En uzun gece.. 04:17
seen from United Kingdom
seen from Russia

seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from United States
seen from China

seen from United States

seen from Malaysia
seen from Malaysia
seen from Malaysia

seen from China

seen from Poland

seen from Kyrgyzstan

seen from Poland
seen from China
seen from China
seen from Türkiye
seen from China

seen from Belgium

seen from Spain
En uzun gece.. 04:17
Yine 6 Şubat geldi. Bu tarih ne zaman yaklaşsa her şey başa sarıyor, deprem zamanına geri dönüyorum. Gördüklerimi, duyduklarımı, yaşadığım sarsıntıyı unutamıyorum. Güzel şehrimin çöküşünü kabullenemiyorum. Avucumun içi gibi bildiğim şehirde kaybolmayı, tanıdık yerlerin yabancılaşmasını kaldıramıyorum. O zamanları nasıl atlattık, o acıyla, yoklukla, o kadar kaybın ağırlığıyla nasıl başa çıktık bilmiyorum.
Ama hâlâ geçmedi, ben hâlâ o günü atlatamadım. Hâlâ yüksek seslerden, kapı çarpmasından, gök gürültüsünden ve şiddetli yağan yağmurdan korkuyorum. Hâlâ evde yalnız kalmak beni huzursuz hissettiriyor, sürekli deprem olacakmış gibi hissediyorum. Bazen saat 4.17'yi geçmeden uyuyamıyorum. Hâlâ küçücük bir sarsıntıda bile ellerim dizlerim titriyor. Ne zaman alışırım bilmiyorum ama geçmeyeceğini biliyorum. Bir gün alışacağım, çektiğim acıyı, yaşadığım korkuyu bile bir gün hatırlamayacağım belki ama hayatımızı cehenneme çeviren o günü hiç unutmayacağım.
06'07'24
18 ay oldu. Yani aslında bir buçuk yıl. Unutmadık, unutmayacağız, UNUTTURMAYACAĞIZ.
Biz hiçbir şeyi unutmadık. O bir buçuk senede biz alışmayı öğrendik. Ve... En acısı da bu zaten. Alışmak.
Bizim hakkımız hâlâ da helal değildir.
Veda ettiğimiz bizden aldığınız evlerimiz var ya hani herkesin daha iyisini istediği kimsenin kıymetini bilmediği. Yağmurun altında arabada yaşamak nedir çok iyi biliyoruz biz. Bu yüzden, bizi onlardan kopardığınızı unutmuyoruz biz. Unutamayız.
Masum canların belki de çocukların hiç fark etmez. Öldürdüğünüz evet yaşamına son verdiğiniz o insanların adına hiç kimse sizi affetmiyor. Kimsenin hakkını helal etmiyoruz. Hele ki ben o beş kişinin hakkını helal etmem size edemem.
Siz her şey bitti sandınız dimi :) Tabi, burdaki yıkıntı şehirleri siz hiç görmediniz. Ya da hâlâ mezar başında feryat eden anneleri. Onların acısı bitmedi, bitemez.
Biz ayağa kalkarız, kalkıyoruz da. Belki bu şehir iyileşir, eski haline döner. Belki biz artık bazı sokaklardan geçerken gözlerimizi kaçırmamıza gerek kalmaz. Ama acı içimizde yaşar. İşte o biraz zor iyileşir. Hani diyor ya... İzler kalır, izler kalırsın. İzden fazlası kalır.
Bu gönderi 6 Temmuz 04:17'de yayınlanacak. Çünkü bizim saatimiz uzun bir süre o saatte durdu. ❤️🩹
" iyi geceler tabi eğer böyle bir şey mümkünse. ""
Normalde herkese huzur veren yağmur damlaları o gece herkesin içine oturmuştu. O gece herkes dondu ama sadece fiziksel donmadılar, ruhlarıda dondu. Kimse veda edemedi. Herkes hayallerle uyudu; uyanan hayatın acı gerçeğine uyandı, kimisi de uyanmadı.
44 bir sayı değildir Malatyalılar için vatandır,memlekettir, Baba ocağıdır.44 bugün özlemdir Malatyalılar için 44 gün oldu memleketleri yıkılalı 44 gün oldu sevdiklerini toprağa vereli 44 gün oldu evsiz kalalı 44 gün oldu anlaşılamayalı size ne anlatmışlar bilmiyoruz ama eksik anlatmışlar fazlasını yaşadık YAŞIYORUZ...
“Mümin, bu dünyada gitmek için bulunduğuna inanır.”
Nurettin Yıldız
Bir gün yastığıma değilde sana sarılarak uyumak hayaliyle uyuyacağım şimdi.