Венці ведае ўсё. Вецер нясе гісторыі, Венці іх расказвае. У рэшце рэшт, кожная жывая істота дышыць, іх лёгкія напаўняюцца паветрам, а іх кроў уносіць за сабой бурным патокам маленькія бурбалкі кіслароду. А нават у тых, хто не дыша, паветра вібрыруе ў звязках, перадаючы гук, паветра напаўняе пакой і вецер гуляе з валасамі на вуліцы. Ніхто не схаваецца ад ветру.
Джунлі ведае ўсё. У зямных нетрах пахаваныя тайны цывілізацый, і зямля цярпліва чакае моманту, каб іх раскрыць. Жывыя ходзяць па зямлі, носяць аздобы з каштоўнымі камянямі, будуюць свае дамы з каменю і гліны. А нават тыя, хто не, усё яшчэ маюць шкілет, поўны мінералаў, такіх жа, як іх браты ў зямлі. Нават сады фей, лунаючых прывідаў без цела і памяці, уважліва слухаюць іх спевы. Нельга пазбегнуць сутыкнення з зямлёй, як бы высока ты не лятаў.
Эі ведае ўсё. Хаця ейны бліск азарае свет толькі на адно імгненне, гэтага дастаткова маланцы, каб разгледзіць усё ў дэталях. Але тыя, хто ліча, што схавацца глыбока пад зямлю, куды не дастае святло, дастаткова, каб яна іх не знайшла, моцна памыляюцца. Кожная думка ў мазгу жывых істот перадаецца з дапамогай электрычных сігналаў, кожны іх рух, каб працягнуць руку, альбо міргнуць, падпарадкоўваецца імпульсу Электра ў іхнім целе. Толькі мёртвыя маглі б схавацца ад ейнай увагі, але навошта ёй сачыць за тымі, хто ня мае далейшага лёсу?
Нахіда ведае ўсё. Дэндра – гэта не толькі зеляніна раслін, але само жыццё ва ўсіх ягоных праявах. Нахіда – гэта не толькі Дэндра, гэта мроі, ілюзіі і сненні. Няма нічога шчырэйшага за падсвядомасць, якая даруе жывым яскравыя сны. Што адбылося днём, прыйдзе ноччу ў цікавых вобразах, перапрацаванае светапоглядам і пачуццямі асобы. А калі глядзець маштабна, то кожная думка – у некаторай ступені мроя, бо выклікае за сабой ланцужок вобразаў і асацыяцый, якія складваюцца ў карціну ідэі. І тым, каму дадзены дазвол, лёгка ўмяшацца ў гэты працэс, нябачным пэндзлем дадаючы патрэбныя дэталі. І не трэба забываць, што Ірмінсуль – таксама дрэва.
Фокалор ведае ўсё. Вада мае шмат форм, не толькі чыстае Гідра. Дождж, рака, возера, балота, лужына, раса, туман. Слёзы, соплі, сліна, сперма, кроў. Нават у цвёрдых з выгляду мінералах зямлі, ёсць звязаныя малекулы вады. І нават над і под Нябёснай Селестыяй вецер нясе аблокі, поўныя дажджу, гатовага праліцца ўніз. Вада ведае, што нават богі не безгрэшныя і калі-небудзь іх чакае суд. На якім вада будзе сведкай.
Мурата ведае ўсё. Хаця агонь не часта побач з чалавекам (хаця ўсе важныя справы ўсё роўна не-не-дый абмяркуюцца на кухні), але агонь бывае розным. Вулічныя ліхтары, паходні, вогнішчы хілічурлаў і прыгоднікаў... Святло зор і Сонца – таксама вынік згарання розных элементаў. Цяпло, якое сагравае зямлю, каб палі ўраджалі, а людзі пражывалі, таксама мае прыроду агню. Агню, які нястрымны, агню, які не бача межаў у сваёй празе паглынаць усё больш і больш, пакідаючы толькі попел. Рана ці позна гэты свет будзе спалены, калі не полымем агню, дык пажарам вайны, калі не ім, то павольна раздуваючымся Сонцам, трэ толькі дачакацца. І нават Ірмінсуль – усяго толькі дрэва.
Царыца ведае ўсё. Снег нібыта не здаецца блізкім да паўсядзённага жыцця, але не трэба забывацца што холад заўсёды побач, сквазняк па нагах ад незачыненай дзверы, начны дождж ледзянымі кроплямі за каўнерам, бяздонная прастора космасу над галавой, надта далёкая ад любой крыніцы цяпла, каб сагрэцца. Холад – гэта яшчэ спакой і ціша, якія чакаюць кожнага напрыканцы жыцця. Непазбежны вынік. Нейтральны пункт пачатку. 0°С. На мяжы паміж двумя бакамі.
Але ведаць – не тое ж самае, што зрабіць. Ведаць не азначае моц нешта змяніць.
Люмін і Ітэр ведаюць усё. Спачатку не было нічога, толькі пустата ва ўсе бакі навокал. Потым пасярод яе з'явілася святло. Іхні дуэт самым сваім існаваннем вызначае прастору і час: святло стала арыентырам пасярод нічога, святло стала пунктам адліку на прамой вечнасці. Святло вызначыла "Змену".
kianamaiart
tangentwithtanner
andulkaphoto
izzy806
dailybridgerton