancak toparladım. Her neyse bu da böyle bir anıydı. Ne yaşamış olursam olayım 4 ay sonra tekrar bağış yapmayı düşünüyorum. Çünkü ne olursa olsun o kanın ihtiyaç duyulduğu anda birilerinin hayatını kurtarması her şeye yeter. Siz bir torba kan verince bir şey kaybetmezsiniz ama 3 insan sayenizde hayatını kazanabilir.

[nurkonusuyor]

Akrabalık Denilen Cinnet Müessesesi

Akrabalık ciddi bir müeessesedir. Herkesin bu müesseseyle alakalı farklı sorunları olduğu gibi benim de sorunlarım var maalesef. Bizimkiler sağ olsunlar büyü falan yapmıyorlar, Allah razı olsun kendilerinden. Ama onun dışında kaos akrabalık ilişkilerimize hakim maalesef. Çünkü bizim evde huzur var :)

Yaş küçükken sanıyorsun ki herkes sizin gibi iyi niyetli. Kimse kimseye özellikle kötü düşünmez, birbirinin kötülüğünü istemez. Sonra büyüdükçe anlıyorsun bazı şeyleri. Bazı insanlar hobi olarak yapıyor bu kötülükleri mesela. Abi mesela neden? Ayıptır sorması millete iftira atmaktaki motivasyonunuz nedir mesela? Ya da arkasından saçma sapan laflar söyleyip aileye rezil edelim düşüncesi tam olarak neden?

Bu sorunların en büyük kaynağı genelde aile büyükleri oluyor. Yani en azından onlarla başlıyor. Sonra bir hasetlik alıyor başını gidiyor abi. Ardından bir öğreniyorsun iki gün önce kahve içip sohbet ettiğin insanlar arkandan neler neler demiş meğer. Bir de işin şöyle bir komik yanı var. Hakkımda iftira atanlar adına söylüyorum. Yapmayın ya valla siz komik duruma düşüyorsunuz. Ben kendimi açıklamaya uğraşmıyorum bile. Keza onlar da bunu bana söylerlerse nasıl tepki vereceğimi bildikleri için ailede ben dışında herkese söylüyorlar. Kıyamam millet de size inanacak sanın da tam olsun bari. Abi evinizi barkınızı kurmuşsunuz kaç yaşına gelmişsiniz bizi bir salın be ! Hasılıkelam bu işleri bırakmanız benden ufak bir tavsiyedir. Bana dediklerinizle yol alamazsınız ya da başınız göğe ermez gidin işinize gücünüze bakın .

Böyle akraba çevresi olana da tavsiyedir. Bırakın kudursunlar yahu. Onların istediği kaos çıkarmak. Siz sessiz kaldıkça nasıl zorlarına gidiyor vallahi bilseniz kimseye laf anlatmaya çalışmazsınız. He sessiz kalın derken de kendinizi ezdirin , hala gidin görüşün, bir özsaygınız olmasın demiyorum. Mümkünse tek kalemde silin ve uzak durun. Şimdi bana " aman canım akraba işte atsan atılmıyor, satsan satılmıyor" demeyin. İsteyince öyle de bir saf dışı bırakılıyorlar ki.. Boş verin. Hayatınızdaki gelişmeleri bilmesinler. İyiyseniz de kimseye anlatmayın. Boşuna cinnet müessesesi demedik sonra " vay efendim niye işlerim ters gidiyor" demeyin. Nazar insanı bir şeyler yapardı da B12'm sağ olsun unuttum şu an . Siz anladınız bence beni..

[nurkonusuyor]

Yaz, Yaz Nefreti, Sıcaklıklar Ve Ruhsal Bunalım

Dünyada sıcaktan yazdan güneşten nefret eden tek insan kalsa büyük ihtimalle kalan o tek insan ben olacağım. Zaten kendimi bildim bileli hep kapalı, bulutlu yağmurlu havalar; kar,kış kıyamet severim. Melankolik bir insan da değilimdir bu arada. Hava kapalı olsa da saçma sapan triplere girmem mutlu olurum yani. Gayet pozitifim o konuda Allah'a şükür. Ama gelin görün ki şu güneşle, sıcakla bir türlü yıldızım barışmıyor. Tabi bunun için gayet haklı sebeplerim var. Kışın bile güneşi görünce rahatsız oluyorum Karadeniz ya da daha da uluslararası gidecek olursak Londra gibi şehirler tam benim tarzım şehirler yani. Kışın soğuk olduğu için en azından güneşe biraz katlanabiliyorum ama yazın.

İnsan nasıl yazı sever aklım almıyor! Sürekli bir nem, sürekli bir yapış yapışlık hissi. Hadi deniz kenarında otur sürekli sahilde vibe'la. Yok arkadaş yine de çekilir çile değil. Keza bir de üstüne börtü böcek eklendi mi cehennem simülasyonu. Uçan kaçan canlı herhangi bir böcek varlığından çok korkarım ve maalesef çok rahatsız olurum huzurum kaçar. İster dev gibi akrep yengeç ister minicik sivrisinek arı olsun. Yine de ortamı terketmek için benim için yeterli bir sebeptir hepsi. Yazın da bunların maksimuma çıktığı bir zaman maalesef.

Her şeyi geçtim. Kapalılar için ekstra zor zaten. Yani sadece sıcak babında da değil. Tamam uzun kollu eşarp falan filan illaki sıcaklıyoruz da konu bu değil. Bundan 2-3 yıl önce (ondan önce böyle bir şey yaşamamıştım) o zamanlarki okulumun bir provası vardı. İki saat mecburen güneşin altında çalıştık. Eve gelince çarpıcı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kaldım. Eşarp taktıgımda görünen kısımlar bronzlaşmış. Kalan yüzümün diğer kısmı bembeyaz. İki renk olmuşum resmen. Panda gibi geziyorum ortalıkta. İnsanın morali bozuluyor tabi. Güneşten bayağı bir kaçtım ve hızlıca düzelmesi için elimden geleni yaptım ama o normal hızında düzeldi. Ara sıra da güneşe beş dakika dursam azıcık kendini belli eder hemen. Maalesef çabuk yanan bir insanım. O yüzden şimdilerde güneşten köşe bucak kaçıyorum. Güneş kremi şapka gözlük ne varsa kullanıp korunmaya çalışıyorum. Şimdi ben yazı sevmemezlik yapmayayım da kim yapsın?

[nurkonusuyor]

Kitap ve Filmlerin Karakter Gelişimine Etkisi

Bana göre dünyanın en iyi aktivitesi kitap okumaktır. Şimdi "Abart sen de! Yağmur yağınca da kahveni kitabını alıp pencereye de koşuyor musun bari?" diyebilirsiniz. Cevabım kesinlikle evet! Bunun tamamen küçüklük alışkanlıklarımla ilgili olduğunu düşünüyorum. Tabiki her insan biraz kendisi biraz yaşadıklarıdır. Benim için küçükken kitap okumak ve film izlemek çok önemliydi. Sanki dünyayı kurtaracakmışım gibi.. Keza hâlâ önemli ama şuan sahip olduğum karakteri küçükken yapıtaşlarını özenle yerleştirdiğim o ponçik kitaplara ve filmlere borçluyum.

İnsan ne izliyorsa ne okuyorsa bir süre sonra ona dönüşür. O yüzden bence düzgün içerikler bulmak çok önemli. Ben küçükken hep bir amacı olan filmler izlemeyi severdim. Sonunda iyiliğin, dostuğun kazandığı sağlam mesajları olan filmler. Keza kitaplar da aynı şekilde. Dostluk kitapları, iyilik sırları, ırkçılığın olmadığı bir dünya vs. O yüzden eğer sağlam bir karaktere sahip olmak istiyorsanız ne izlediğinize ne okuduğunuza dikkat etmelisiniz çünkü yıllar sonra siz o kitabı/filmi unutsanız bile beyninize verdiği mesaj, ondan aldığınız enerji hâlâ orada olacak. Hasıl-ı kelâm güzel kitaplar okuyun düzgün filmler izleyin gençlik...

Behlül Kaçar 🤙🏻 💫

[nurkonusuyor]

Maymun İştahlılık Müzik Aletleri Ve Ben

Eğer dünyada maymun iştahlılık adına bir tanım yapacak olsalardı o numune kesinlikle ben olurdum. Ya bir insanın hevesi bu kadar mı çabuk söner arkadaş! Daha karpuz kesecektik nereye gidiyorsun? Benim bu durumun en büyük kanıtı şuan sahip olduğum müzik aletleri ve bunlara sahip olma serüvenimdir.

İlkokuldan beri farklı müzik aletlerine sardım. Bir sürü kez. Def ya da diğer adıyla bendir olarak başladı bu. O zamanlar gittiğim kursta çalıyorladı ve çok hoşuma gidiyordu. Bildigimiz davulun ici boşluklusu. Vurmalı bir çalgı. Allah'a şükür ritim yeteneğimiz de var. Annemlere uzun bir süre ısrar ettim hatta niyetimin ciddi olduğunu anlasınlar diye akla gelebilecek her eşyayla ritim tuttum bayağı bir süre ,hatta o zamanlar tüplü televizyonumuz vardı annemler televizyon izlerken geçip bir anda onda ritim tutardım. Neyse. Annemler el mecbur aldılar defi. Ve kabul edelim ki çabasız çalınabildiği için en uzun süre kullandığım müzik aleti oldu kendileri.

Sonra ortaokula doğru gitara heves ettim. Nasıl hoşuma gidiyor hele de bazen parkta falan filan gitar çalanları görüyorum inanılmaz özeniyorum. Ağla zırla onu da aldırdım. Deften sonra kendim yapabileceğime çok inanmıştım bütün gitarı on saniyede çözemeyince bozuldum. Derhal bir kursa yazıldım ve dünyanın en tuhaf hocasıyla karşı karşıya kaldım. Çok değişik ve marjinal görünümlü bir hocaydı. Erkek ama saçı benden uzun on parmakta on yüzük tırnakta ojeler falan... Tuhaftı vesselam. Bir de dünyanın en zorba insanıydı. Kursa sadece iki gün gittim ve bir daha gitmemeye yemin ettim. Evde kendim takıldım ama çalma konusunda ilerleme kaydetsem de akorda gelince zorlandım sinirlendim ve bir süre sonra hevesim kaçtı.

[nurkonusuyor]

Mezuniyetler

İlkokul ve Ortaokul hayatım boyunca sürekli okul değiştirdim ve maalesef hiç mezuniyet törenim olmadı. Hiç denk gelmedi yani ya okul yapmadı ya ben kaçırdım falan filan.. Aha dedik liseye geldik artık mezuniyetin babasını yaparız.

Lisede de pek tabi bir sürü okul değiştirdim şuan son sınıfım ve mezuniyeti mebin yasaklayacağı tuttu! Teorik olarak geçen sene yasaklandı bazı kutlamalar yüzünden ama bu sene de okul "mebden gelen yazı doğrultusunda (!) "iptal etmeye karar verdi.

Okulun yaptığı dandik bir mezuniyet olacak evet ama tahmin edin tarih ne ? Sınavdan bir(1) hafta önce. O zamana tarih bulabilmişler. Geçen sene yağmur yağdığı için insanlar rezil olmuş falan filan... Bahane çok da neyse. Ben de iptal oldu diye üzüldüm açıkçası. Bir de üstüne hocalar dalga geçer gibi "Biz okulda yapacağız gelen gelir gelmeyen gelmez, olur da aranızda anlaşırsanız da düzenleyebilirseniz siz yapın" dedi.

Normalde de böyle içimde kalmasın diye son dakika iptallerine gelemem yani. İşi üstlenirim sorumluluktan kaçmam. Eğer alt sınıf falan olsaydım net ben düzenlerdim diye düşündüm. Hatta bir ara "lan son sınıf da olsam yapsam mı acaba" dedim ama sınava çok az kaldı. Keza böyle bir şey yaparsam sınava bir ay kala bunlarla uğraştığım için bu sefer annem iptal eder o mezuniyeti. Kısacası içimden geçirmiştim ki" ya keşke birileri üstlense de şu mezuniyet yapılsa uygun bir zamana" falan filan. Allah sesimi duydu şükür. Okuldan birileri toplanıp üstlenmeye karar vermiş. Saygılar. Yapabilirsek yapacağız bakalım. Bir lise mezuniyetim de olsun be!

Ha bi de okul adına konuşuyorum: Sizin yaptığınız işi seveyim ben . En azından lise mezuniyeti öbür okullara ayıp olur diye düzgün yapsaydınız.(Hâlâ mezuniyeti gayet düzgün yaptıklarını sadece bizim bulduğumuzu bunadığımızı söylüyorlar )Sorsak kolej ha!! Neyse konuşursam yerin zembine gömeceğim o yüzden Behlül kaçar 🤙🏻

[nurkonusuyor]

Yaz Akşamları Yürüyüş/Dondurma/Goygoy Üçlüsü

Normalde yazı seven bir insan değilim hatta bu nefretimi uzun uzun anlatıp başka bir blogta bahsedeceğim ama bahsettiğim üçlü çok güçlü...

Sabahı çekilmiyor güneşten, sıcaktan,nemden evet ama akşamları.. Hele ki hafif esinti varsa. Bu arada yürüyüş derken sporcu yürüyüşü gibi bir amacı olan, bir yerlere varmamız gereken yürüyüşlerden bahsetmiyorum. Amaçsız ve sebepsiz paso bomboş goygoy yürüyüşü. Bir de üstüne dondurma. Tercihen limonlu ya da italyan karamelli ama başka fikirlere de açığız tabi. (Mangolu falan olabilir mesela. )

Bizim şehir genelde rüzgar alan bir şehir. Yaz akşamları da esintisi bol olur genelde. Sabahı sıcak olsa da Allah'a şükür akşamı çekilir en azından. Bu havaları yürüyüşlerle taçlandırmak da tam bir doping, mental yükseltme aktivitesi. Dönüşte de parkta çekirdek-kola,maraşlıysanız firik kola, ve kapanış. Dünyanın en nezih ve temiz aktivitesi. Yaz maksimum böyle değerlendirilir benim gözümde. Bir başka yazıda bu yaz nefretimden bahsedeceğim.

[nurkonusuyor]

Küçükken Astımı Havalı Sanıyordum

İnsanın içinden geçirdiklerine, istediklerine dikkat etmesi gerekiyormuş gerçekten.

Küçükken astımı olan insanlar çok havalı gelirdi. Sebebini sormayınız bilmiyorum. Dizilerde falan görmüş olabilirim. Kuzenimde de vardı. O ilacı zamanı gelince "fıss" diye sıkması falan hoşuma giderdi. (Nedendir bilinmez). Herkesin hastalığına benzemiyor ya o zaman bildiğim tek hastalık grip,nezle tabii. Farklı geliyordu.

E tabi büyüdükçe işler değişti. Önce alerjik astımım oldu. Daha önce bahsettiğim şu polen mesaisinden. Sonra ise kronikleşti. Allah'tan şuan çok çok ileri bir seviyede değil. Bunun ilerisi nasıl olur bilmiyorum Allah da göstermesin ama şuan bile bana bayağı problem yaşatıyor sağolsun.

İki üç yürüsem ya da biraz uzun süre kahkaha falan atsam, ya da Allah korusun az biraz koşsam hemen ıslık gibi çıkar nefesim. Ciğerlerim tıkanır. Öksürük falan tutar. Nefes alamam. (Elbette filmlerdeki gibi değil onlar sadece nefes alamıyorum diyor o ıslıklı ses falan hiç yok bildiğiniz flüt gibi ötüyoruz maalesef) 70 yaşında dedeler nineler gibi...

Hasıl-ı kelam bu iş hiç de havalı falan değilmiş eğer talibi varsa 3.köprüyle takas olur (aman sırat köprüsü olmasın da hangi köprü olursa artık). Şaka bir yana ne istediğinize ,ne düşündüğünüze veya bizim jenerasyonca "evrene yolladığınız mesajlara" dikkat edin 💫 Sağlıkla kalın :)

[nurkonusuyor]

Günlük Tutmak

Bazen eski günlüklerimi çıkarıyorum şöyle bir okuyorum iki üç yıl önceki Elif nasılmış diye. O zamanki düşüncelerim,isteklerim ve hayallerimden gerçekleşmiş olanları görünce çok mutlu oluyorum. Düşünsenize yazarken çok karamasarsınız mesela bir olayı bekliyorsunuz olacak mı olmayacak mı belli değil. Bu ruh haliyle yazıyorsunuz ve gelecekte okurken biliyorsunuz ki o şey gerçekleşti. Ya da gerçekleşmedi ama düşündüğünüz kadar da önemli değilmiş, hayatın sonu değilmiş.

Aslında bence ben günlük tutmaya geç başladım. 7 ya da 8. Sınıfta başlamıştım. Şimdi bile bazen diyorum ki keşke yazı yazmayı öğrendiğim zamandan itibaren günlük bir kaç bişey yazsaymışım. Çocukkenki düşüncelerimizi falan unutuyoruz çoğunlukla çünkü. Küçük Elif'in hatıralarını dinlemek-okumak çok güzel olurdu.

Bu arada böyle diyince çok da düzenli günce tutan biriyim gibi düşünmeyin bazen üst üste haftalarca yazarım bazen aylarca yüzüne bakmam. Keşke düzenli tutsam ama bazen o motivasyonu kendimde bulamıyorum. Normalde de düzgün kitap defter tutabilen biri değilimdir. Ajanda falan planlayamam mesela. Ama ara sıra günlük yazıp sinirlendiklerimi Allah'a şikayet ediyorum rahatlatıcı oluyor 🤫.

Şunu biliyorum ki kendi anılarımız aslında çok kıymetli. Söz uçar yazı kalır. Bazen konuşmakta bile zorlandığınız anılar kağıda dökülünce ifadesi kolaylaşır ve hatta sizi de rahatlatır. Birilerine anlatmış kadar rahatlarsınız. Üstelik zor zamanlardan da geçiyor olsanız üç-beş ay belki bir yıl belki de yıllar sonra o sayfaya tekrar döndüğünüzde "yahu ne kadar boş şeylere üzülmüşüm , kafa yormuşum." diyebilirsiniz.

Kıssadan hisse; kendi yaşadıklarınızdan ders çıkarmak, anıları tazelemek-hatırlamak ve hatta bazen de sadece rahatlamak ve birine bir şeyler anlatmak için günlük çok yerinde ve faydalı bir deneyim. Bence siz de deneyin 😉