Srdnm

[srdnm]

Ne Tuhaf

Ne tuhaf aslında. Samimiyetsiz dostluklar, çıkara dayalı yapmacık ilişkiler. Sorsan herkes dost, herkes arkadaş. Ama hepsi yalan dolan. Dene istersen; Bazen sorgulamak gerekiyor aslında. Kimin sende ne kadar, senin kimde ne kadar olduğunu, değer verdiklerinden hak ettiğin değeri görüp görmediğini. Her derdine koştuğun, her zaman yanında olduğun, sözüm ona en yakın arkadaşına sor bakalım? Senle ilgili neyi ne kadar bildiğini? Mesela anne babanın adını? Mesela varsa çocuklarının isimlerini veya çocuklarının kaç yaşında olduklarını? Mesela kaç kardeşin olduğunu? Ben denedim. Sonuç mu? Gerçekten cevaplar oldukça üzücü. Oysa ki sen her daim onun için koşarsın. Onun derdi senin derdindir. Aslında çokta önemli değildir kaç kardeşin olduğu, veya anne babanın ismi. Ama mutlaka sohbet esnasında bunlardan bahsetmişsindir. Bu belki de basit bir örnektir. Oysa ki sana anlatılan her şeyi can kulağı ile dinlemiş, hatta unutmamak için bazı şeyleri bir tarafa not etmişsindir. Seni dinlemediği veya seni ciddiye almadığı sonucunu çıkarmamak mümkün mü sence? Değer yargıları tam burada ortaya çıkıyor bence. Ne demişler, “Hayatınızın kalitesini, hayatınızdaki insanlar belirler.” Sana ne kadar değer veriliyorsa, o kadar değer vermesini bileceksin. Anahtar gibi sadece kaybolduğunda aranan birisi olmamak için, hiç kimseye “Nasıl olsa paspasın altındadır” rahatlığını vermeyeceksin arkadaş. Lütfen senin için değerli olduğunu düşündüğün dost ve arkadaşlarınla ilgili neyi ne kadar bildiğini sorgula. Onunla ilgili ne kadar çok şey biliyorsan, onu daha iyi anlarsın.

[srdnm]

Hayatınızdaki kötü olayları düşünerek vakit kaybetmeyin; Yoksa güzellikleri görmekte gecikebilirsiniz..

[srdnm]

Hayat bize, bizim sandığımız şeylerin aslında bize ait olmadığını öğretir.

[srdnm]

Bundan tam 1 sene önce karlı ve soğuk bir kış akşamında, yaklaşık 8 saat sonrasında yaşayacağımız felaket aklımızın ucundan bile geçmemişti. Evler yıkıldı, aileler dağıldı, ocaklar söndü. Bir daha yaşanmaması dileğiyle, ölenlere rahmet, kalanlara bir kez daha geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum.

[srdnm]

Size iyi gelen insanlarla vakit geçirin.

Sizin enerjinizi düşüren insanlardan uzak durun.

Kusursuz insan aramayın iyi insan olsun.

Her şeyin geçici olduğunu unutma.

Zihninde sorunlarını büyütme.

Hayatta çok daha çaresiz insanlar olduğunu bilerek haline şükret.

Hayat her zaman iyi yada kötü değildir.

Önemli olan sınavını verebilmektir.

Yanında 'bunu da "atlatırsın" diyen bir dost.

Sana güvenen kişiler olsun.

Güzel baktığında güzeli göreceğini unutma.

Herseyin kötü tarafını değil,

bir de içindeki güzelliği gör.

Hele bir de yanındaki insanı olduğu gibi kabul eden.

Tüm zor şartlara rağmen yanındaysa.

İşte bu da sevgidir.

[srdnm]

[srdnm]

Tatil Ev Ödevi

Öğretmenin 15 Tatil İçin Öğrencilerine Verdiği Ev Ödevi Paylaşım Rekorları Kırıyor Lider Eğitimci Yazarlar Derneğimiz Niğde İl Temsilcimiz değerli Ümit DEVECİ öğretmenimize ait örnek bir tatil ödevi: 1-Bolca dinlenin, sonra deli gibi eğlenin, koşun, oynayın, yine dinlenin, yine deli gibi koşun.. Bunları sürekli yapın.. 2-Tatil süresince en az bir kere AİLECE tiyatro ya da sinemaya gidin. 3-Tatil süresince “EKRANLARINIZLA değil, AKRANLARINIZLA” vakit geçirin. Güvenli alanlarda birlikte oynamaya özen gösterin. 4-Ülkesini gezmeyen, ülkesini bilemez. Ülkesini bilmeyen de ülkesini sevemez. Bu yüzden seyahate çıkarsanız ailece gitmeye çalışın. Bu konuda sahip olduğunuz bilgi ve genel kültür oldukça etkileyici. Ben birçoğunuzun ailesin sizleri başka şehirlere götürdüğünü biliyorum. Her zamanki meraklı halinizle gittiğiniz yerleri öğrenin ve aklınızda tutun. Oralardan bana bol bol fotoğraf yollayın. 5-Aile büyüklerinizi fırsat buldukça ziyaret edin. Sık sık yanlarına gidin ki sizi şımartmak için onlarda bol bol zaman bulsunlar. Ellerinden öpün ve benimde selamlarımı iletin. 6-Eğer yeterince kar yağarsa hepinizden en az bir tane kardan adam bekliyorum. Yaptığınız kardan adamları mutlaka fotoğraflayın ve bana gönderin. İletişim gurubumuzda aileler arası en ilginç kardan adam yarışması yapacağız. 7-Zorlu kış şartlarında çevremizdeki hayvan dostlarımızı unutmayalım. Artan yemek, ekmek, pilav ve diğer yiyecekleri onların ulaşabileceği yerlere bırakalım. Unutmayın, onlar hiç olmadıkları kadar bizlerin sevgisine ve ilgisine muhtaçlar. Hepimizin balkonlarında yer alan kuş yemliklerimizi ara sıra kontrol etmeyi unutmayalım. Bu sayede sizinle birlikte kışın zor günlerini atlatıp, bahara sağ salim ulaşmayı başaran kaç tane kuş olacağını asla bilemezsiniz ama emin olun düşündüğünüzden fazla olacaktır. 8-Gün içinde ve akşamları okuma saatlerimize özenle devam edelim. Unutmayın; Annemizin harika yemekleri vücudumuzu, kitaplar ise ruhumuzu ve kişiliğimizi geliştirir. 9-Son olarak beni aramak istediğiniz zaman bir bahaneye ihtiyacınız yok. Sesinizi duymayı her zaman isterim. Siz beni özlediğiniz zaman, ben sizi daha fazla özlemiş olacağım. Telefonum anne ve babalarınızda, hatta bazılarınızın dedesinde bile var. Sizlerden tatil boyunca bir telefon kadar uzakta olacağım. Dilediğiniz zaman beni arayabilirsiniz. Yaptığınız bütün etkinlikleri fotoğraflayarak isterseniz özelden bana, isterseniz sınıf gurubumuzda paylaşabilirsiniz. Hepinize iyi tatiller dilerim. Görüşmek üzere.. Ümit DEVECİ

[srdnm]

1985 Yılından Önce Doğanlar

50 – 60 – 70 – 80′ li yıllarda mı büyüdün? Nasıl oldu da hayatta kalmayı başardın? 1.- Arabaların emniyet kemeri, kafalıkları ve kesinlikle hava yastıkları yoktu. 2.- Arka koltuk tehlikeli değil de eğlenceliydi. 3.- Bebek yatakları ve oyuncaklar renkliydi. Ya da en azından kurşunlu, muhtelif zehirli maddeler ile boyanmıştı. 4.- Prizlerin, araba kapılarının, ilaç şişelerin ve kimyasal ev temizleyicilerinin üzerinde çocuk kilitleri yoktu… 5.- Kasksız bisiklete biniliyordu. 6.- Steril su şişelerinden değil de bahçe hortumundan ya da muhtelif başka kaynaklardan su içiliyordu… 7.- Oyun oynamaya çıkmanın tek şartı hava kararmadan önce eve dönmekti. 8.- Cep telefonu yoktu ve hiç kimse nerelerde gezdiğimizi bilmiyordu. İnanılmaz… 9.- Okul öğlen bitiyordu… Ve öğlen yemeği için evimize geliyorduk. 10.- Bir sürü yaramız, kırılmış kemiğimiz ve kırılmış dişimiz vardı, fakat hiçbir zaman birileri bu yüzden mahkemeye verilmiyordu. Kendimizden başka kimse sorumlu değildi. 11.- Bolca tatlılar ve tereyağlı ekmekler yiyorduk, ve gerçek şekerli içecekler içiyorduk ve hiç kilo sorunumuz olmazdı – çünkü hep dışarda oynardık, aktif olarak … 12.- Dört çocuk bir limonatayı paylaşabiliyorduk… aynı bardaktan içebiliyorduk, ve kimse bu yüzden ölmüyordu. 13.- Playstation, Nintendo 64, X boxes, Video oyunlarımız, 99 kablolu kanalımız, Dolby surround, Cep telefonumuz, Bilgisayarımız, Internet de Chat odalarımız YOKTU. onun yerine ARKADAŞLARIMIZ vardı bolca!!! 14.- Yürüyerek veya bisiklet ile uzakta oturan arkadaşlarımızı ziyaret edebiliyorduk, kapılarını çalıp hatta çalmayarak içeri girip onları oyun oynamaya çağırabiliyorduk!!! 15.- Evet dışarda, o acımasız korkunç dünyada! Korumamız olmadan! Nasıl mümkün oluyordu bu? Tek kale üzerine maç yapardık ve birisi takıma alınmadığında psikolojik travma oluşmuyordu ya da dünyanın sonu gelmiyordu. 16.- Bazı öğrenciler diğer öğrenciler gibi başarılı değildi ve sınıfta kalabiliyordu. Fakat bu yüzden kimse Psikoloğa ya da Pedagoga gönderilmiyordu. Kimsede Dislexia, konsantrasyon sorunu veya hiperaktivite yoktu, basitçe o okul yılını tekrarlıyordu. 17.- Özgürlüğümüz, üzüntülerimiz, başarılarımız, görevlerimiz vardı… Ve bunlar ile yaşamayı öğreniyorduk. Soru: nasıl oldu da bütün bunlara rağmen hayatta kalmayı başardık??? Ve daha da önemlisi kendi kişiliğimizi bu şartlar altında nasıl oldu da geliştirebildik??? Sen de bu jenerasyondan mısın? Şimdiki çocuklar büyük bir olasılık ile bizim yaşama şeklimizi sıkıcı bulacaklar – fakat- bizler çok güzel ve mutlu yaşadık! Dİ Mİ AMA?

[srdnm]

Hayata Dair

1- Ufak şeyleri dert etmeyin. 2- Erkenden kalkmaya alışın. 3- Hayatı olduğu gibi kabul edin. 4- Tenkit etme isteğinizi bastırın. 5- Bırakın ara sıra canınız sıkılsın. 6- Rasgele iyilikler yapmaya çalışın. 7- Başkalarını suçlamayı artık bırakın. 8- Her şeye hakim olmaya çalışmayın. 9- Her an bir şeyler öğrenmeye açık olun. 10- İnsanların gözlerine bakın ve gülümseyin. 11- Bırakın, çoğu zaman başkaları haklı olsun. 12- Herkesin onayını alamayacağınızı unutmayın. 13- Her gün biraz vaktinizi minnettarlık için harcayın. 14- Hizmeti hayatın değişmez bir parçası haline getirin.

[srdnm]

Bu İnsanları Hayatınızdan Çıkarın

Sizi strese sokan kişiler. Stres her zaman kötü bir şey değildir. Sizi harekete geçmeye motive ediyorsa sağlıklı bir şeydir. …Ancak sizi insanlar değil, olaylar strese sokmalıdır. Hayatınızda sizi sürekli olarak strese sokan insanlar varsa, zihniniz size onları hayatınızdan çıkarmanızı söylüyor demektir. Sizi kullanan kişiler. Adeta bir parazit gibi bizden beslenen kişileri eleyin. Bu tür insanların hayatınızda yeri olmamalıdır. Onları yeni yıla götürmeyin. Size saygı duymayan kişiler. Saygılı insanlar saygı gösterilmeyi de hak eder. Hayatınızda sizin onlara gösterdiğiniz saygıyı size göstermeyen kişiler varsa onları kendinizden uzaklaştırın. Sizi daima kıran kişiler. Bazen insanlar bizi kırdıkça biz onlara hayatımızda daha çok yer veririz. Hayatımızdaki kişiler değer verdiğimiz ve bize değer veren insanlardır-ya da öyle olmalıdır- Bu nedenle sizi sürekli olarak kıran insanları hayatınızdan çıkarın. Acı, ancak size bir ders verirse iyidir. Bu durumda ders, başkalarının sizi kum torbası olarak kullanmasına dur demenizdir. Size durmadan yalan söyleyen kişiler. Dürüst insanlarla olun. Yalancılara gereksiniminiz yok. Yüzünüze gülüp arkanızdan hakaret eden kişiler. Bu insanlara kıllarından geçenleri size söylemeye cesaret edemeyen korkaklardır. Bunlar size arkadaşınızmış gibi davranırken dünyanın geri kalanına sizin işe yaramaz biri olduğunuzu söylerler. Bu kişiler sizin prestijinizi yok ederler. Sadece aptallar hayatlarında böyle insanlarla yeni bir yıla başlarlar. Sizi umursamayan, ancak umursuyormuş gibi görünen kişiler. Bunlar sizin sahte arkadaşlarınızdır. Çok eğlencelidirler, sizin yardımınızı mutlulukla kabul ederler. Siz onlara ihtiyaç duyduğunuzda ise mucizevi şekilde yok olurlar. Bu kişiler sizde yanlış bir güvenlik hissi oluşturduğundan çok zararlı insanlardır. Sizi eski hayatınıza geri çekmek isteyenler. Hayat ancak sürekli gelişiyorsa ilginç ve heyecanlıdır. Ancak sürekli ilerliyorsanız, sürekli kendinizi ve çevrenizi geliştiriyorsanız, mutluluk ve huzuru bulabilirsiniz. Çoğu kişi kendilerini eski hayatlarına çekmeye çalışan insanları hayatlarında tutmaya devam eder. Bu kişilere dikkat edin, tespit edilmeleri zordur ve sizin çok çalışarak sağladığınız ilerlemeyi geri çevirirler. Sizi engelleyen kişiler. Zaman geçtikçe bizim de ümit ve hedeflerimiz değişir. Hayatınızdaki birçok kişi sizin oluşturmaya çalıştığınız türde bir hayatı yaşamak istemeyecek ve sizi kendi istedikleri hayat tarzına çekmeye çalışacaklardır. Çoğu zaman insanlar tamamen farklı şeyler hedefleyen kişilerle sarılı olduklarından hayallerindeki hayatı kurmayı başaramazlar. Hedefleriniz uyuşmuyorsa hayatlarınız da uyuşmayacaktır. Sadece ne yapacağınızı değil, kiminle yapacağınızı da dikkatli seçmelisiniz. Aynı anda ancak belirli sayıda sağlam ilişkiyi sürdürebilirsiniz. Fazlasını yürütmek için gereken zaman, enerji ya da konsantrasyon çoğu kez bulunmaz. Hayatınızı işe yaramaz insanlarla doldurursanız, işe yaramaz bir hayat kurmanız kaçınılmazdır. Eğer bir kişinin sizin hayatınıza katkısı yoksa salıverin gitsin. Onları eski yılda bırakın ve bu yıl daha iyi bir dostluk halkası oluşturun. Not: Paul Hudson tarafından Elite Daily adlı sitede yazılan “10 Toxic People You Shouldn’t Bring With You Into The New Year” başlıklı yazıdan özetlenerek tercüme edilmiştir Alıntı

[srdnm]

Sizi Daha Güçlü Yapacak 7 Acımasız Gerçek

Çoğu zaman zayıflıklarımızı kendimize itiraf etmekte zorlanırız ve bahaneler üretiriz. Hayatlarımızın büyük bölümünü beklemekle geçiririz: bir şeyin olmasını bekleriz, bir şeyin bitmesini bekleriz, bir şeyin başlamasını bekleriz. Fakat o bir şey çoğunlukla hayatın kendisidir. Peki neden bekliyoruz? Hayatın acı gerçekleriyle yüzleşmenin ve ertelemeyi bırakarak çalışmaya başlamanın zamanı gelmedi mi? Öyleyse bizi daha güçlü yapacak acımasız gerçeklerle yüzleşelim. 1.KİMSE SİZE CEVAP VEREMEYECEK KADAR MEŞGUL DEĞİL O kız veya o çocuk mesajınıza cevap veremeyecek kadar meşgul değil. Ve müstakbel çalışanınız da sizi arayamayacak kadar iş yüküne sahip değil. İnsanlar daima değer verdikleri kişiler için zaman ayırabilirler, bunu unutmayın. Eğer birinden cevap alamıyorsanız, bu cevap vermek istemediği içindir. Size kötü davranan insanlar için mazeret üretmeyi ne kadar erken bırakırsanız, size saygı duyan kişilerle o kadar çabuk yakınlaşırsınız. 2.HERKES KENDİ ÇIKARLARINI ÖNCELER Ne kadar iyi kalpli, sevecen ve değer veren insanlar olurlarsa olsunlar, herkes kendi çıkarlarını sizinkilerinin önüne koyar. Pek çok insan sizden mümkün olduğunca fazlasını almaya çalışır. Bu yüzden limitlerinizi belirleyin ve diğer insanların bu limitleri esnetmesine izin vermeyin. Güçlü insanlar gerektiğinde karşı çıkmaktan ve hayır demekten korkmazlar. 3.HERKESİ MUTLU ETMEK İMKANSIZDIR Hayatınızdaki herkesin size her dediğini yapsaydınız, muhtemelen delirirdiniz yahut ruhsuz, şekilsiz ve duygusuz bir balon olurdunuz. Gerçek şu ki, asla herkesi mutlu edemezsiniz. Elinizden geleni yapsanız da bu imkansızdır. Daima seçimlerinizi onaylamayan birileri olacaktır. Ne yaparsanız yapın sizi eleştiren birileri olacaktır. Bu yüzden kendinize doğru gelen seçimleri yapın ve bunları uygulayacak cesarete sahip olun. 4.DÜNYA SİZE HİÇBİR ŞEY BORÇLU DEĞİL Dünyadaki en havalı, en zeki, en ilginç insan olabilirsiniz; ancak sizden başka kimse bunların farkında değilse, elinize hiçbir şey geçmez. İki temel seçeneğiniz var: bütün hayatınızı daha iyisini hak ettiğiniz için kendinize üzülerek geçirebilirsiniz yahut istediğinizi almak için bir adım atarsınız. Bilin bakalım başarılı insanlar hangisini tercih ediyor? 5.KENDİNİZ İÇİN MAZERETLER ÜRETİYORSUNUZ Bütün hayatınızı olmayan paranız, enerjiniz ve kaynaklarınız için başkalarını suçlayarak geçirebilirsiniz. Aslına bakarsanız mazeretleriniz mantıklı da gelebilir; ancak unutmayın ki dünya üzerindeki herkesin istediği hayatı yaşayamadığı için ürettiği en az bir mantıklı mazereti vardır. Hayattan en fazlasını alanlar, mazeret üretmeyenlerdir. Engellere takılmak yerine onları aşmanın bir yolunu bulurlar. İşte bu yüzden daima başarılılar. 6.AYİNESİ İŞTİR KİŞİNİN LAFA BAKILMAZ Bütün gün evde daha iyi bir dünyanın hayalini kurabilirsiniz, ancak kalkıp bir şeyler yapmaya başlamadan fark yaratamazsınız. Büyük planlar yapma yeteneğine sahip olmak iyidir, ancak amacınız için birkaç adımla süslemezseniz bir işe yaramaz. Hatırlayın, niyetlerimizden çok amellerimizle yargılanacağız. 7.KİMSE SİZİ O HAYATTAN KURTARMAYACAK Hayatta daima bir şeyleri bekleriz. Doğru insan bekleriz, hayalimizin gerçek olmasını bekleriz, başvurduğumuz yeni işten bir telefon bekleriz. Sahip olduklarımızla mutlu olamadığımızda bir mucizenin gerçekleşmesini ve bütün problemlerimizi çözmesini bekleriz. Ancak hayat böyle işlemez. Sorunlarımız sihirli bir değnekle hallolmaz. Eğer hayatınızda bir değişiklik yapmak istiyorsanız, bunun için gerekli adımları atan kişinin siz olmanız gerekiyor. Güçlü insanlar şu basit gerçeği bilirler: Zor zamanlar geldiğinde başkalarından yardım beklenmez, tek yapmanız gereken kendinize güvenmektir.

[srdnm]

Çocuklar

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, Onlar kendi yolunu izleyen Hayat’ın oğulları ve kızları. Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil. Çünkü ruhlar yarındadır, Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz. Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları Kendiniz gibi olmaya zorlamayın. Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur. Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar. Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar. Okçunun önünde kıvançla eğilin Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever. KHALIL GIBRAN

[srdnm]

Yaşamı Ertelemek

Beni her ölüm etkiler. Tanımasam bile üzülürüm Yitirilmiş ümitlere… Hiç gerçekleşmeyecek ideallere, Yaşanmamış sevgilere üzülürüm… Bu yüzden, korkarım yaşamı ertelemekten. Ne yapılması, ne söylenmesi gerekiyorsa Söylenmeli, yapılmalı. Seviyorsanız, sevdiğinizi bugün söyleyin. Sevdanızı bugün yaşayın. İşinizde yapılacak ne varsa Bir an önce yapın. Yarın çok geç olabilir… Bir anda bitebilir her şey. Yaşamak için acele edin bence. Kısa yaşanmışlıklar, Yaşanmamışlıklardan daha iyidir. Geriye dönüp baktığınızda “keşke”ler Çoğunlukta olmasın. Uzun vadeli hedefler için bile Bugünden harekete geçmeli. Yarınlar çok uzakta olabilir. Daha okulda başlamıyor muyuz Ertelemeye yaşamı? Hep yarına yatırım, bu günü sonra Yaşamacasına… “İşe gireyim, sonra…” “Evleneyim, sonra…” “Çocuklar büyüsün, sonra…” “Emekli olayım, sonra…” Sonra… Sonra… Sonra… Bu sürecin başında, ortasında, Yaşam her an sona erebilir. Sonrası olmayabilir. Fedakârlıklar güzel ama unutmayalım: Herkes kendi hayatını yaşar… Ertelenen sevdaların bedelini ödemiyor yaşam. Tayfun Talipoğlu

[srdnm]

Yaşam Treni

Doğarken bindiğimiz trende anne ve babamızla tanıştık. O zamanlar onların hep bizimle seyahat edeceklerini sanıyorduk. Oysa istasyonun birinde onlar trenden ineceklerdi ve bizi yolculuğumuzda yalnız bırakacaklardı. Zamanla trene başkaları da bindi ve bizim için önemliydiler. Kardeşlerimiz, arkadaşlar, çocuklarımız, hatta hayatımızın aşkı… Birçoğu inmiştir arkalarında üstelik de kalıcı bir boşluk bırakarak. Kimisinin de eksikliği o kadar fark edilmez olmuştur ki, yerlerinin boşluğunu bile fark edememişizdir.. Bu tren yolculuğu neşe, keder, hayaller, beklentiler, merhabalar, Allaha ısmarladıkları ve vedalarla doludur. Burada başarı, tüm yolcularla iyi ilişkilerde olmaktır. Bunun için de elimizden gelenin en iyisini yapmalıyız.. Ancak, hepimizin karşı karşıya olduğu bir muamma var: Hiçbirimiz hangi istasyonda ineceğimizi bilmiyoruz. İşte bunun içindir ki, En iyi şekilde yaşamalı, en iyi şekilde sevmeli, affetmeli, olduğumuzun en iyisini yansıtmalıyız. Burası çok önemli çünkü trenden inip de yerlerimizi boş bırakacağımız da yaşam treninde yolculuğa devam edeceklerde güzel anılar bırakmalıyız. Öyleyse yaşam treninde size iyi yolculuklar diliyorum. Çok sevgi verin, başarı biçin! Son olarak da, trenimde yolcu olduğunuz için her birinize teşekkür ederim. Ha, unutmadan! Şahsen trenden bu yakınlarda inmeye hiç niyetim yok! Yine de, ola ki indim, sizinle seyahat bir zevkti! İyi ki binmişsiniz!

[srdnm]

Cahil Cesareti

Dunning-Kruger Sendromu Televizyon izlerken birilerine bakıp da “Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş” diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp “Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?” diye iç geçirdiniz mi? Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD’li bu hissi çok yaşamış olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı: “Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır.” Ve bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı: · Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler. · Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir. · Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler. · Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, meteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar. Bitmedi… Cornell Üniversitesi’ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve klasik “Nasıl geçti?” sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi… Soruların yüzde 10’una bile yanıt veremeyenlerin “kendilerine güvenleri” müthişti. Onların “testin yüzde 60’ına doğru yanıt verdiklerini” düşündükleri; hatta “iyi günlerinde olmaları halinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları” ortaya çıktı. Soruların yüzde 90’ından fazlasını doğru yanıtlayanlar ise “en alçak gönüllü” deneklerdi; soruların yüzde 70′ ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlardı. Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning-Kruger Sendromu’nun metni yazıldı: “İşinde çok iyi olduğuna” yürekten inanan ‘yetersiz’ kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin hakkı olduğunu düşünür! Ancak bu ‘cahillik ve haddini bilmeme’ karışımı mesleki açıdan müthiş bir itici güç oluşturur. ‘Eksiler’ kariyer açısından ‘artıya’ dönüşür. Sonuçta, ‘kifayetsiz muhterisler’ her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler. Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında ‘fazla alçakgönüllü’ davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini beklerler… Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye çekerler… Muhtemelen üstleri tarafından da ‘ihtiras eksikliği’ ile suçlanırlar…” N’olur fazla mütevazi olmayın!… “Siz de çevrenize şöyle bir bakın” diyeceğim ama eminim bu satırları okurken bile aklınızdan bir dolu yüz, bir dolu isim geçti… Bence Dunning ile Kruger’in, bu çalışmalarıyla 2000’de, Nobel yerine Harvard Üniversitesi’nin Ig Nobel’ini alma nedeni “cahil olmamalarıydı”. Gönlümün nobelini bu ikiliye vererek yazımı Bertrand Russel’in bir sözüyle bitiriyorum: “Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır.” Alıntıdır

[srdnm]

Biz Kimdik Biliyor musunuz?

Kesme şekeri ilk gördüğümüzde, buna nasıl şekil vermişler de böyle olmuş diye heyecanlanan çocuklardık biz. Bir gün benim de bir uçan balonum olsa diye hayaller kurarak uykulara dalan hüzünlü çocuklardık biz. Karnemize zayıf düşürdüğümüzde, ailemize bunu nasıl izah edeceğiz diye yüzü kızaran çocuklardık biz. Ahizeli telefonlara kimin aradığını bilmeden, herkesten önce ilk alo’yu diyebilmek için koşan telaşlı çocuklardık biz. Siyah beyaz televizyonlar ile gördüklerimizin rengini hayal eden, yayın bitince okunan İstiklal Marşımızı duyduğumuz anda yattığımız yerden ayağa kalkıp saygı duruşu yapan onurlu çocuklardık biz. Doğum günlerimizde kendisine kitap armağan edilen, gazetelerden günlerce kupon biriktirilerek sahip olduğumuz Temel Britannica, Meydan Larousse, Gelişim Hachette gibi merak ettiklerimizi öğrenmeye çalışan ansiklopedi çocuklarıydık biz. Uzaktan kumandalı televizyonla ilk tanışmamızda oturduğumuz yerden sadece 3-5 kanalı değiştirebildiğimiz halde mutlu olan mütevazı çocuklardık biz. Belediye otobüslerinde, hamile, yaşlı teyze ve amcaları gördüğümüzde yerimizi onlara vermek için ayağa kalkan merhametli çocuklardık biz. Bayramlarda bizleri lavabo pompası gibi öpen teyzelerin verdiği mendilleri, harçlık veren amcaları, dedeleri özleyen, kazandığımız paraları, gençlik parkındaki çarpışan otolara binerek harcanan çocuklardık biz. Kışın soğuklarında pekmez ile tahini karıp yiyen, üşümemek için içimize yünlü içlik giyen garip çocuklardık biz. Sokaklarda gazoz kapağı toplayıp, mektup pullarından koleksiyon yapan, akşam ezanı okundu mu dayak yememek için evlere koşan çocuklardık biz. Sütü bakkaldan alamayıp, hafta sonları mahallenin sütçüsünü elimizde tencerelerle bekleyen, sonra o sütü kaynatıp üzerindeki kaymağı afiyetle yiyen, komşudan aldığımız maya ile o sütün yoğurt olmasını bekleyen sabırlı çocuklardık biz. Kışlık kazaklarımızı güveler yemesin diye bolca naftalinleyip valizlerde eşyalarını saklayan umutlu çocuklardık biz. Komşu apartmanların meyve ağaçlarına gizlice çıkan, dalından meyve yemenin zevkini çıkartan ama yaptığıyla da utanan, içinde “Allah” korkusu olan çocuklardık biz. Bizden bir yaş dahi büyüklerimize abi, abla diyecek kadar saygılı olan çocuklardık biz. Mahallemizde kızlarla erkeklerle toplaşıp yakan top, yedi kiremit oynayan, küfür etmeyi bilmeyen centilmen çocuklardık biz. Evde çorba diye sadece tarhana ve mercimek çorbası içen, dışarıda domates çorbasının üstüne kaşar serpildiğini gördüğünde sündüre sündüre o çorbayı içmeyi beceremeyen masum çocuklardık biz. Çikolatanın tadını bayramdan bayrama bilen, pötibör bisküvi arasına sade lokumu bastırıp pasta niyetine afiyetle yiyen mutlu çocuklardık biz. Mahallemizden geçen macuncu, simitçi, pamuk ve elma şeker satıcılarını gördüğümüzde heyecanlanan yokluğu bilen çocuklardık biz. Siyah önlükleri, beyaz yakaları olan, sabahları okulda Andımızı bağıra bağıra söyleyen vatansever çocuklardık biz. Daha sizlere ne söyleyeyim, Bizlerin o tatlı ve telaşlı heyecanlarından şimdi ne kaldı. Aslında bizler çok şanslı ve çok mutluyduk!.. Bu yazdıklarımı okuyun ve bizleri biraz hissedin.. İşte biz böyleydik zamane çocukları! Alıntı

[srdnm]

Annelerimiz Bize Neler Öğretti

Duaların gücünü öğretti: Yat, kalk dua et ki baban müzik setinin bozulduğunu fark etmedi.. Mantıklı düşünmeyi öğretti: Ben öyle diyorsam öyledir! İleri görüşlülüğü öğretti: Çıkmadan önce temiz bir çamaşır giy. Yolda Allah korusun başına bir şey gelir, kirli çamaşırla etrafa rezil olursun Trajikomikliği öğretti: Sen daha gülmeye devam et, birazdan ben seni tam güldürecem. Çelişkileri öğretti: Kapa çeneni çorbanı iç!! Dayanıklılığı öğretti: O ıspanak bitene kadar sofradan kalkmak YOK !!! Meteorolojiyi öğretti: Su dağınıklığa bak.. Yabancı biri görse, odadan kasırga geçmiş sanar. Abartmayı öğretti: Sana 500 bin defa söyledim, kirli ayakkabılarınla içeri girme diye.. Korkmayı öğretti: Dinleme bakalım, anne sözü dinleme! Kafana meteor düşecek kenara çekil diye bağırsam, onu bile dinlemezsin di mi? Kıskanmayı öğretti: Dünyada senin annen baban gibi mükemmel bir aileye sahip olmayan, kaç milyon çocuk var biliyor musun? Sabırlı olmayı öğretti: Baban eve gelsin sen görürsün.. Diyalog kurmayı öğretti: Sana bir şey sorduğumda cevap ver! Ne söyleyeyim anne? Sus!! Bana cevap verme!! Tıp bilgilerini öğretti: Gözlerini şaşı yaparken bir gün öyle kalıvereceksin. Olgunluğu öğretti: Bu tabağın hepsini bitirmezsen asla büyüyemezsin Genetiği öğretti: Bütün kötü huyların babana çekti.. Bilgeliği öğretti: Benim yaşıma gel de anlarsın o zaman.. Ve, adaleti öğretti: Bir gün senin de çocukların olacak.. İnşallah onlar da sana simdi bana yaptıklarını yaparlar.