Oneindig @on-eindig - Tumblr Blog

Roos Ik geef je een wereld om in te wonen Hier zijn de beste plekken die ik ken, dicht bij elkaar: een huis, een wilde tuin, een bos, de zee - dat alles samen op een kleine planeet. Je kunt er altijd heen. Het huis heeft betere spiegels; ze laten je zien zoals je bent. Schrik niet, het went vanzelf. Je mag eten wat je wilt: in de tuin groeit alles wat je nodig hebt. Op goede dagen kun je wandelen in het bos dat alle bossen is, groot genoeg om uren door te dwalen maar klein wanneer je weer naar huis toe wilt, om als een roos te slapen. En om dat alles ligt de zee, die elke dag zal zijn als jij: soms woedend, donkergrijs, dan glad, sereen of wild en blij, doorzichtig blauw of peilloos zwart; een mooi, groot ademhalen onder de maan.

Ingmar Heytze

hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was

Bert Schierbeek

on-eindig

“Elke zomer als het koren rijp is en ik langs de akkers rij waar ik woon, over smalle asfaltweggetjes die zich door het stralende landschap slingeren, kurkdroog en goudgekleurd, lange tijd volstrekt onbeweeglijk, als zelfs de windmolens stilstaan en de bomen zich met hun zware gordijn van groene bladeren als het ware uitstrekken naar de diepblauwe hemel, en als dan de wind opzet en alles in beweging komt en het lijkt of er een golf door het landschap gaat, denk ik: als iemand zó kon schrijven!”

- Knausgård, Zomer

on-eindig

Eén van de leuke dingen aan lezen vind ik dat je de boeken die je leest linkt aan bepaalde momenten of gebeurtenissen in je leven. Knausgård las ik afgelopen zomer in Namibië en nu iedere keer als ik iets van hem voorbij zie komen krijg ik een gelukkige kriebel in mijn buik. Lezen <3

zomersproetjes

Annie M.G. Schmidt.

Amplidão interior. Innerlijke ruimte. (..) Niet alleen in de tijd strekken we ons uit. Ook in de ruimte strekken we ons uit tot ver over de grens van wat zichtbaar is. We laten iets van onszelf achter wanneer we een plek verlaten, we blijven daar, ondanks dat we zijn weggegaan. En er zijn dingen in ons die we alleen terug kunnen vinden door naar de plek terug te keren. We naderen onszelf, we reizen naar onszelf toe wanneer het monotone gedreun van de wielen ons naar een plaats voert waar we een traject van ons leven hebben afgelegd, hoe kort dat ook is geweest. Als we voor de tweede keer het perron van het onbekende station betreden, de stemmen uit de luidsprekers horen, de typische geuren opsnuiven, dan zijn we niet alleen maar op een verre plaats aangekomen, maar ook bij het verre domein van ons eigen innerlijk, in een misschien heel ver van ons verwijderde uithoek van onszelf die, als we ergens anders zijn, geheel in het donker ligt en onzichtbaar is. Waarom anders zijn we zo opgewonden, zo buiten onszelf, wanneer de conducteur de naam van de plaats opnoemt, wanneer we het piepen van de remmen horen en door de plots beginnende schaduw van de stationsoverkapping worden opgeslokt? Waarom anders is het zo’n magisch moment, een moment van geruisloze dramatiek, wanneer de trein met een laatste ruk volledig tot stilstand komt? Het is omdat we vanaf de eerste stappen die op het vreemde en toch ook niet meer vreemde perron zetten, opnieuw een leven opnemen dat we hadden onderbroken en verlaten toen we destijds de eerste ruk van de vertrekkende trein voelden. Wat zou opwindender kunnen zijn dan een onderbroken leven met al zijn beloften weer op te pakken? Het is onjuist, een onzinnige gewelddaad als ons op het hier en nu concentreren in de overtuiging daarmee het wezenlijke te pakken te hebben. Waar het eigenlijk op aankomt is je zelfverzekerd en kalm, met de bijpassende humor en de bijpassende melancholie, in het qua tijd en ruimte uitgestrekte innerlijke landschap te bewegen dat wij zijn. Waarom hebben we medelijden met mensen die niet kunnen reizen? Omdat ze zich, doordat ze zich uiterlijk niet kunnen uitstrekken, ook innerlijk niet kunnen uitstrekken, ze kunnen zichzelf niet vermenigvuldigen, en daardoor zijn ze beroofd van de mogelijkheid in zichzelf verre uitstapjes te ondernemen en te ontdekken wie en wat anders ze ook hadden kunnen worden.

Pascal Mercier

"Elke zomer als het koren rijp is en ik langs de akkers rij waar ik woon, over smalle asfaltweggetjes die zich door het stralende landschap slingeren, kurkdroog en goudgekleurd, lange tijd volstrekt onbeweeglijk, als zelfs de windmolens stilstaan en de bomen zich met hun zware gordijn van groene bladeren als het ware uitstrekken naar de diepblauwe hemel, en als dan de wind opzet en alles in beweging komt en het lijkt of er een golf door het landschap gaat, denk ik: als iemand zó kon schrijven!"

- Knausgård, Zomer

zomersproetjes

Ik heb je gekend Ik weet wie je was Elk seizoen in je ogen Ik zag elk gezicht dat je had Toen je won was ik bij je Ik heb je gezien Soms dronken van leugens Soms zo wild als een kind

In een vluchtende menigte Ik herkende je meteen Als een koning zo weergaloos En weergaloos alleen

Op een dag bij de waterkant Op een ochtend in mei Zagen we tienduizend zwaluwen Ik heb gezien wie je bent Ik heb je gekend

Ik hou van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog. ik hou van het meisje dat wel zag hoe blauw de baard van Blauwbaard was- dat was juist de reden. Ik houd van Doornroosje die alleen maar deed alsof ze sliep. Ik houd van sneeuwwitje, die de dwergen een stelletje neuroten vond. "Wie heeft er op mijn stoeltje gezeten? Wie heeft er van mijn bordje gegeten?' En van de dwerg, die helemaal niet zoveel van Sneeuwwitje hield; 'Toen zij er nog niet was, waren wij nog met zeven. En nu? Moet je ons nu eens zien.' Van de reus die kwaad is, omdat iedereen zijn schoenen laarzen noemt. Ik houd van wie niet in het sprookje past. Maar vooral hou ik van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog.

Tjitske Jansen, Het moest maar eens gaan sneeuwen

on-eindig

Liefste, Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic zakjes palen containers apparaten waar ik niks van snap masten vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef nergens om te vragen. Alles is hier al en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou kunnen als het kon.

Tjitske Jansen, Het moest maar eens gaan sneeuwen (via on-eindig)

#zo verliefd op dit

zomersproetjes

:)

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Pippi Langkous

‘’Het voelt alsof het letterlijk gisteren gebeurt is. Muziek heeft het vermogen herinneringen nieuw leven in te blazen, soms zo realistisch dat je een steek door je hart voelt gaan. Maar als ik terugkijk naar mezelf toen ik twintig was, kan ik me alleen maar herinneren hoe oneindig eenzaam en alleen ik was. Ik had geen vriendin om mijn lichaam en mijn hart te verwarmen, en geen vrienden met wie ik kon delen wat er in me omging. Ik leefde zonder te weten wat ik met mijn dagen aan moest en zonder me een beeld van de toekomst te kunnen vormen. Er gingen weken voorbij waarin ik nauwelijks een woord met iemand sprak. Dat leven duurde zo een jaar voort. Het was een lang jaar. Of de periode een strenge winter is geweest die me een waardevolle jaarring heeft bezorgd, durf ik niet te zeggen. Ik heb het idee dat ook ik destijds elke avond door een patrijspoort naar een maan van ijs keek - een hard bevroren, doorzichtige maan van twintig centimeter dik. Maar naast mij zat niemand. Ik keek er in m’n eentje naar, zonder dat dat ik haar schoonheid en kou met iemand kon delen.’’

Uit: Haruki Murakami, Mannen zonder vrouw

Voor de liefste onbekende Wie van ons twee heeft de ander bedacht? Paul Eluard Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken. Ik dank de sterren en de maan dat iedereen die komt en gaat de diepste sporen achterlaat, behalve jij, dat jij mijn deuren, dicht of open, steeds voorbijgelopen bent. Het is maar goed dat je me niet herkent. Kussen onder straatlantaarns en samen dwalen door de regen, wéér verliefd zijn, wéér verliezen, bijna sterven van verdriet - dat hoeft nu allemaal nog niet. Ik ben nog niet aan ons gehecht. Ik kijk bepaald niet naar je uit. Neem de tijd, als je dat wilt. Wacht een maand, een jaar, de eeuwigheid en één seconde meer - maar kom, voor ik mijn ogen sluit. Ingmar Heytze. Uit: Het ging over rozen.

Ik kijk liever naar de maan dan naar de mens. De mens, ik word er zo moe van. Dat roepende, smekende, lachende, verlangende, niet wetende, willen wetende, ik hou van jou zeggende, of denkende, op schoenen of op eelt lopende, van de een naar de ander rennende, met sieraden en muziek beklede mens. Ik kijk liever naar de maan die altijd hetzelfde is: onverschillig. trouw. De maan heeft geen woorden nodig om te zeggen: ik ben er en morgennacht ben ik er weer. Misschien zit er een wolk voor, misschien zie je me niet omdat je binnen bent, omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren of omdat er tranen voor je ogen zitten, tranen omdat je denkt dat je alleen bent, maar je bent niet alleen, want ik ben er, en gisteren was ik er ook, en morgen ben ik er weer.

Tjitske Jansen, Het moest maar eens gaan sneeuwen

Liefste, Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic zakjes palen containers apparaten waar ik niks van snap masten vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef nergens om te vragen. Alles is hier al en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou kunnen als het kon.

Tjitske Jansen, Het moest maar eens gaan sneeuwen

Nobreza silenciosa. Geruisloze adel. Het is een vergissing te denken dat in een leven de beslissende momenten waarop de vertrouwde richting voor altijd verandert, vol luide en felle dramatiek moet zijn en gepaard gaat met hevige gemoedsaandoeningen. Dat is een kitscherig sprookje waarmee dronken journalisten, op aandacht beluste filmregisseurs en schrijvers in wier hoofd het eruitziet als in een roddelblaadje, de wereld hebben opgescheept. De waarheid is, dat de dramatiek van een het hele leven bepalende ervaring er vaak een is van een ongelooflijk milde soort. Die heeft zo weinig gemeen met een knal, een steekvlam en een vulkaanuitbarsting, dat de ervaring meestal niet wordt geregistreerd op het moment waarop zij wordt ondergaan. Als een ervaring haar revolutionaire gevolgen ontplooit en ertoe aanzet dat een leven in een geheel nieuw licht wordt gedompeld en een totaal nieuwe melodie krijgt, dan doet ze dat geruisloos, en in die schitterende geruisloosheid ligt haar bijzondere adel.

Uit: Pascal Mercier, Nachttrein naar Lissabon (p. 44).

zomersproetjes

getting ready part 1

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Oneindig