Perfect LİFE

[raskolnikovsendromu]

       ‘‘Seni çok seviyorum. Öyle çok ki…’’ 

       ‘‘Beni!..seviyorsun demek. Çok hemde.. Bil ki bu beni delicesine mesut ettiği kadar…korkutuyor da. Sevgini yitirmekten çok, sevgini hak edememek beni müthiş korkutuyor. Kendime güvenmiyor değilim. Sadece….senin hak ettiğin o  cenneti inşa edemeyecek olma ihtimalim hastalıklı bir fikir gibi zihnime yapışıp kalıyor. Ama yok, bu böyle olmaz! Sevmek yetmeyecek belli ki. Aşka dev olmak, aşığa ev olmak gerek.. Sevgine karşılık verebileceğim tek şey bu. Bir ömür…al! Sana adanacak şu aciz hayatımdan başka hiçbir şeyim yok.’’

…    

[raskolnikovsendromu]

       Sen, kadınım: Mümkün olduğunu sanmasam da…sen beni ben olduğum için, olduğum gibi sevdin. Bir kalp taşıdığımı hatırlattın ve bu bedbaht dünyada yüzlerce çirkinlik olsa da bir, sadece bir güzelliğin her şeyi katlanır kılabileceğini kanıtladın bana. Hani zifiri karanlık bir odayı cılız, titrek bir mum ışığı aydınlatabilir ya, hani yere çakılmakta olan bir uçurtmaya ansızın bir rüzgar dokunur, hani insanları boğan sulara ölmek üzere olan balıklar katılır ya, acıdan azık da neşeden kahır da çıkar ya hani, hayatın içinde ölüm, ölümün ardında bir hayat fısıldanır ya…öylesine bir devinim kavranır, öylesine bir ahenk çarpar ki ruha, akıl açar kapılarını saklında olana. Sen, kadınım: Saklımdaki çiçeklerin tutunduğu topraksın.. 

Şiirimin bittiği yerde başlar gözlerin İşte tam burada.. Kelimelerin kifayetsizliğinde Kafiyeler yersiz betimlemeler acizce Konuşmaya ne hacet Sessizliğimizde aşkça var Kalbin ki, gözlerinle dinler beni  Eller ömürdür ya:  karışır kaderler birbirine

Oysa ne sonsuz ne de dertsiziz Ama ne umutsuz ne de yalnızız!       

… 

[anavataninkaranliktir]

Ben neden böyle korkunç bir çıkmazda sürünmekle meşgulüm. Ben ne zaman yoluna koyacağım her şeyi? Korkunç bir gecedeyim. Hislerimi tasvir edemiyorum. Başımı avuçlarının arasında tutabilseydim sabaha kadar ağlardım.

[anavataninkaranliktir]

Yetişemiyorum. Hiçbir şeye yetişemiyorum. Günlük her şeyin ağır geleceği kadar kafam ağır hissediyorum. Çünkü kendi başımayım. Çünkü hıncahınç çalışmakta ve kimseler tanımamaktayım. Çünkü bir bok çukurundan çıkmak için bir bok çukurunda yuvarlanıyorum. Üstelik yetmiyor. Yetişmiyor. Hiçbir şeye yetişemiyor gibiyim. Nefret ediyorum. Kafası rahat ve keyfine bakan insanların her birinden nefret ediyorum. Bunu yapmak için hiçbir çaba göstermemiş olan şanslı insanların her birini boğazlamak istiyorum.

Çünkü ben aklımı feda ediyorum.

Umudu bir kenara bırakarak. Bir gün tanımladığım huzuru yaşamaya bakarak. Gözlerimi kapatarak. Çünkü artık adaya gitmiyorum. Çünkü adaya en son gittiğimde bile çürümüşlük hakimdi. Gecikmişlik. Geç kalmışlık. Körelmişim.

Yanlışlıkla 17 yaşımda yazdığım bir yazıyı buldum. Felsefeyle derin bir yakınlığım olduğu dönemden kalma yazıyı okurken, ben ne kadar zekiymişim dedim.

Bir makineye dönüştüm. Korkunç bir makineye. Hayatı sadece savaş olarak gören bir makine. Korkuyorum. Bir şeyleri başarmanın eşiğindeyim ve yakın zamanda balkonumda bir sigara yakarak yalnız bir şekilde istediğim şeyleri elimde tutarken aklımın elimden kayıp gittiğini bilmekten.

Neydi cevabı? Aklımı avuçlarının arasına alabilir miydin? Yoksa ben Delibal mıyım? Her şeye sahip olduğunda bile aklını kaybeden. Bilemem. Sahip olmadan bilemem. Yine de deneyeceğim. Nefretle çalışacak bir makine gibi. Belki bir gün kafamı ellerinin arasında hissederken ağlayacak. İçimdeki 26 yıllık dolmuş taşmışlığı bir gecede atacak, kısa bir süre içinde de göçeceğim. Belki. Belki. Belkiler.

Yaşamam gerek. Belki de yarın sabah, şu ana kadarki en büyük müşterimi bağlayacağım. Fakat içimde gram heyecan yok.

Sorun da bu sanırım.

Hayatta kalmakta harikayım. Fakat benimle yaşamayı sindirebilecek olanı asla bulamadım.

İyi geceler. Benden göçüp giden ve huzur bulmuş herkese iyi geceler. Umarım başlarınızı koyduğunuz yastıklarda huzurlusunuzdur. Ben ise bir gözü yarım bir gözü tam gören bir adam olarak, hayatı aklında betimleyerek gören bir adamca yaşayarak. Buradayım. Herkesin hayatındaki bir teğet.

Kendi hayatıma bir yakınlaşamadım.

Benden olmaz. Çünkü kendini olduramayan bir adam evini dolduramaz.

Oysa bu kadar zor olmamalıydı. Azil gibi olmamalıydım. Aklım bu kadar delicesine çalışmasaydı. Çok daha aptal bir huzurla yaşayabilirdim.

Ama ben buyum. Böyle geldim. Böyle giderim.

[raskolnikovsendromu]

       ‘‘Seni çok seviyorum. Öyle çok ki…’’ 

       ‘‘Beni!..seviyorsun demek. Çok hemde.. Bil ki bu beni delicesine mesut ettiği kadar…korkutuyor da. Sevgini yitirmekten çok, sevgini hak edememek beni müthiş korkutuyor. Kendime güvenmiyor değilim. Sadece….senin hak ettiğin o  cenneti inşa edemeyecek olma ihtimalim hastalıklı bir fikir gibi zihnime yapışıp kalıyor. Ama yok, bu böyle olmaz! Sevmek yetmeyecek belli ki. Aşka dev olmak, aşığa ev olmak gerek.. Sevgine karşılık verebileceğim tek şey bu. Bir ömür…al! Sana adanacak şu aciz hayatımdan başka hiçbir şeyim yok.’’

…    

[raskolnikovsendromu]

       Anlattım: beni çok kez dinlediler; yazdım: beni birçok kez okudular da fakat anlaşıldığımı kaç kez hissettim, bunu sormayın bana..   

***

[masumcetin]

Romeo: Yarayla alay eder, yaralanmamış olan. Bak nasıl da sararıp soluvermiş Tanrıça kederden Sen ondan çok daha güzelsin diye. Kıskandığı için vazgeç ona bağlılıktan, Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi, Yalvarıyorlar onun gözlerine işleri olduğundan: Biz dönünceye dek siz parıldayın, diye. Gözleri gökte olsaydı, yıldızlar da onun yüzünde; Utandırırdı yıldızları yanaklarının parlaklığı, Gün ışığının kandili utandırdığı gibi tıpkı. Öyle parlak bir ışık çağlayanı olurdu ki gözleri gökte, Gece bitti sanarak kuşlar cıvıldaşırdı. Bak, nasıl da dayamış yanağını eline! Ah, eline giydiği eldiven olaydım da Dokunaydım yanağına.

Juliet: Aaah!

Romeo: Konuşuyor. Ey parlak melek, konuş yine! Sen göz kamaştıran bir parlaklık veriyorsun geceye; Cennetin kanatlı ulağısın başımın üstünde, Tıpkı ölümlülerin hayretle açılan gözlerine göründüğün gibi. Tembel bulutlara binip uçarken o havanın kucağında, Onu seyreden insanlar gibi hayranlıkla, Öylece bakıyorum ben sana.

Juliet: Ah, Romeo, Romeo! Neden Romeo'sun sen? Romeo: (Kendi kendine) Daha dinleyeyim mi, yoksa açılayım mı ona? Juliet: Benim düşmanım olan adındır yalnızca Sen sensin, Montague olmasan da. Hem Montague nedir ki? Ne eli bir erkeğin, Ne ayağı ne kolu, ne yüzü ne de başka bir parçası. N'olur başka bir ad bul kendine. Adın ne değeri var? Şu gülün adı değişse bile Kokmaz mı aynı güzellikte? Romeo'nun da adı Romeo olmasaydı, Kusursuzluğundan hiç bir şey kaybolmazdı. Romeo, bırak, at bu adı! Senin parçan olmayan Bu ada karşılık al bütün varlığımı.

Romeo: Alıyorum öyleyse sözünü dinleyerek. “Sevgilim” de ki, vaftiz olayım yeniden; Romeo değilim bundan böyle ben.

Juliet: Kimsin sen? Böyle geceye gizlenerek Sırrımı öğrenmeye gelen kim?

Romeo: Bilmem nasıl söylemeli kim olduğumu Bir ad kullanarak! Ey güzel ermiş, Nefret ediyorum adımdan ben de Sana düşmandır diye. Ben yazmış olsaydım, şimdi yırtar atardım onu.

Juliet: Daha yüz söz bile içmedi ağzından kulaklarım, Ama bu sesi tanıyorum: Sen Romeo değil misin, Montague'lerden hem de.

Romeo: Ne oyum, ne de öbürü güzel ermiş, Hoşlanmıyorsan eğer.

Juliet: Nasıl geldin buraya söyle, hem niye? Bahçenin duvarları yüksek, zor aşılması, Kim olduğunu düşün bir de, Mezar olur sana bu yer, bizden görürlerse.

Romeo: Aşkın hafif kanatlarıyla aştım bu duvarları, Durduramaz sevgiyi çünkü taştan sınırlar; Hem aşkın isteyip de başaramadığı ne var! Engel olamaz bana bu yüzden akrabalar.

Juliet: Bir görürlerse, sana kıyarlar.

Romeo: Hayır, daha çok tehlike saklıdır senin gözlerinde Onların yirmi kılıcından! Tatlı bak yeter; Korur beni onların düşmanlığına karşı.

Juliet: Dünyada istemem senin burada görülmeni.

Romeo: Saklar beni onlardan gecenin pelerini; Beni bulsunlar ne çıkar, yeter ki sen sev beni: Geç ölmektense senin sevginden yoksun Yaşamıma son versin kinleri daha iyi.

Juliet: Kim yardım etti sana, burayı bulman için?

Romeo: Aşk yardım etti, aramamı fısıldayarak; O bana akıl verdi, ona göz oldum ben de. Denizci değilim, ama uzak denizlerde yıkanan Uçsuz bucaksız kıyılar kadar uzak olsan da sen Sana ulaşmak için açılırdım denizlere.

Juliet: Biliyorum, gecenin maskesi var yüzümde, Olmasaydı eğer, duyduğun için demin söylediklerimi Nasıl kızardığını görürdün yanaklarımın. Çok isterdim ah bir güzel uyup göreneklere Demin söylediklerimin tümünü inkar etmeyi! Ama uğurlar olsun görgü kurallarına. Seviyor musun beni? “Evet” diyeceksin, biliyorum, Sözüne güveneceğim ben de; ama yemin edeyim deme, Belki de tutamazsın; Zeus alay edermiş, derler Sözünü tutamayan aşıklarla. Romeo, beni seviyorsan, söyle bana açıkça. Kolayca elde edilmiş sanıyorsan beni eğer, Çatayım kaşlarımı, naz yapıp “hayır” diyeyim sana, Ta ki sen kapanasın ayaklarıma. Yoksa dünyada yapmam öyle bir şey. Doğrusunu istersen güzel Montgue, Çılgınca seviyorum seni; belki de bu yüzden Hoppaca buluyorsundur benim hareketlerimi; Ama inan sevgilim, daha bağlı olacağım sana Daha kurnaz olup da çekingen duranlardan. İtiraf edeyim ki, daha çekingen davranmalıydım, Ama farkına varmadan ben, seni sevdiğimi, Ağzımdan işitmişsin. N'olur bağışla beni, Hafifliğe yorma sakın Karanlık gecenin açığa vurduğu çaresizliğimi.

Romeo: Sevgilim, şu meyve ağaçlarının tepelerini gümüşleyen Kutsal ay üzerine yemin ederim ki…

Juliet: Yemin etme kararsız ay üstüne sakın; Yörüngesinde her gece yön değiştiren ay gibi, Değişken olur sonra senin de aşkın.

Romeo: Ne üstüne yemin edeyim?

Juliet: Hiç yemin etme; ama ille de edeceksen, O tanrı bilip tapındığım Sevimli varlığın üstüne et yeminini.

Romeo: Eğer yüreğimdeki sevgi…

Juliet: Dur, yemin etme yine. Senin varlığın bana sevinç veriyorsa da, Sevinç duyamıyorum bu geceki anlaşmadan; Pek acele, birden oldu, düşünüp taşınmadan; Daha “çaktı” diyemeden çakıp ta kaybolan Yıldırıma benziyor. Tatlım, iyi geceler! Bu sevgi tomurcuğu, öbür görüşmemizde, Yazın olgunlaştıran soluğuyla dönüşebilir güzel bir çiçeğe. İyi geceler! İyi geceler! Yüreğimdeki dinginlik ve huzur Dolsun senin gönlüne de!

Romeo: Ah, sana doymadan mı bırakacaksın beni böyle?

Juliet: Nasıl bir doygunluk bekliyorsun ki bu gece?

Romeo: Aşkının katışıksız yeminini benimkine karşılık.

Juliet: Onu sana verdim bile, sen daha istemeden, Olsa da keşke bir kez daha versem.

Romeo: Geri mi alacaksın yine? Peki, neden sevgilim?

Juliet: İçtenlikle geri vermek için sana. Elimde olan bir şeyi istiyorum hem, Cömertliğim uçsuz bucaksız denizler gibi, Denizler gibi derin sana olan sevgim. Sana ne kadar verirsem, o kadar çoğalıyor bende kalan, Sonsuz çünkü ikisi de.

Seslendiler içerden, hoşçakal, canım sevgilim! Geliyorum dadıcığım! Unutma beni, tatlı Montague! Biraz bekle, şimdi gelirim.

Romeo: Ey kutsanmış mutlu gece! Korkuyorum gecedir diye, Bütün bu inanılmayacak tatlı şeylerin bir düş olmasından

Juliet: İki kelimecik daha, sevgili Romeo, Sonra da gerçekten iyi geceler sana! Saygıdeğerse aşkının eğilimi, Amacın evlenmekse, bildir göndereceğim adamla, Nerede, saat kaçta yapmak istiyorsan töreni; O zaman tüm varlığımı sana adar, Ardın sıra gelirim ta ölünceye kadar.

Ama kötüyse niyetin sana yalvarırım…

Vazgeç bundan, başbaşa bırak beni kederimle. Yarın birini yollarım.

Romeo: Ancak seninle yaşar ruhum.

Juliet: Binlerce kez iyi geceler sana!

Romeo: Binlerce kez beter olsun gece, senin ışığın yoksa. Öğrenciler nasıl ayrılırlarsa ders kitaplarından Öyle koşar seven sevdiğine giderken; Okula nasıl canı sıkkın giderse öğrenciler, Öyle ayrılır seven sevdiğinden.

William Shakespeare, Romeo & Juliet Fotoğraf: Onur Ünlü, “Sen Aydınlatırsın Geceyi” filminden.

[perfectlife]

[anavataninkaranliktir]

Sevilemez

Karanlık bir karmaşada çalıyor kampana. Ellerimden kayıp gitmesine izin verdiğim hakikatı yutkunmaya çalışırken boğazıma düğümlenmiş sancılar. Gerçek olanın bir kez daha nüksettiğini iğne iplik ve ince bir işçilikle göz bebeklerime işlendi. Elini uzatsa kolunu kapacağıma inandığım insanların gerçeklerini görünce, aklımın uçurumundan büyük bir acıyla attım. Şeytanlarıyla kabul edip karanlığında yoldaş olma lüksüne sahip olmak istedim. Lakin elin tersiyle itilmiş olmama rağmen gösterdiğim şefkatin karşılığını kimselerden görmedim. İçimde bir tutamla var olan umudun kökünü de başkaları yeşertir diye bir inançla ekmeye çalışmanın aptallığı bir silahın deli kurşunu misali şakaklarımdan girip yerleşti beynime. İnancımın ölüm fermanına atılan imzada kaç kişinin kaleminden kesitler vardı bilmem ama son kaşenin de basılmasıyla birlikte kesin bir gerçek olduğu damgalandı benliğime.

Sevilemez.

[anavataninkaranliktir]

Kafamı durduramıyorum.

Olduğum yerde beni yiyip bitiren bu düşüncelerden kurtulamıyorum. Sanırım gerçekten uzun zamandır, belki de ilk defadır bu kadar derinlere batmış hissediyorum. Bir günde iki farklı yazıyı kaleme alacak kadar kurulmuşum hayatın kendisine.

Sabahından akşama kadar bir şeyleri inşa etmek yerine bitirme düşüncesi kafama zerk ediyor. İyi değilim ve bunu kimseyle paylaşamıyorum.

Barış son umudunun da kendisini kurtaramadığını gördüğü için intihar etmişti. Biten bir gerçeğin sonucunda zaten geçmişin birikmişliği ayaklarından çekerken karanlığa, geleceğine dair bulamadığın o ışık seni tamamen yiyip bitiriyor.

Durduramıyorum bu kafayı. Uyuyunca geçmiyor. Uyuyamıyorum. Rüyalarıma giriyor. Ölüm olgusu iliklerime kadar işlerken huzurun bu çarede olduğunu kabulleniyorum yavaş yavaş.

Ne gezmek, ne görmek, ne de sevmek istemiyorum. Hayatımda değer verdiğim hiçbir şeyin karşılığını alamıyorum. Güçlü durmak için kendimi yırttım.

Artık ayakta bile duramıyorum. Adına ne dersen de. Fakat bu derin çukurun içinden çıkacak hiçbir güç bulamıyorum.

Bütün bu çirkinlik, bu sahte gerçeklik ve yalan dolanlar, kafamdan dökülmüş kaynar sular, yalandan sevgiler.

Bitmiş hissediyorum. İçimi ise kimseye açamayacağımı biliyorum. Kimsenin kalmadığını biliyorum. Kendimle çok fazla baş başa kaldım. Bu günlük hayatta sürdürmem gereken hiçbir şeyi beceremiyorum artık.

Süzülmek istiyorum. Yok olmak ve kaybolmak. Bu dünyadan ve her şeyden. Karanlığa bulanıp kapamak gözlerimi.

Bu kadarı yeterli.

[fthlc]

00:09

Sana fazla geldim

Kendime eksik...

En güzel bencilliğim sen ol;

"Beni sev..."

-- Fatih Alıç - Devrik Cümleler (Sözden Öte)

[perfectlife]

Seneler gecsin, sen beni bil, ben seni bileyim istiyorum. Benim olduğu kadar dostlarının, dostlarının olduğu kadar benim ol istiyorum. Nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp anlatalım. Yaşayalım ki, öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı. Birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız. Paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız. Öyle ki, yalnız sıkılmak sıkmalı bizi. Güzel günlerimizi, evimizde bir şişe şarap ve pijamalarımızla kutlamalıyız. Yada bazen dostlarla ucuz biralar içerek... Böylece yaşamalıyız işte. Sonra çocuğumuz olmalı, Düşünsene senin ve benim olan bir canlı. Geceleri ağladıkça sırayla susturmalıyız. Sen arada mızıkçılık yapmalısın ve ben söylenerek almalıyım sıranı. Yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım, söylenerek yumurta kırmalısın. Hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız. Zaman su gibi akıp giderken, herşey yaşanmış bir hayatımız olmalı. Herşeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden Mutluda olsa, kötüde olsa, yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı. Saçlara düşünce aklar, yada gidince aklar, çocukları güvence altına alıp gitmeli bu şehirden. Kavgasız, her sabah cinayetle uyanılmayan, sessiz bir yere gitmeliyiz. Geceleri balkonda denizi seyredip, sandalyelerimizde sallanmalıyız. Eve gelip benden kahve istemelisin. Çocuklar gelmeli ziyaretimize, geçmişteki hareketli günlerimizi anımsamalıyız. Öyle sevmelisin ki beni bu yazdıklarım korkutmamalı seni. Tebessümler açtırmalı yüzünde. Birgün bu hayatı bırakıp giderken, sadece mutluluk olmalı yüzümüzde. Birbirimizi sevmenin gururu olmalı herşeyde... -- Can Yücel

[perfectlife]

Bazen kelimeleri sen yazamazsın, senin hislerini duygularını başkalarının yazdıkları anlatır. Ben mi? Ben seni çok sevdim...

[perfectlife]

Üçüncü Mektup

Aranmakla yetinsek bunlar gelmeyecekti başımıza. Yinede memnunum. İyi ettin geldiğine. Taş olup kalmaktansa, ağaç olup yanmak iyi. Ellerini ver, ellerini. öpüşmeye susadım. Tırnak uçlarından öpmeye başlayacağım seni. Titreme, yanıyorsun. Koluma yat, sağ erkek koluma, güçlü erkek koluma. Dağılsın saçların, bırak. Nasıl olsa onları da öpeceğim tutam tutam. kulak memelerini, gür kaşlarını dudaklarını da öpeceğim. Dolgun dudaklarını seven, gözlerini, artık yaşamıyoruz. Belki de yaşamak bu, bizim bilmediğimiz. Öyleyse yeni yeni başlıyoruz yaşamalara, derin nefes almalara, o ölümsüz olmalara. Bir ekşi elma ısırıyordum, dişlerim kamaşıyordu omuz başlarını gördükçe ve biraz sen oluyordum sevdikçe, sevildikçe. diyordun, inadına yakıyordum. Yalvarıyordun, çıldırıyordum. Hiç ağlamadın. Ağlasan ne değişecekti. Ama ağlamadın işte yükseldin, yüceleştin. Tanrılaştın bir yerde. Öyle güzeldin anlatılmaz. Anlımdan ter boşanıyordu, saçlarım yapış yapış olmuştu. Yüz merdiven inip yüz merdiven çıkıyordum bir dakikada. Derin bir kuyudan su çekiyordum. Bir mağara ağzından sana sesleniyordum. Karanlıklar içinde birbirimizi aydınlatıyorduk. Sağır bir zamandı yaşadığımız. Sağır ve merhametsiz. Kör bir geceydi yumruklayan kapıyı, kör ve dilsiz. Artık hiç sönmeyecektik biliyordum...."

[sairceketli]

Bir şey oluyor, sonra böyle bize iyi gelecek şeyler olmayıveriyor yani. Bu böyle ben kabul ettim abi artık bunu.

[perfectlife]

İkinci Mektup

Aramak... Ömür boyunca aramak... Yanlız seni aramak... Paslı teneke kutularda, küf kokan dolaplarda, çerçevelerde, tenhalarda, ağaç diplerinde, sonra vapurlarda, trenlerde hep seni aramak. Belki bu şehirde değilsin. Ne çıkar? Seni arıyorum ya. Belki de aynı sokakta evlerimiz, sabahları beni görüyorsun işime giderken. Sonra akşamı bekliyorsun, alacakaranlığı... Beni bekliyorsun ya da bir başkasını, bir başkasını...

Hiç gel demiyeceğim sana. Aramak neredeyse ben oradayım. Ayaklarım ne güne duruyor? Yok yok birden karşıma çıkma. Kaç,saklan. Seni aramak istiyorum.

Git bu şehirden haydi git. Dağlara çık, o uzak dağlara. Rüzgârların krallığında hüküm sür. Baktın ki oraya geldim, yine kaç. Başını al, açıl denizlere. Gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana götürmeli seni, dilediğin yerde demir atmalı. Ben küçük bir balıkçı kayığı ile peşinden gelsem yeter. Seni arıyorum ya!

Bir yıl, beş yıl, on yıl değil; beşikten mezara kadar aramalı insan, ama ne aradığını bilmeli. Yaklaşıp uzaklaşmalı aradığından. Okyanus dalgaları üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli. Yalınayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip kanatmalı. Çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı. Sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli. Buzlar kırılmalı ayaklarının altında, üstüne kar yağmalı.

Bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni. Ayaklarını Afrika'dan getirip bir kağıt üzerine yapıştırmalıyım, saçların Sibirya'da olmalı, dudakların Çin'de. Gözlerin Hindistan'da bir mabudun gözleri olmalı, ellerin İtalya'da bir heykelin elleri. Bulsam da seni parça parça bulmalıyım.

Yine de bir yerin eksik kalmalı. Yeniden yollara düşmeliyim, onu aramalıyım. Ve tam seni tamamladığım anda ölmeliyim.

[perfectlife]

Birinci Mektup

       Geceydi... Bütün insanların çırılçıplak olduğu bir zamandı. Onları düşünüyordum; gümüş tepsilerdeki kristal kadehlerden zamanı yudumlayan insanları düşünüyordum. İrili ufaklı aynaların karşısında enseleri bembeyaz kadınlar boyanıyordu. Uzun uzun parmakları vardı kadınların. Öpülmeye alışmış dolgun dudakları vardı. Kocaman kocamandı kalçaları. O kadınları düşünüyordum.                                                                                                               Bir kurt bir geyiği kovalıyordu yüreğimde. Geyik soluk soluğaydı, yorgundu, bitkindi. Karların üzerinde akıp giden bir yıldız gibiydi. Koşuyordu. Koşmak kurtuluş değildi belki, ama bir ümitti. Koşuyordu.                                                           Oysa birer namlu ağzıydı kurdun gözleri. Avına güvenle, şehvetle yaklaşıyordu. Yeni bilenmiş, sedef saplı bıçaklara benziyordu dişleri. Bütün dileği et ve kandı, istese geyiğe hemen yetişebilirdi, ama uzasın istiyordu bu şehvetli koşu, bu bütün damarlarına yayılan sarhoşluk bitmesin istiyordu.                                  Ben seni düşünüyordum. Çünkü geceydi. Sevişme zamanıydı insanların. Yalnızdım. Beni kuşatan duvarlar birer beyaz çarşaftı bu saatte. Kapılar tüylü, yumuşak battaniyelere benziyordu.                                                                                Ben seni düşünüyordum. Kim bilir ne güzeldin soyunduğun zaman? Nasıl kadındın? Nasıl öpüşürdün kim bilir? Nasıl kadın kadın kokardı her yerin? Tutup avuçlarıma sığdırıyordum seni, gözlerime, dudaklarıma sığdırıyordum.                       Sensiz kahrolmak vardı. Seninle yaşamak vardı doludizgin. Seninle her gece birbirimizi yenilemek vardı odalarda. Odalara sığmamak vardı. Bir sel gibi taşmak vardı gecelerden.                                                                                               Elimi uzatsam tutabilirdim seni, öyle yakındın. Zamana kokun sinmişti. Belki de uzaktın, günlerce koşsam yetişemezdim sana. Zamana kokun sinmişti.                   Tuttum resmini indirdim duvardan.                                                                           Duvar ağlamaya başladı.

[ismailabim]

beklemek büyütürmüş insanı. ben de bir zamanlar çok beklemiş olmalıyım. bilmiyormuş gibi davranmayı bırak. yabancı yok. biz bizeyiz, ben ve ben. evet, gölgemin duvarlarda saçaklandığını görecek kadar çok bekledim. odamın penceresinden görünen sokak lambasının sönmeden evvel bir müddet cızırdadığını fark edecek kadar fazla bekledim, evet. sonra ne oldu? bir müddet hayatın dışında kaldım. rica edeceğim kendimize karşı dürüst olalım. itiraf ediyorum kendime öyleyse. her şeyi yarım bıraktığım gibi hayatımı da yarım bıraktım. zaman elmasından bir ısırık alıp masanın üzerine öylece koydum. ben zamanı ısırdım, bekledim yani. ısırdığım kısım usulca sarardı. sararan kısım hayatıma aitti. bunu çok geç anladım. sonra büyüttü bu bekleyiş beni. kaskatı kesildi bekleyen yanlarım. hiçbir şeyi bekleyemez oldum. ölümü bile. yaşansın, bitsin istiyorum. ve perde diye bağırarak dünyadan ayrılmak.