Some Observations @semragulce - Tumblr Blog

Neurobiology shows the need to make solitary confinement more humane.

One of the most remarkable effects of chronic social isolation, as in the extreme case of solitary confinement, is the decrease in the size of hippocampus, the brain region related to learning, memory, and spatial awareness. The sustained stress of extreme isolation leads to a loss of hippocampal plasticity, a decrease in the formation of new neurons, and the eventual failing in hippocampal function. On the other hand, the amygdalaincreases its activity in response to isolation. This area mediates fear and anxiety, symptoms enhanced in prisoners in solitary confinement.

Growing up in urban environments is associated with risk of developing psychiatric disorders, but the underlying mechanisms are unknown. Green space can provide mental health benefits and possibly lower risk of psychiatric disorders. This nation-wide study covering >900,000 people shows that children who grew up with the lowest levels of green space had up to 55% higher risk of developing a psychiatric disorder independent from effects of other known risk factors. Stronger association between cumulated green space and risk during childhood constitutes evidence that prolonged presence of green space is important. Our findings affirm that integrating natural environments into urban planning is a promising approach to improve mental health and reduce the rising global burden of psychiatric disorders. Urban residence is associated with a higher risk of some psychiatric disorders, but the underlying drivers remain unknown. There is increasing evidence that the level of exposure to natural environments impacts mental health, but few large-scale epidemiological studies have assessed the general existence and importance of such associations. Here, we investigate the prospective association between green space and mental health in the Danish population. Green space presence was assessed at the individual level using high-resolution satellite data to calculate the normalized difference vegetation index within a 210 × 210 m square around each person’s place of residence (∼1 million people) from birth to the age of 10. We show that high levels of green space presence during childhood are associated with lower risk of a wide spectrum of psychiatric disorders later in life. Risk for subsequent mental illness for those who lived with the lowest level of green space during childhood was up to 55% higher across various disorders compared with those who lived with the highest level of green space. The association remained even after adjusting for urbanization, socioeconomic factors, parental history of mental illness, and parental age. Stronger association of cumulative green space presence during childhood compared with single-year green space presence suggests that presence throughout childhood is important. Our results show that green space during childhood is associated with better mental health, supporting efforts to better integrate natural environments into urban planning and childhood life.

Sevgili Vedat Bey! Bayram tatili için yola çıkmadan önce eski yazılarınızı ve çekimlerinizi karıştırıp, Datça'ya dair önerile

Meral Hanım'ın yorgunluğu bayram yoğunluğundan mı kaynaklanıyordu? Bir çekirge sürüsü gibi 6-7 günlüğüne Türkiye'nin tüm sahil kesimlerini basan sabırsız beyaz yakalı kalabalığını doyurmak için 3 gün önce pişirip stokladığı kızartmalar mı onu bu kadar bitap düşürmüştü? Yoksa yıllar boyunca yaptığı farklı zeytinyağlıların çok da fazla kişinin umurunda olmadığını fark edip köfte, patates, gözleme kısır döngüsüne mi hapsolmuştu? Sonra annemi düşündüm, yıllar boyunca aynı şekilde yaptığı pilavın yüzümüzde uyandırdığı gülümseme onu bir yerden sonra tatmin etmemeye başlasaydı, o pilavı pişirmek sıkıcı bir şeye dönüşür müydü? Yoksa aynı pilavın bir daha yüzlerini görmeyeceği ve içindeki inceliği ve sevgiyi keşfetmesi çok da mümkün olmayan yüzlerce farklı insan için hazırlanması mı onu manasız kılıyordu? Yemek pişiren bir insan nereye kadar yaptığı işe sanatsal bir duyarlılık ve özenle yaklaşabilir, nereden sonra kendi emeğine yabancılaşmış halde bulur kendini? Emeğinin karşılığı, ödenmesi gereken kira, çocuğunun okul parası, devlete ödenecek vergi, garsonun maaşı, eti çok pişmiş, birayı buzlu bardakta isteyen müşterilerin mızmızlanmaları olduğu zaman mı?

Bill Gates reviews “The Headspace Guide to Meditation and Mindfulness” by author Andy Puddicombe.

I now see that meditation is simply exercise for the mind, similar to the way we exercise our muscles when we play sports. For me, it has nothing to do with faith or mysticism. It’s about taking a few minutes out of my day, learning how to pay attention to the thoughts in my head, and gaining a little bit of distance from them.

More than a decade has passed since young Americans faced debt levels this high.

Debt among 19 to 29-year-old Americans exceeded $1 trillion at the end of 2018, according to the New York Federal Reserve Consumer Credit Panel. That’s the highest debt exposure for the youngest adult group since late 2007.

Debt levels play a role in how young adults view their spending conditions, according to a University of Michigan survey Friday. Younger adults -- those under age 35 -- have reduced their spending compared with previous generations possibly because of weakened job prospects, delayed marriage and educational debt.

Nuri Abaç (1926, İstanbul – 2 Mart 2008 Ankara), 1926 yılında İstanbul’da, Kocamustafapaşa semtinde dünyaya geldi. Babası o yıllarda kurulan Darülbedayi (İstanbul Şehir Tiyatrosu) nin ilk sanatçılarından Mahmut Celalettin (Celal Abaç), annesi öğretmen Sahire Abaç’tır.Nuri Abaç’ın babası Celal Abaç, 1931 yılında ılıman bir iklime ve doğal güzelliklere sahip Mersin’e yerleşti.Çocukluk ve İlk gençlik yılları Mersin’de …

#mitolojik resim

Videolar

Yeni dünyanın ekonomisini ve siyasetini onların vicdanlarına ve zekalarına bırakmak hiç de fena fikir değil.

Kendini gerçek 'vatandaş', hükümeti eleştirenleri ise neredeyse 'hain ve dış mihrak işbirlikçisi' olarak olarak gören kalabalık için 'terör' lafı 'büyü' gibi bir şey.

“Nasıl, uygulamadan memnun musunuz?” sorusuna çoğunlukla sade bir “Evet” cevabı verilemiyor. Halk çok dolu, kısa cevaplar kesmiyor.

Yüksek sesle “Evet” diyenler, mealen “Helal olsun adama”, “Nasıl yaptı ama?” gibisinden devam ediyor ve konu güçlü Türkiye’yi çekemeyen, bu yüzden de batırmak isteyenlerin oyununu bozmaya geliyor. Adeta bir güç gösterisi var. “Ekonominin gidişatı kötü, halk zorluk çekiyor” diyenleri ezen bir tavırla konuşuluyor mikrofona. Ne var ki bu güç gösterisi bir gıda kuyruğunda yapılıyor. Kilosu 3,5 TL’den domates, 2 TL’den patates ve soğan almak için, kış vakti, kuyrukta.

Yine de merak ediyorum…

AKP seçmeni olup da, “Yahu neden böyle oldu pekiyi? Bir ara domates zaten bu fiyattan satılmıyor muydu? Fiyatlar neden yükselmişti? Pekiyi ben niye kuyruktayım?” diye düşünen olmuyor mu?

Son bir yılda 1 milyon yüz bin kişinin daha işsiz kaldığını duyan oldu mu? İşsizlik oranının yüzde 50’nin üzerinde yükselmesinin nedenini anlamak isteyen var mı?

İlaca gelen yüzde 26,4 oranında zammın ardında hangi terör örgütü var pekiyi?

Birçok farklı uyaran ortasında, daha sinsi bir sistematik düzende çıkar yol ararken biraz ambale olmuş; belki de bu yüzden erken yaşta yorulmaya başlamış bir genç yetişkin profilinden bahsediyorum.

Fromm’un [2] modern insandan bahsederken –bence çok üzülerek- değindiği gibi; “(modern) insan, kendini bir metaya ve yaşamını, kârlı yatırım için kullanılacak sermayeye dönüştürmüştür. Eğer bunda başarılı olursa, ‘başarılıdır’ ve anlamlı bir hayata sahiptir; değilse, bir ‘fiyasko’dur. Onun değeri, insanî nitelikler olan sevgisinden ve aklından ya da sanatsal yeteneklerinden değil, satılabilir oluşundan gelir. Dolayısıyla, onun değer duygusu, dışsal etmenlere –başarılı olmasına, başkalarının yargısına- bağımlıdır.”

‘Üzülerek’ diyorum çünkü Erich Fromm sosyalist duruşundan da olsa gerek, hayatı boyunca insancıl bir felsefe gütmüş ve katıldığı konferanslarda modern dünya insanının neden kendine yabancılaşmış ve içi boşalmış olduğunu sorgulamış ve ‘insanî’gördüğü değerlere geri dönmek için çözümler sunmuştur. Yine kendisi, insanı gerçek mutluluğa götüren şeyin insanî bir üretim (yaratıcılık, öğrenme ve büyüme içeren) ve sevgi olduğunun altını çizmiştir.

Nancy Fraser’in [3] kapitalizm kıskacındaki feminist hareketi harika bir şekilde görünür kıldığı makalesinde dediği gibi “feministler eskiden kariyerizmi teşvik eden toplum yapısını eleştiriyordu, şimdiyse kadınlara ‘yüklenin’ diyorlar. Eskiden toplumsal dayanışmaya öncelik veren hareket, bugün kadın girişimcileri göklere çıkarıyor. Eskiden özene ve karşılıklı bağlılığa değer veren bakış açısı, bugün bireysel gelişmeyi ve meritokrasiyi teşvik ediyor.”

Feminizm eleştirisi gibi bir amacı yok bu yazının ancak ‘güçlü kadın’, ‘ayakları yere sağlam basan kadın’, ‘kimseye muhtaç olmayan kadın’ gibi özne tanımlarıyla günümüz kadınlarının nasıl baskılandığını ve bir kadının başarılı ve değerli olması için çalışmak zorunda olduğu fikrinin çevremdeki genç kadınlar arasında ne kadar yaygınlaştığını anlatmak istiyorum.

Neticede, birçok farklı uyaran ortasında, daha sinsi bir sistematik düzende çıkar yol ararken biraz ambale olmuş; belki de bu yüzden erken yaşta yorulmaya başlamış bir genç yetişkin profilinden bahsediyorum. Hem işsizlerin hem ücretlilerin sistem tarafından abartılmış bir çalışma /çalışmama anlatısında kısılıp kalmalarını kendi kuşağımdan ve çevremden gördüğüm memnuniyetsizlik belirtileri ekseninde ele almaya çalıştım. Bu noktada psikoloji lisansı yapmış biri olarak yaşıtlarıma mantıklı öğütlerde bulunmam gerekirse emin olduğum şey, gözlemci ve eleştirel olmayı elden bırakmadan insanî hak ve ihtiyaçlarımız çerçevesinde bizi ve etrafımızdakileri büyütecek ve özgürleştirecek bir yaratım ve üretimin, en önemlisi de sevginin, hem kendimizi gerçekleştirmemiz hem de topluma fayda açısından anahtar olduğudur.

İnternet üzerinden paylaştığınız masum bilgilerin sanal dünyada nereye gittiğini hiç düşündünüz mü?

21’nci yüzyılın sosyal düzeninde davranışlarımız birer mal, geleceğimiz ise yeni inşa edilen kuralsız vahşi teknolojik bir sistemin elinde.

“Capernaum” explores the plight of a child in the Beirut slums. The director Nadine Labaki wants to harness the drama’s power to help other such children.

“Capernaum” is fiction, but its portrayal of Lebanon’s rampant poverty and treatment of undocumented populations is very realistic. Is that context important?

It is a universal story for me because we’re not only talking about kids in Lebanon. We’re talking about kids not receiving their most fundamental rights.

The tone of the movie is very different from your other two features. What does it say about where you are as a filmmaker?

I don’t know what it says about me as a filmmaker but I’m slowly understanding the power that cinema can have on people. The more you understand that, the more you feel responsible. And for me, politics and art are intertwined. As an artist, it’s my responsibility to be involved in what’s happening around us. It’s a duty. It’s not really a choice.

Are there any new obsessions in your life?

I want this film to go beyond the borders of just being a film. This is what I want to work on for the next year — not only promoting the film but also trying to work with the government, at least in Lebanon, to work on the structure that deals with [neglected] children. I want to try to change things. I might never get anywhere, but at least I want to try.

#lebanon #capernaum

You must unlearn the habit of being someone else or nothing at all, of imitating the voices of others and mistaking the faces of others for your own. […] One thing is given to man which makes him into a god, which reminds him that he is a god: to know destiny. […] When destiny comes to a man from outside, it lays him low, just as an arrow lays a deer low. When destiny comes to a man from within, from his innermost being, it makes him strong, it makes him into a god… A man who has recognized his destiny never tries to change it. The endeavor to change destiny is a childish pursuit that makes men quarrel and kill one another… All sorrow, poison, and death are alien, imposed destiny. But every true act, everything that is good and joyful and fruitful on earth, is lived destiny, destiny that has become self.

Hermann Hesse

Başlığın Rock'n Roll çağrışımları sizi başka yerlere götürmesin; hızı hayatının tam ortasına yerleştirerek az zamanda çok yol kateden sekiz adamın hikayesini anlatacağız size.. İkinci isim İstanbul Modern Genel Direktörü Levent Çalıkoğlu.

“Aşırı paylaşım sergilerin ruhunu öldürmeye başladı. Bir serginin Instagram’da çok tüketilmesi, ziyaretçiye, ben bunu gördüm zaten hissi yaşatıyor. Bu yüzden, Londra’daki Tate Modern, belirli sergilerde fotoğraf çekimine izin vermiyor. Bunun çok yerinde bir karar olduğunu düşünüyorum. Çünkü serginin, ruhu ve kimliği fotoğrafa sığmaz. Bunu yapmaya çalışmak sergiye ihanettir.”

Vampirlerin ortak özelliği sizi farklı yollarla kötü, yetersiz, yalnız, suçlu ve gergin hissettirmeleridir.

Vampirlerle genel olarak başa çıkmanın en iyi yolu onları görmezden gelmek, konuşurlarken ince ince gülümsemek ya da kafanızda bir şarkının sözlerini tekrarlamak olabilir. Artık etki alanlarına girmediğinizi fark ettiklerinde kanınız onlara pek de tatlı gelmeyecektir. Önemli uyarı: Vampirlerle fazla zaman geçirmek bünyede vampirleşmeye neden olabilir.

Farabi’nin dediği gibi, hepimiz mutlu olmaya bakalım. Yeni yılı kutlamayanlar da yeni yıla giriyor. Bence bu yeterince büyük bir ortak payda.

Sonuç olarak, yeni yıl tartışmalarını önemsemiyorsunuz…

Shakespeare’in ‘Kurugürültü’ adlı eserini okuyanlar, ne demek istediğimi anlar. Bazen… birbirine sevgi duyan insanlar, muhtelif bahanelerle kavga ederler. Birbirlerine yakın olmanın başka yolunu bulamadıklarından.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Some Observations