Debuxos. Castelao
THE STATESMAN - When the ark be filled, we will be rich
A FARMER - And who have the key?
EL ESTADISTA - Cuando el arca esté llena seremos ricos
UN LABRIEGO - ¿Y quién tendrá la llave?

ellievsbear

@theartofmadeline

Janaina Medeiros

★
d e v o n
Jules of Nature
Cosmic Funnies

Product Placement
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

roma★
art blog(derogatory)
Three Goblin Art
$LAYYYTER
Xuebing Du
No title available

Kaledo Art
noise dept.
🪼
cherry valley forever

Love Begins

seen from Japan

seen from Germany
seen from Spain

seen from New Zealand

seen from United States

seen from India
seen from Mexico
seen from Oman
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia
seen from Uzbekistan
seen from France

seen from United States
seen from Italy
seen from Bangladesh

seen from Singapore
@pepepotamus
Debuxos. Castelao
THE STATESMAN - When the ark be filled, we will be rich
A FARMER - And who have the key?
EL ESTADISTA - Cuando el arca esté llena seremos ricos
UN LABRIEGO - ¿Y quién tendrá la llave?
Como para perdé-lo...
Mañán terei o gran pracer de estar como invitado no estúdio da gravadora NÚRIA PENA apresentando cinco poemas visuais e facendo un par de recitais poéticos. Se andades por Coruña... alí estaremos.
HOY EN EL CONGRESO SE DEBATE SOBRE LA PRISIÓN PERMANENTE REVISABLE… BONESANA… TAN ANTIGUO Y TAN ACTUAL COMO SIEMPRE…
Cesare Bonesana, Marqués de Beccaria (1738 - 1794), fue un jurista, filósofo, economista y literato italiano. Su obra principal, De los delitos y las penas (Dei deletti e delle pene, 1764) fue uno de los primeros alegatos contra la pena de muerte, e inspiró reformas en los códigos penales de muchos paÃses europeos.
IREI...
Los Humoristas Gráficos y los firmantes ponemos de manifiesto que en estos momentos el Humor está amenazado en España.
Aí estaremos...
<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm; so-language: zxx } -->
Boa combinación: Manuel Lourenzo e Otero Pedrayo. Seica hoxe haberá que pasar outra vez por "No importa".
<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm; so-language: zxx } -->
O venres pasado, case como por casualidade... mesmo diria que enganado, caÃn nun concerto de guitarra española; instrumento que non era..., e digo era, santo de mi devoción. Os que alà fomos, e non éramos muitos (claro, venres de Entroido), gozamos marabillados da requintada interpretación e da amena charla que compartimos con Javier Ares Yebra. Temas dos Séculos XVI e XVII (os meus favoritos), froito da investigación musicolóxica do Javier xunto con outros mais novos, como esta Danza de la paloma enamorada de Atahualpa Yupanqui, levaron-nos... ou polo menos a min levaron-me a un estado próximo da catarse, podo xurar-vo-lo ainda que me acusedes de prosopopeico. En fin... se tedes a oportunidade de achegar-vos a escoitar a este rapaz, aquà ou alén mar (Javier Ares vive e traballa en Buenos Aires), non a perdades... que foi o que lles pasou aos que non se deixaron cair , pobriños, o venres pasado polo taller creativo "No Importa" da Coruña.
“No sólo el poeta y escritor, pero muy especialmente él, demuestra que en una vida hay lugar para varias biografías. Uno tiene experiencias y luego inventa historias que se acomoden a ellas. Son los poetas los que hacen un uso especialmente intenso de este derecho a varias vidas.”
Cees Nooteboom - Tenía mil vidas y elegí una sola (via amanturi)
Onanismo
<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm; so-language: zxx } -->
quién eres
que te siento llama
y me quemas los labios resecos
de tanto repetir lo que no digo.
dime tú
por qué me traspasas como una espada
de ternura mientras percibo tu perfume
en este verso que vuela.
si en algún tiempo
codicié el lugar de los pájaros
ya no me incumbe,
espero nada en este Ãmpetu
que deslumbra mis pupilas
con su destello de todo.
te tengo aquÃ.
no quiero saber más,
brilla un cielo lÃquido
en la noche que te envÃa.
soy un lugar a medida
de lo efÃmero que no cesa,
soy el batir de la sangre,
soy unos dedos pasajeros
que de pronto se paran,
dejan de escribir...
y adivinan su destino.
Bok Espok · Kepa Junkera
Os peliqueiros ou os cigarróns (os de Ourense dirán, que seguro os saben distinguir ben) que participan no vídeo dan-lle un aquel de irmadade con Euskal Herria que me gosta moito.
Musa esquiva III
El escuálido sol de este fin de tarde no tuvo cojones
Por eso el cuerpo frÃo se me ha adulterado en noche
Y el silencio se me escabulle en tantas direcciones
Que el recuerdo del silencio ya no es otra cosa sino silencio
En esta quietud aciaga y ominosa, ahora…
Como un dios niño
Haciendo trizas el corazón de los hombres
Mientras te pienso, ahora…
Se me duerme, junto a aquel recoveco de mÃ
Que nunca quiere dormirse, el recuerdo fugaz
De tu última fugaz presencia
Y la melancolÃa que me resta
Se refugia en el océano
Como ese sol escuálido de esta tarde
Que de tan tarde que llegó
Ni cojones tuvo.
é chegado o tempo
É chegado o tempo para despir certezas
É chegado o tempo para aforrar presunções
É chegado o tempo para liberar as amarras
De um navio apenas visto, que nunca ha de partir.
Cómo não podia ser doutro jeito?
Como não podia ser doutro jeito, é chegado o tempo de encher os pulmões
E deixar que as palavras cruas e amenas estourem
Compre fazer-se tempo
À espera de um lugar vazio na mesa.
Como não podia ser doutro jeito,
É chegado o tempo de dizer
Que chegou o tempo de embebedar-se
Compre fazer da garrafa o nosso Olimpo
E deixar que o vinho, puro e ameno, estoure
Para ser um outro mais na tribo infinita dos estúpidos.
Repleto de sonhos discontÃnuos.
Não esquecer também era um sonhar com a brisa.
(ou lamento por Polixena)
(versión en español)
“…aquella
mar que estaba anunciando
este mismo momento
que tampoco es mÃoâ€