απόπειρες αιώρησης

© 2020 - Ορέστης Φω

[orestisfaux]

Νμσ&γ_1

μονάχα τα γδαρμένα σου πόδια

έχουν δικαίωμα στην άσφαλτο;

μονάχα τα μελανιασμένα σου χέρια

δύνανται για μια αγκαλιά;

κι αν εγώ κραυγάσω δυνατά,

και σπάσουν χίλια τζάμια˙

χίλιες φορές να γυρίσεις

και χίλιες φορές να με κοιτάξεις.

μα κι εγώ θα έχω πια χαθεί.

7.vii.22

[nikos-xfs]

[nathens]

ξύπνησα μα δεν σε ξύπνησα, μίλησα μα δεν σου μίλησα, έτρεξα και τώρα πέταξα, πέταξα και έτσι έπεσα: έπεσα με το πρόσωπο και το πρόσωπο λερώθηκε λερώνεται όπως λέμε: επίθεση στην άνεση σπάει μύτη στον καθρέφτη πρόσωπο λερώνει είδωλο σπάει, έπιπλο παραμένει

~ περ οπερ λεκ ¦ ναι έπιπλο παραμένει ¦ 2018

[stigmiaia-deactivated20250924]

το πως πέρασαν τα καλοκαίρια και οι χειμώνες δεν το γνωρίζω

υπάρχει κενό στον χώρο που άφησα φεύγοντας σκορπίζοντας το παρελθόν

ανοησίες σημειώσεις στα περιθώρια δεν σημαίνουν

τίποτα

ο ουρανός της αττικής καιρό έχει να καθρεφτιστεί στα μάτια φιλικού προσώπου ανάμεσα στα κίτρινα φώτα στα λευκά πεζοδρόμια

τότε δεν ήξερα τώρα ξέρω

“νοστάλγησα το απέραντο νερό” των παιδικών μου ημερών που πυκνώνουν στη μνήμη

τότε που ο ουρανός βούιζε από αόρατα μελίσσια

[orestisfaux]

ξάγναντο

ένα αγρίμι έπεσε στην πόλη.       τα παγκάκια σώπησαν       τα ποτήρια άδειασαν            ζάχαρη χύθηκε πάνω σε στήθη μελανιασμένα. δεκάδες ρομπότ χορεύουν σε               παρθεναγωγεία.κι όλα τα ανελέητα                                            ροζ χείλη τρέχουν πάνω κάτω σε πεδιάδες ξέρυθμες˙ σάπιες λίμνες κύκνων βράζουν                                     κι αδειάζουν         ξεβράζουν πεφταστέρια,

κι ένα αγρίμι έπεσε στην πόλη.

όλα τα δάχτυλα σέρνονται πάνω σε        τσιμέντα ο ήλιος καίει και αντανακλά πάνω σε        ερείπια, ραγισμένα σεντόνια        και ξεφουσκωμένα μπαλόνια. τα καφενεία μείνανε κενά        ζεστές λεμονάδες κυριαρχούν στα                                              τραπέζια.        τοξικά περιστέρια πετούν στον ουρανό.

κι ένα αγρίμι έπεσε στην πόλη.

οινόπνευμα μυρίζει παντού στους δρόμους.        οι δρόμοι τρέχουν                                    διασχίζουν την πόλη με φωτιά        τρία φεγγάρια κρέμονται πάνω από        τις ταράτσες,        φωσφορίζουν στο σκοτάδι και        στάζουνε το σπέρμα τους στα κάγκελα. κι όλα τα ρούχα κι όλες οι σάρκες                             όλα παρατημένα στο χώμα.     όλοι φωνάζουν . κανείς δεν μπορεί να μιλήσει.     κανείς δεν μπορεί να γλείψει το μάρμαρο     και κανείς δεν μπορεί να το πιστέψει.

ένα αγρίμι έπεσε στην πόλη.

[orestisfaux]

του γυρισμού

παρατημένα τροχόσπιτα σε μάντρες με αγκάθια στα παράθυρα και φίδια στις πόρτες περιμένουν με οργή πλοία και καουμπόηδες. παλιομοδίτες νάρκισσους. που ίσως και να τάβαζαν φωτιά με την ματιά τους.

“φίλε!” φώναξε ο ξένος τρεις φορές στο σκοτάδι. με νεύμα του απαντήσαμε όλοι. με νεύμα και μια χούφτα                            κοχύλια από τον ουρανό.

δίπλα το νεκροταφείο βουόδες στο λιοπύρι. και τα πρόσωπα δεν έχουν σταματήσει                                   να τραγουδούν δυνατά -δυνατότερα! στο jam του αιώνα             “saos ferries και συμφέρεις!” saos ferries, συμφέρεις σαααααος ferries,                             συμ φε ρειιις!

μαύρα μπουκλέ μαλλιά. μμμ. στην ήρεμη ανάσα των πλαγιών κοιτάνε στα μάτια σου και βλέπουνε το χάος. μα το ξέρουν. και εσύ το ξέρεις πως το ξέρουν.                                                                εντάξει.

έπειτα υπάρχουν κι άλλα πλάσματα που κρύβονται στο πράσινο, στο δάσος. μα δεν αντέχουν το ποδοβολητό και πλαγιάζουν τις νύχτες στο νερό. είναι ‘ντάξει, θα σου δείξω. από το χώμα στην άσφαλτο στα ξαφνικά και από εκεί πάλι πίσω.

όλο πίσω.όλο μπροστά. -ωωω!- δεν έχει τέλος αυτό το ποτάμι.

ένας άπειρος αριθμός συμπτώσεων και δυνατοτήτων.

[orestisfaux]

Νμσ&γ_2 (της υποταγής)

θα 'θελα να 'μουν σάκος του μποξ.

να με χτύπαγες μια και δυο

να με 'ριχνες ξερό στο πάτωμα.

θα 'θελα να 'μουν μια παλιά τηλεόραση.

κάθε που θα τέλειωνα

να μου ΄δινες μια στο κεφάλι να ξανάρχιζα.

κ' ύστερα νάλεγες στον άντρα σου να

με πετάξει το βράδυ που θα γυρίσει

στα σκουπίδια.

μα πιο πολύ θα 'θελα να 'μουν

παλιό σου παιχνίδι αγαπημένο.

κλειδωμένο μια ζωή και μια εφηβεία σε συρτάρι θλιβερό.

και στην υστερία σου απάνω σαν έκανες να με πετάξεις

να σε πιάναν κλάματα.

και να με αγκάλιαζες σφιχτά.

15.vii.22

[orestisfaux]

ε γω ε ί μ αι (έ) νας , μο να (χα!) έ να ς .

[orestisfaux]

της μάνας μου η προίκα

της μάνας μου η προίκα       βγαίνει τα απογεύματα       βόλτες στις πλατείες,

                          και ταΐζει                                 περιστέρια.

με τόμορφο φουστάνι της                    τίγκα στα λουλούδια                    και το λευκό καπέλο στροβιλίζεται να την                          βγάλω μια φωτογραφία

                                  και γελά.

στην μέση της πλατείας        μονάχα περιστέρια                     και παρατημένα ποδήλατα.

η πλατεία με το συντριβάνι   που κάποτε τρώγαμε παγωτά τώρα κοπέλες πολύχρωμες με φτερά και σεντόνια. στροβιλίζονται στο σβήσιμο της μέρας. εδώ και μια ώρα και                   σαράντα                             τρία                              λεπτά        κάνω το τελευταίο μου τσιγάρο.

       η προίκα της μάνας μου        που βγαίνει βόλτες στην                           πλατεία

                    μου χαμογελά…

μόλα τα σιγαναμένα              παράθυρα στις μπλε πολυκατοικίες .

γέροι περιμένουν στοϊκά                      στα μπαλκόνια, από κάτω ατυχήματα και        χαιρετισμοί ˙                          παιδιά που φοβούνται                          να δείξουν                          τα στόματα τους

κιόλοι οι δρόμοι γεμάτοι χλωρίνη μοιράζουν μοναξιά. στον τάφο του κέρουακ         μονάχα ένα λουλούδι α! και κάπου μια γρίλια ανοιγοκλείνει˙

της μάνας μου η προίκα˙ της μάνας μου η προίκα.                        στο ραδιόφωνο.       ανάμεσα σε παράσιτα                   και αναλαμπές.                                            παλιά χιτάκια.

κι όχι, το πουκάμισο μου ακόμα να στεγνώσει. με λένε ορέστη. λευτέρη.                          άλλοι με φωνάζουν. μάνο.

την μάνα μου κάποτε την λέγανε       μαρία.       δέσποινα. βικτώρια. κατερίνα.                                         νίκη.

σπασμένα τασάκια με αποτσίγαρα     σε ταράτσες και ζεστά δωμάτια.

το στέκι˙     το στέκι. κάποτε ζήσαμε                                            εδώ.

μέσα σε παλιά βιβλία          και βελάκια σε τοίχους          και διπλά κρεβάτια    με παλιούς καναπέδες    και σπασμένα τραπέζια.

                    κάποτε ήμασταν.                                                ελεύθεροι!

όλοι μου οι φίλοι θα μεγαλώσουν.                                        θα κάνουν παιδιά.             εγώ θα τα προσέχω.             θα τους φοράω λευκά.

κιόλοι οι δρόμοι άδειοι ποτισμένοι στην χλωρίνη και παντού να μυρίζει μοναξιά.

κάποτε καθόμουν σε μπαλκόνια      με θέα άλλα μπαλκόνια      κι έγραφα για τις ζωές                                  των άλλων.

τώρα φοβάμαι να αντικρίσω                             την δική                                     μου.

στα ζεστά δωμάτια οι ανεμιστήρες λιώσανε. μια λάμπα μόνο καίει τα βράδια. παλιοί δρόμοι φιλοξενούν ανθρώπους της λήθης.

τίποτε δεν έμεινε εδώ. να δεις.                                         ή.                                     θαυμάσεις. μονάχα φωτογραφίες περιστέρια και graffiti.               σε πλατείες με συντριβάνια.

έρημο το μπαλκόνι μου, στο βασίλειο της απογευματινής μελαγχολίας.

της μάνας μου η προίκα.                 στην πλατεία.

                        μου χαμογελά.

[orestisfaux]

"όχι πια ανήσυχοι"

καθόμαστε στο μπαλκόνι.

καθόμαστε

και καθόμαστε.

-

από μακριά ο άνεμος των ασυναρτησιών

επιτίθεται στα πρόσωπα μας.

ένα κερί τρεμοπαίζει και τα δάχτυλα μου

χτυπάνε στο μέταλλο.

-

έπειτα από 7 χρόνια γνωριμίας 

--- δεν έχω τίποτα πια να πω.

δεν θα μιλήσουμε απόψε

μόνο θα γελάσουμε

δεν θα χορέψουμε απόψε

μόνο θα κλάψουμε.

-

τότε που λες ήταν πολύ λυπητερά 

τα πράγματα.

και μακάρι να το 'βλεπες εκείνο το...

κάτι που ξεχνώ τώρα.

μα θάτανε ωραίο και αυτό όπως όλα.

-

από απέναντι μια τηλεόραση αναγγέλλει τα χειρότερα

ένας τσακωμός για το καθήκον μεταμεσονύχτια

μια κουβέντα για ένα εμβόλιο και μια κλιμάκωση.

-

εδώ πέρα το ενδιάμεσο χάνεται πολλές φορές.

ή έτσι ή αλλιώς, μα δεν το ξέρεις.

στον δρόμο από κάτω μια γυναίκα το πολύ

να περπάτησε βιαστικά πάνω απ’ τα νεράντζια.

κατά τα άλλα μηδενική κίνηση.

[koulamara]

Ô saisons ô châteaux,

Quelle âme est sans défauts ?

Jean Nicolas Arthur Rimbaud (20 October 1854 – 10 November 1891).

[orestisfaux]

Για Τον Κλέαρχο

στις σκέψεις μου σε  βλέπω σαν παλιό βιβλίο

ακουμπισμένο στην άκρη ενός σύγχρονου κόσμου.

μπολιασμένο από καφέ ελληνικό.

σε σκέφτομαι σε καιρούς αβέβαιους

καθώς συλλογιέμαι τον καιρό μου. 

τι να απέγινε από σένα; 

άραγε να καίγεται καλά η ζωή σου;

να απέμεινε καθόλου ποίηση στην καύτρα της;

άγγιξες τελικά εκείνο που λαχταρούσες να σε κάψει;

άραγε να στέκεσαι σε πείσμα των καιρών αγέρωχος

ξάπλα σε κάποιον καναπέ φιλοξενούμενος… 

σε εμπόλεμες μέρες

ψάχνω τριγύρω να βρω χέρια

συντροφικά και αλληλέγγυα. 

γιατί παρά μείναμε μόνοι

και μουχλιάσαμε σε κάποιο σκονισμένο κελάρι. 

στην πλατεία της μικρής μας πόλης, ένας χορός

να νικηθεί ο θάνατος. και τα παιδιά να παίζουν πάντα.

τι νάχεις να πεις για όλα αυτά;

έχεις άραγε ξεχάσει να μετράς ανάποδα;

τι να βρίσκεται στην ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να αγγίξω;

θα κρατήσουμε ποτέ ξανά τα χέρια σε χορό ή σε πίκρα;

θα μοιραστούμε ποτέ ξανά ένα τσιγάρο;

σάμπως ξέχασα να ταξιδεύω όταν ξέχασα πως να αγαπώ.

να είσαι εδώ ή να είσαι παντού.

να είσαι τώρα και να είσαι πάντα.

[blurry-nights]

[orestisfaux]

Η φωτο εξώφυλλου σοκ

Από πού;

από την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, Κινέττα (2005).

[orestisfaux]

δυστοπικό φιλμ.

στις αρχές του αιώνα η ανθρωπότητα έπαψε να παράγει

πια τον εκκωφαντικό βρυχηθμό της˙

οι μηχανές όλες σταμάτησαν

σε μια μοναδική στιγμή σκορπισμένη

κάπου στον χρόνο.

καταραμένα αέναη και επαναλαμβανόμενη

μέσα σε μια νυχτερινή σιωπή

που όμοια της κανείς μας

δεν είχε βιώσει.

στην αρχή γελούσαμε. για φαντάσου λέγαμε τον κόσμο

να παγώνει στον χρόνο. για τόσο δα.

έπειτα ξεκίνησαν να βγαίνουν και οι πυγολαμπίδες

στους δρόμους.

επιτέλους έφτιαξε ο σκουπιδότοπος αυτός είπαμε.

ύστερα τα βάλανε μαζί μας. μας στοχοποίησαν

που λένε.

στον δρόμο θα μας κοιτούσανε περίεργα. έπειτα

ξεκίνησαν να μας βιντεοσκοπούν. στα πάρκα, τις πλατείες,

τα πεζοδρόμια. τα πανεπιστήμια. τα πρόσωπα μας ήταν παντού.

τις πρώτες μέρες… θυμάμαι τρέξανε όλοι

να γυρίσουνε στα σπίτια τους.

σηκωθήκαν και φύγανε ένα πρωί που η πόλη ερήμωσε.

μα κανείς δεν γύρισε ποτέ πίσω.

έπειτα ξεκίνησε και του ήλιου η υπερβολή.

μα κανείς μας δεν θυμάται εκείνες τις μέρες.

από τη μια στιγμή στην άλλη ένας ένας άρχισε να ξεχνά.

κλειδώθηκα στο σπίτι μου. κι εγώ

κ’ όποιος απέμεινε σε αυτή την πόλη.

η νύχτα ξεκίνησε να γίνεται πιο σκοτεινή. πιο ήσυχη.

και τότε ξεκινήσανε και οι αποφάσεις.

την πρώτη νύχτα απαγόρευσης

-περπατούσα βιαστικά να φτάσω σπίτι μου

η ώρα ήτανε περασμένη. κι αν με βρίσκαν έξω θα με πιάνανε.

όχι δεν έβρεχε. το θυμάμαι. απαλό αεράκι.

έψαχνα βιαστικά να βρω το κλειδί της πολυκατοικίας.

τότε την είδα να περνάει. φορούσε κουκούλα.

στην αρχή δεν με κατάλαβε,

γύρισε και με κοίταξε. κοίταξε τον δρόμο.

ψυχή πουθενά.

στάθηκε. μου έκανε ένα νεύμα.

καληνύχτα! τι; καληνύχτα!

στάθηκε λίγο ακόμα εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου

το κλειδί μου δεν γύρναγε. τριγύρω παντού σιωπή.

“να προσέχεις”.

αυτό μονάχα. και ύστερα χάθηκε μεσ’το σκοτάδι.

έπειτα κάθε φορά που κατάφερνα να φτάσω

δεν άναβα τα φώτα. μονάχα περίμενα στα σκοτάδια.

να ηρεμήσουν τα πράγματα.

κάτσε λίγο ακόμα εδώ και ύστερα φεύγεις.

αν βγεις έξω θα σε πιάσουν τέτοια ώρα. περίμενε

να πάει πέντε.

οι πυγολαμπίδες δεν υπήρχαν πια στους δρόμους

την θέση τους πήρε

μια απόκοσμη καταχνιά. κανείς δεν ήταν πια έξω.

η γυναίκα που περπατάει στον δρόμο πλέον δεν βιάζεται.

φοβάται.

η μια απόφαση ακολούθησε την άλλη. χαμπάρι δεν πήραμε.

κοιμισμένοι τα χαράματα στους καναπέδες.

έπειτα δέκα ταινίες

streaming, οθόνες παντού που κατέγραφαν

την κάθε μας κίνηση.

ξυπνήσαμε

σε μια έρημη χώρα.

προτού καταλάβουμε τι γινόταν

ξεκίνησαν να ορμάνε στα σπίτια μας.

τα βιβλία καίγονταν στους 451℉,

τους υπόλοιπους τους μάζεψαν σε μια πορεία.

πέταξα τα τρικάκια από το μπαλκόνι μου

και έκλεισα τα φώτα. δεν ξανά βγήκα για έναν μήνα.

μια μέρα θέλησα να κατέβω.

δεν βρήκα κανέναν.

έψαξα παντού. γκριν παρκ, παλάς, πολυτέκ,

τάουνχωλ στριτ. δεν υπήρχε κανείς.

κάθε νύχτα περπατούσες στην βροχή.

και έκανε κρύο. και κανείς δεν άνοιγε την πόρτα του από φόβο.

ο νικόλας σταμάτησε να έρχεται. ήταν πολύ επικίνδυνο.

καλύτερα έτσι.

τον μάνο μου είπαν πως τον πιάσανε την ώρα που πήγαινε σε μια συνέλευση. μέρες τον παρακολουθούσαν. του την είχανε στημένη λέει. όλοι οι άλλοι τρέξανε και γλίτωσαν. μα δεν τους έχω δει από τότε.

παλιές φωτογραφίες στον τοίχο

η πολυκατοικία άδεια.

δεν θέλησα να κάνω τίποτα. όπου και να πήγαινα

την είχα χαμένη. όποιος αρρώσταινε

δεν τον ξανά βλέπαμε. και οι υπό

ληποι. ξεχνούσαν.

ξέχασα κι εγώ μετά από ένα σημείο. το τηλέφωνο

σταμάτησε

να χτυπάει.

πάρκα, πανεπιστήμια, κινηματογράφοι και σουπερμάρκετ.

ήταν όλα παγίδες.

έμαθα μετά από καιρό πως ένας φαρμακοποιός

- στον παρακάτω δρόμο

έδινε κόσμο. μετά από δυο μήνες

τον πιάσανε και αυτόν.

περάσανε χίλιες εννιακόσιες εβδομήντα τρεις μέρες

από την τελευταία φορά που μου είπε κάποιος να προσέχω.

την επομένη κοιμήθηκα κι εγώ όπως όλοι.

στον ύπνο μου ονειρεύτηκα πως τριγύρναγα σε μια

λαμπερή στοά, φωτισμένη από το φως της μέρας.

κάτι έψαχνα να βρω. είχε και κάτι σκαλοπάτια μα

δεν τα ανέβηκα.

δυο γριές πίνανε ελληνικό

και με σχολίαζαν

που δεν

φόραγα μάσκα.

φοβήθηκα τα σκαλοπάτια

δεν ήξερα τι με περίμενε εκεί πάνω.

έξω οι δρόμοι έρημοι. η πόλη ετοιμάζονταν για κάποια

γιορτή.

μα κανείς δεν έμεινε για να γιορτάσει.

κι ο ουρανός.

λευκός

και παγωνιά παντού.

ύστερα βράδιασε και στον ουρανό υπήρχαν πυροτεχνήματα.

τα έβλεπα από το ψηλό μου διαμέρισμα. και ένα ερείπιο φωτισμένο.

το κακό είναι πως ποτέ κανείς δεν έμαθε

όλοι ξεχάσανε. όλοι κοιμήθηκαν τον βαθύ ύπνο.

ποτέ. ποτέ.

πουθενά. κανείς.

στις παλιές φωτογραφίες

πρόσωπα θολά και χαρούμενα. πρόσωπα που δεν τα έχω δει

έκτοτε.

αιώνες πριν.

ευτυχισμένο το 2018, ευτυχισμένο το 2019.

απόψε θα πάμε να χορέψουμε στης σοφίας. εκείνη την φωτογραφία

την είχε βγάλει τότε ο μπίλη. βάλε μου κάτι βαρύ να πιω.

μια νύχτα καθόμασταν έξω από

το προξενείο. και γελούσαμε.

κάτι θα μας είχε φανεί αστείο.

ελάτε. ελάτε γρήγορα! μαζευτείτε να βγάλουμε μια φωτογραφία.

[cest-la-fin]

Διακόπτουμε για μία σπουδαία ανακοίνωση. Η Ελλάδα είναι κάτω από στρατιωτικό νόμο, τα κοινωνικά δικαιώματά σας συρικνώνονται. Μείνετε στο σπίτι, μην προσπαθήσετε να επικοινωνήσετε με γνωστούς και συγγενείς σας. Σκάστε! Μην τολμήσετε να σκεφτείτε ότι σας καταπιέζουμε! Μείνετε σπίτι! Όποιος κυκλοφορεί βράδυ θα εκτελείται. Μείνετε ήσυχοι! Μην πανικοβάλεστε! Ένας αστυνομικός θα είναι πάντα έξω απ’ την πόρτα σας. Για σας. Μείνετε σπίτι! Μείνετε ήσυχοι! Ο νούμερο ένα εχθρός του πολιτισμού είναι οι ερωτήσεις. Η εθνική ασφάλεια είναι πάντα πιο ψηλά από τις προσωπικές επιθυμίες. Δεν επιτρέπονται οι συγκεντρώσεις πάνω από δύο άτομα. Χρησιμοποιείτε μόνο τα ναρκωτικά που πουλάει το κράτος. Σκάστε! Να `στε ευτυχισμένοι. Υποταχθείτε! Χωρίς ερωτήσεις. Να θυμάστε ότι όλα έχουν φτιαχτεί για σας. Μόνο για σας.

[wearebeautifullyunfinished]

panx romana, πάρτυ κωφαλάλων / διαγωγή κοσμία, 1996.

[fromgreecetoanarchy]

“Φθορές”: Οι φοιτητές και φοιτήτριες του τμήματος της σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, δημιούργησαν την Guernica της εποχής μας στην κατειλημμένη Πρυτανεία. Για τη βία και την αστυνομική καταστολή στα πανεπιστήμια όπως τη βίωσαν https://www.youtube.com/watch?v=Qb0dS7BAb6Q